Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

They call it a heart, I call it a time spender

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

Merle

avatar
Er stond een gure wind, een wind die je adem benam als je te veel deed. Waarin je bijna fluisteringen kon horen, als je echt luisterde. Nou ja fluisteringen? Dat was wat sommigen dachten dat ze erin hoorden. Fluisteringen van geesten, fluisteringen van verloren zielen. Misschien was het zo, maar misschien was het ook wel verbeelding. Merle had er eigenlijk nooit zo over nagedacht. Ze hield van de lucht en de wind, ze voelde zich er tot aangetrokken. Alleen over de fluisteringen had ze nooit zo nagedacht, ze had het gewoon altijd voor lief genomen. Het was nou eenmaal zo, dus waarom zou je er wat achter zoeken? Als je ergens aan gewend raakte, dan dacht je er niet meer zo over na. Ze hief haar hoofd en sloot haar ogen. Haar oren spitste ze naar voren terwijl ze de gure wind erin liet blazen, dat was natuurlijk niet handig. De kou bereikte daardoor haar gehoorgang en liet haar kort rillen, maar ze kon er niks aan doen. Ze wou het horen, voelen. Ze wou beleven wat de wind beleefde. De wind kreeg zoveel mee, zoveel meer als wie dan ook op deze aarde. Soms wou ze dat ze kon vliegen, dat ze de wereld van boven kon zien. Dan zou ze pas echt begrijpen wat je in de lucht allemaal zag, maar dat was onmogelijk. Ze zuchtte even zacht terwijl ze haar ogen weer open deed, haar staart zwiepte kalm heen en weer terwijl ze nog eens over het gebied voor haar keek. Vele besneeuwde heuvels strekten zich voor haar uit. Ze was hier nog nooit geweest, ze wist ook niet waar ze was. Het had haar ook nooit zo veel kunnen schelen waar ze was. Ze was altijd al een zwerver geweest tenminste dat dacht ze. Ze was haar geheugen kwijt, alles wat er voor haar derde levensjaar was gebeurt was ze kwijt. Soms was het frustrerend, maar als je je niks kon herinneren kon je je ook nergens druk over maken. Dat scheelde zoveel, ze wist niet of ze familie had. Ze kon ze dus ook niet missen, daarom was ze gaan zwerven. Wou ze meer van de wereld zien, wou ze begrijpen hoe de wereld in elkaar stak, want dat was interessant. Hoe kon iemand zijn geheugen verliezen, ze wist niet wat er toen gebeurt was. Ze wist alleen nog dat ze ergens wakker geworden was, ze had zich verlamd gevoeld, bang. Alleen dat was al snel weer weggetrokken, toen wou ze alleen nog maar de vogels achterna.

Ze schudde haar vacht uit, maar stof kwam er eigenlijk niet uit. Door de sneeuw bleef haar isabelkleurige vacht behoorlijk schoon. Alleen vielen er soms wat sneeuwvlokjes op, die dan ontdooiden. Over hoe ze eruit zag hoefde ze zich in ieder geval niet druk over te maken. Haar lange manen vielen voor haar ogen en ze schudde nog eens met haar hoofd om het goed te laten liggen. Toen begon ze weer te stappen. In de richting van de heuvels die voor haar lagen. Ze wou er overheen, ze wou weten wat er achterlag. Daarom ging ze alsmaar door, omdat ze steeds wou weten wat er achter een landschap lag. Ze was nieuwsgierig, nieuwsgierig naar de wereld. Naar de natuur die alles zo gemaakt had, die haar haar geheugen had kwijtgemaakt. Hoe zat alles in elkaar. Ze bleef stilstaan toen een geluid haar aandacht trok. Ze spitste haar oren en draaide ze opzij, haar neusvleugels sperde zich open en ze snoof kort. Ze tilde haar hoofd op en haar blik focuste zich op haar omgeving. Toen raakte de geur van een ander paard haar zintuigen. Ze ontspande zich iets, maar je wist natuurlijk maar noot. Ze draaide zich naar het geluid toe en probeerde het andere paard te vinden. “Wie is daar?” haar stem klonk helder en warm. Een stem van een jonge, nieuwsgierige merrie. Die duidelijk niet bang was, eerder wat schichtig. Ze zou er niet zomaar vandoor gaan, ze wou altijd alles weten.

http://lostanimals.actieforum.com

Flash Light

avatar
Een grote windvlaag kwam langs daardoor gingen alle sprietjes in de richting van de wind. En de manen van een paard natuurlijