Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Naptime~[Open]

Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Naptime~[Open] op ma 3 okt - 8:21

Vaughn

avatar
Vlagen gruizelig stof zwiepten over de vlakte, omgaven de asgrijze merrie en gingen vervolgens weer kalm liggen toen de wind voor kort neerdaalde, slechts om daarna weer op te steken en in een nieuwe vlaag de as omhoog te tillen. Twee lichte, glinsterend oranje ogen, als die van een uil in de nacht, dwaalden over het gebied, niet direct geïnteresseerd in haar omgeving. Aan haar lippen ontglipte een zucht en haar ogen verschoven op zoek naar een plekje kleur of verandering naar een ander punt aan de horizon. Maar jammer genoeg was ook dáár geen afleiding te vinden. Wat, ze kwam in het we-reldberóemde DH aan en ze landde van de ene op de andere seconde in deze saaie shit? Was ze hier helemaal hiernaartoe voor gekomen, om in deze as-zooi rond te dolen? Hoogstwaarschijnlijk had ze er nog zo’n driehonderd omwegen bij gemaakt ook, want haar richtingsgevoel was…Eigenlijk had ze geen richtingsgevoel. Ze wandelde gewoon naar waar ze ging, en uiteindelijk kwam ze er wel, niet dan?
Ze brieste en besloot dat er niets anders op zat, ze zou maar gewoon wachten tot er eens iets gebeurde. En terwijl ze dat deed kon het heus geen kwaad…Midden op de vlakte, met de wind die door haar korte, springerige manen blies en de as die in haar ogen prikte stond ze stil, liet haar hoofd zakken en viel pardoes in slaap. Met één voetje op rust stond ze doodleuk een dutje te doen, totally relaxed en niet bezorgd over welk geval dat aan kon komen lopen dan ook. Haar oogleden waren over haar ogen gegleden en nu viel het dof glanzende witte litteken dat over haar rechteroog liep meer op, al waren de uitlopende punten ook duidelijk te zien wanneer haar oranjebruine kijkers geopend waren. Haar oren hingen losjes en haar staart, even rafelig en ongeordend als haar punkerige manen, zwiepte een keer zacht in haar slaap. De donkere merrie kon niet weten dat er in de buurt al iemand naderde…

[Open]

2 Re: Naptime~[Open] op wo 5 okt - 4:09

Sultan

avatar
VIP
Telkens als hij zijn hoeven tegen de grond plaatste, woekerde het as dat tegen de grond lag een tikkeltje op; niet veel want zijn passen waren rustig en kalm. Vooral ontspannen, want dat was iets was de hengst de afgelopen dagen zéker was. Wat daar de reden van wist kon hij zelf ook niet achterhalen, misschien omdat er drie paarden waren geweest die hem duidelijk hadden gemaakt dat hij hier wel thuishoorde, dat dit de plek was waar hij de rest van zijn leven door moest brengen? Zuchtend schudde hij zijn hoofd, duwde de gedachtes van zich af en liet zijn niet heel geïnteresseerde blik door het gebied glijden terwijl zijn aandacht voor zijn omgeving wat minderde; wat maakte het ook uit? Hier kwam hij bíjna nooit een paard tegen, dus als hij even tijd nodig had voor zichzelf zwierf hij vaak hier rond. Sultan ontspande zijn gehele lichaam, liet zijn hals wat naar beneden zakken en liet zijn oogleden zakken. Heerlijk. Rust, ontspannen en even níemand om hem heen. Dat had hij echt even nodig, want hij had best veel dingen aan zijn hoofd. Toch zat hij heerlijk in zijn vel, voelde hij de druk die hij destijds op zich had niet en zag hij het leven als één groot feest.
Natuurlijk kon alles ineen keer omslaan, als er iets vreselijks gebeurde of whatever. Nu dacht hij daar niet aan, genoot hij van de tijd die hij nog had en dacht hij niet meer terug in het verleden, dan vergooide je je toekomst alleen maar. Sultan had geleerd van zijn fouten, het was alleen maar goed dat hij die gemaakt had. Zo wist hij tenminste waar zijn grenzen lagen, wat hij wel en niet kon maken. Trots was hij er niet op, nee; dat echt niet. Maar van fouten leerden je, hoe erg en groot ze ook waren. De zwarte hengst brieste, hief zijn hoofd wat op en spande zijn spieren ietwat aan toen een geur zijn neus binnendrong, een paard in de buurt. Nieuwsgierig spitste de hengst zijn oren, versnelde zijn passen en zag al snel een vage schim in zijn gezichtsveld verschijnen. Sultan zette door, kwam vóór het paard tot stilstand en bekeek het even kort. `Uh. Hoi?` Klonk zijn stem zachtjes en voorzichtig, terwijl zijn blik naar de ogen van het paard zocht.

http://twilightgame.actieforum.com

3 Re: Naptime~[Open] op wo 5 okt - 4:38

Vaughn

avatar
De merrie sliep rustig door, haar hals naar beneden gezakt. Één van haar speciale vaardigheden; Slapen waar ze maar wilde, het boeide niet, als het nodig was kon ze nog in een bosbrand indutten. Maar toen ze plotseling een stem hoorde schoten haar ogen open. Aan haar rechterkant zag ze een vaag figuur. Haar instinct nam het over en ze schoot in een aanvallende positie –klaar om de onbekende die haar aan haar slechte kant in haar slaap genaderd had te bijten- en haar oranje ogen pinden zich in die van de…Zwarte hengst? Ow. Vaughn gromde nog wat en ging weer normaal staan. “Oh, jij bent het maar.” Klonk het cynisch. Net alsof ze hem kende, wat duidelijk niet het geval was. Maar hij gaf haar niet de indruk dat hij op haar leven uit was. “Give me a heart attack, that’s fine..” Bromde ze nu beschuldigend en geïrriteerd, en gooide haar hoofd in haar nek. Iets wat ze niet vaak vertelde was dat haar rechteroog –het oog met het litteken- minder scherp zag. Al snel had ze geleerd dat anderen hierdoor een vooroordeel over haar ontwikkelden, en ze wilde niet als het één of andere halfblinde zielige paardje beschouwd worden, want ze had er een bloedhekel aan om als gehandicapt beschouwd te worden, alleen omdat ze aan de rechterkant vager en minder scherp zag. Dit maakte haar niet minder sterk; Ze had ermee leren vechten en Vaughn kon niet als gehandicapt, zwak paardje afgeschreven worden, daar zouden mogelijke vijanden een grote fout mee maken. Ze was gehard en een goed vechter en ze had er geen problemen mee om het te bewijzen. Als er vroeger -tjeesh, lang geleden, dacht ze kort- een rel tussen de jonge paarden van de kudde was dan was zij er meestal bij betrokken, en vaak genoeg won ze het nog ook. Ze raakte trouwens meestal in de problemen door haar grote mond en scherpe tong, haar onbewogen mening en natuurlijk de oranje ogen in combinatie met asgrijze vacht, iets dat alle veulens raar aan haar vonden.
Haar blik richtte zich nu weer op de zwarte hengst. “M’n rechteroog is minder scherp, en dat compenseer ik met instinct, snappie?” Bromde ze uiteindelijk om haar uitval -weliswaar ongeduldig- uit te leggen, nu iets minder snibbig. Vaughn was een paard met een sterke persoonlijkheid en een eigen manier van doen, denken en praten. Ze nam de hengst kort in zich op, met een strenge, kritische blik, maar hij werd goedgekeurd, voor nu dan. Vaughn vertrouwde niet snel, en ze prikte vaak feilloos door leugens heen. Misschien dat haar richtingsgevoel niet meer te redden was, maar haar instinct en intelligentie waren scherp genoeg. Scherp genoeg om het al 5 jaren op deze wereldbol vol te houden en ze was nog lang niet van plan om daar mee op te houden. Bikkelhard en voorlopig aan de neutrale, misschien een klein tikje naar de donkere kant te staan; Een huppelaartje was ze in elk geval niet.

[Gheheh srry ik ben niet in een lange post bui x3]

-Edit- Ik heb er nog maar wat bijgeschreven x)

4 Re: Naptime~[Open] op wo 5 okt - 5:11

Sultan

avatar
VIP
Even fronste hij zijn wenkbrauwen toen hij zag dat de merrie in een aanvallende positie voor hem stond. Kwam hij dan zó dreigend over? Een diepe zucht glipte tussen zijn lippen door, Sultan bleef kalm staan en luisterde naar wat het paard te zeggen had. Het was een merrie, dat was iets wat hem zowiezo als eerste opviel. Haar reactie beviel hem totaal niet maar Sultan bleef rustig, lachte een keertje droogjes en keek de merrie recht in haar ogen aan. `Misschien dat je de volgende keer eerst even kijkt wie er voor je staat, in plaats van dat je zo scherp uit de hoek komt.` Vuurde hij terug, niet op een snibbige toon; just kalm en ontspannen zoals altijd. Wat had je eraan fel te gaan doen? Je bereikte er niks mee, met rustig doen wél. Even bekeek hij de merrie, zijn ogen gleden over haar lichaam en hij volgde haar bewegingen nauwkeurig. Haar ras; hij had géén idee en eigenlijk interesseerde het hem ook vrij weinig. Met zulke paarden trok hij toch liever niet op dus dit zal hun eerste én meteen laatste ontmoeting worden. Sultan snoof verveeld, liet duidelijk merken dat hij helemaal géén zin had om nog langer te blijven. De volgende woorden van de merrie deden hem even grinniken, júist ja. `Wat een goede verklaring voor je gedrag.` Merkte hij droogjes op, terwijl hij zijn voorpluk voor zijn zicht weg schudde. Hij had niet eens de moeite moeten nemen om naar haar toe te komen, want hij had kunnen weten dat het geen gezellige merrie zou zijn. Die waren schaars in een gebied zoals deze, want natuurlijk was dit gebied voor de 'kille' en 'donkere' paarden. Pff, het zál wel. Sultan had er de laatste tijd schijt aan, hij stond en ging waar híj wilde, niet wat andere graag verlangde van hem. Misschien dat hij eindelijk voor zichzelf op kon komen, zijn woordje terug had naar andere paarden en zich niet meer zo makkelijk bang liet maken of stil liet krijgen. Ja, hij was de Sultan die hij vroeger altijd was geweest. Hard, bot; maar ook vriendelijk als het eropaan kwam. Zolang je maar normaal tegen hem deed.
`En wat is je naam?` Klonk zijn stem, minder bot dan daarnet. Ondanks hij zulke paarden niet uit kon staan, bleef hij toch maar vriendelijk; zin in een gevecht had hij namelijk niet. Tijdverspilling, dat was het en dat wisten al die slechte paarden dondersgoed, maar anders hadden ze dagen niets te doen aangezien ze geen vrienden hadden. Het enigste wat ze goed konden was snauwen tegen andere, háát had hij eraan.

http://twilightgame.actieforum.com

5 Re: Naptime~[Open] op wo 5 okt - 6:13

Vaughn

avatar
Vaughns wenkbrauw ging omhoog door al het gesnuif en gelach van de hengst. Was het zó grappig dan? Ze had niet zo veel op met dit soort lolbroeken. Hij stond momenteel in de ik-blijf-kalm-en-jij-niet-dus-ben-ik-verstandiger-houding, of zo beschreef Vaughn het dan in haar hoofd. Desondanks liet ze hem uitpraten, tot hij kwam met de mededeling dat hij dit een goede verklaring voor haar gedrag vond, droog werden de woorden uitgesproken en ze kon zien dat hij het niet geloofde. “Oh ja?” Zei ze scherp, en duwde haar gezicht in het zijne, haar rechteroog opengesperd en recht in het zijne kijkend, voor zover ze er iets van zag.“Misschien dat je je niet voor kunt stellen dat er paarden zijn die hun mooie snoetje ergens voor wagen…Maar ja, het bestaat. Gelukkig maar dat jouw fluwelen vachtje nooit beschadigd is door al je kalmte en zelfbeheersing. Cheers, cheers.Sprak ze, haar woorden druipend van sarcasme, waarna ze haar hoofd weer terug trok. Ze kon slecht met dit soort type paarden overweg, en dat lag vooral aan het feit dat ze al doorhad dat hij haar niet mocht en de neerbuigende toon die hij opzette. Ze voelde haarfijn aan dat hij haar al niet mocht vanaf het begin, maar why the heck bleef hij dan nu tegen haar aan kleppen en vervolgens haar naam vragen? Ze had meer respect voor paarden die haar recht in haar gezicht uit begonnen te schelden wanneer ze haar niet mochten dan voor die die kalmpjes en beleefd door bleven babbelen, terwijl ze zich ondertussen veel beter voelden dan hun ‘gesprekspartner’. “Luister, ventje, voor mij hoef je je niet beleefd te blijven gedragen. Maak je geen zorgen, mijn gevoelens zal je écht niet kwetsen. En ik zal ook mijn hoefjes niet toevallig uit laten schieten in jouw richting, promise.” Hoera voor het sarcasme en de botheid. Ze zei het rechtaan rechtuit, zonder enige vorm van diplomatiek toe te passen, haar woorden er gewoon uitgooiend precíes zoals ze die dacht.
En ja, ze kon vriendelijk zijn, ze kon zelfs tactisch zijn en haar woorden dropen niet altijd van het sarcasme. En het hing er precies van af met welk paard ze omging. Vaughn oordeelde niet voor ze iemand kende, ze oordeelde niet op basis van uiterlijk of afstamming. Oké, misschien beschouwde de asgrijze merrie paarden iets minder snel als vrienden en was haar volledige vertrouwen winnen moeilijk, maar dat even terzijde.

6 Re: Naptime~[Open] op wo 5 okt - 6:26

Sultan

avatar
VIP
Oke, als ze het zo wilde spelen; prima. Maar dan zou hij écht niet meer rustig blijven. Hier kon hij dus zo slecht tegen, paarden die dachten álles over hem te weten. Sultan zat onder de littekens, dus de woorden die de merrie uitsprak sloegen nergens op. Hij had vaak zat gevochten, misschien wel méér dan een gemiddeld slecht paard. `Hou die bullshit voor je merrie. Je weet níks over me, ga dan ook niet proberen mijn karakter te beschrijven. Is wel te merken dat je met een oog niet goed ziet, want als je goed zou kijken, zou je zien dat ik vól met littekens zit. Dus zo heel fluweel is mijn heilige vachtje niet, wel?` Klonk er vanuit zijn mond, terwijl zijn oren iets naar achter geduwd werden. Sultan sloeg zijn voorhoef een keer op de grond, spande zijn spieren aan en deed een stap dichterbij de merrie, waardoor zijn neus nét de hare niet raakte. Het werd tijd dat paarden hem anders zouden zien, hij was géén watje en het liefste maakte hij zulke paarden gelijk met de grond. Wat een bitch zeg. `Maar als er één ding zeker is, is het wel dat ik meer zelfbeheersing als jóu heb.` Spottend bracht hij de woorden ter sprake, schudde een keertje verveeld met zijn hoofd en kreeg een kleine glimlach rond zijn lippen. Waarom zag iedereen hem toch als een mietje, een watje dat nooit een grote mond terug had? Serieus.. Het was dat het niet in zijn aard lag, maar anders had hij gezorgd dat de merrie haar eigen kont kon kussen. Voor zulke paarden liet hij zijn hoeven maar al te graag een aantal keer goed hard uitschieten, ze moesten verdomme weten dat hij geen braaf, goed en lief paardje was. Hij zat bíjna tegen het neutraal aan, dat moesten ze nu onderhand wel weten na die jaren dat hij hier rondliep. `Wees verstandig en houd alsjeblieft je mond dicht. Ik word kitsmisselijk van je, alles wat je zegt is onzin en dat weet je zelf dondersgoed. Please, ik waarschuw je; zet jezelf niet nog meer voor schut dan dat je nu al doet.` Vuurde hij terug. De hengst begon zich lichtelijk te irriteren, maar hield zich voor zover hij nog kon in. Nu zou hij de merrie ook bewijzen hoeveel zelfbeheersing hij werkelijk had. Pff, kom óp zeg, hij liet zich echt niet zo behandelen door een of andere random merrie die hier net was en nu al dacht alles te weten over de paarden hier in Dream Horses.

http://twilightgame.actieforum.com

7 Re: Naptime~[Open] op wo 5 okt - 6:55

Vaughn

avatar
Nu was het haar beurt om kalmpjes af te wachten tot de aanstormende preek afgelopen had. Oeioeioei, gevoelige snaar geraakt? Ze was kennelijk niet de eerste die een opmerking in die trant had gemaakt, en het was duidelijk dat hij er erg slecht tegen kon. Ze hield haar hoofd een tikje schuin terwijl hij door raasde over allerlei zaken zoals hoeveel littekens hij wel niet had en waarschuwingen, etcetera, etcetera. Achum, waarschuwen? Voor hem zeker? “Schat, de enige die zich hier voor schut zet ben jij, die bij het minste of geringste uit zijn slof schiet. Zelfbeheersing, waar dan?” Zei ze, zich inhoudend om niet overdreven om zich heen te gaan kijken, maar de hengst voor haar was nu al in groot flip-gevaar.
De meest logische reactie voor haar nu zou zijn om óveral een antwoord op terug te geven en de discussie voort te zetten zoals elkander van haar verwachtte te doen en door te bitchen op elk kleine detailletje dat hij gezegd had en waar hij haar mee zou moeten beledigen, maar Vaughn was onvoorspelbaar. Bovendien gleden beledigingen van haar af als regendruppels van zo’n awesome, handige regenjas die waterdicht is waar druppeltjes zo leuk op blijven liggen. [AWESOMENESS] Ze had wel erger te horen gekregen, en wanneer anderen haar vertelden dat ze beter van een klif af kon springen deed haar dat ook niks.
Niemand had het waarschijnlijk verwacht, maar een brede grijns vormde zich op haar snoet. “Beter. Véél beter.” Sprak ze tevreden.“Hier kan ik ten minste wat mee. Lucht het op, monsieur? Denk je niet dat dit ons gesprek stukken makkelijker maakt dan wanneer jij diverse donkere, geïrriteerde gevoelens voor mij koestert en ondertussen m’n naam vraagt alsof je het over het weer hebt?” Er was niet eens zoveel sarcasme aanwezig nu, dit zei ze in alle ernst, weliswaar met een smalle grijns rond haar lippen, en haar oranje ogen hielden hem scherp in de gaten, testten hem en waren benieuwd naar de reactie. “Kijk, jongen, het zit zo. Aan mij hoef je niks te bewijzen, en verder boeit jouw aantal littekens mij ook barweinig. Maar aan gefake heb ik een hekel, dus je hoeft geen toneelstukjes voor mij op te voeren. Zolang je dat maar in gedachten houd kan ik me heel redelijk gedragen, schnapp?” Sprak ze, allerminst bang voor de nijdige hengst. Ze was benieuwd naar hoe hij dit op ging nemen; Meer gesnauw of een reactie waarin hij werkelijk ná zou denken over wat ze gezegd had? Als hij nu alsnog met allerlei zogenaamd slimme opmerkingen aan kwam zetten dan kon hij het krijgen. Zoals eerder gezegd werd de merrie al snel onderschat en dat was een grote fout. Ze had een aparte persoonlijkheid en wie daar niet mee om kon gaan had pech, want zij ging niets aan zichzelf veranderen.

8 Re: Naptime~[Open] op wo 5 okt - 21:34

Sultan

avatar
VIP
Waar ging dit naartoe? Tijdverspilling; dat was het zéker en Sultan begreep zichzelf op dit moment dan ook niet helemaal. Normaal had hij allang omgedraaid, de merrie alleen gelaten want blijkbaar had ze dat het liefste, en was hij vertrokken naar een ander gebied. Afkeurend schudde hij zijn zwarte hoofd, richtte zijn reebruine kijkers op de merrie en wierp haar een ontspannen blik toe. `Waar héb je het over? Ik zeg alleen dat mijn vacht niet zo fluweel is al jij denkt te beweren. En dan schiet ik al meteen uit mijn slof? Yeah, right.` Zijn woorden rolde met gemak over zijn tong. Dit kon hij uren volhouden, al had de merrie dat zeker nog niet door. Sultan had altijd wel wat terug te zeggen en anders verzón hij wel wat, of het nou bullshit was of niet. Kort sloeg hij zijn staart tegen zijn gespierde lichaam, liet zijn blik nog eens over de merrie gleden en focuste zich vervolgens op haar blik, zo kon hij tenminste in de gaten houden óf ze iets van plan was of niet.
Haar volgende woorden deden hem even raar opkijken. Oké, net zat ze nog achterlijk tegen hem te doen en nu was ze ineens tevreden over wat hij zei? Sultan snoof verbaasd, keek de merrie met onbegrip aan en fronste zijn wenkbrauwen even. `Nou, prima toch?` Was het enigste wat de hengst op haar woorden te zeggen had. Hij had hier zó geen zin in, de merrie maakte Sultan alleen maar chagrijnig en hij had nog zat te doen, dus hij kon dit echt niet gebruiken. Zuchtend schudde hij zijn manen even los van zijn hals, joeg met zijn neus wat vliegen op zijn borst weg en deed een stap achteruit, zodat de afstand tussen hem en de merrie groter werd. `Ik had gedacht dat je slimmer zou zijn als dat meid. Jíj oordeelt over mijn zogenaamde 'heilige' vachtje, ik denk dat je dan had kunnen verwachten dat ik zo'n reactie zou geven. Prima; denk maar dat ik toneelstukjes opvoer voor je. Luister, die moeite doe ik nog niet eens.` Was zijn reactie. Ging ze hier nou echt over door drammen? Dan was hij écht zo weg, of ze konden normaal tegen elkaar gaan doen, of hij zou zijn tijd niet langer verspillen en vertrekken. Serieus, dit sloeg werkelijk nérgens op. Maar goed, wat deed je eraan. Zulke paarden waren er de laatste tijd in overvloed, alsof de goede paarden langzaam aan het verdwijnen waren. `By the way, ik ben Sultan.` Altijd handig als je wist met wie je te maken had, Sultan hoopte dan ook dat de merrie háár naam zou vertellen. Dan kon hij haar tenminste onthouden, want het liefste kwam hij deze merrie niet meer tegen.

http://twilightgame.actieforum.com

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum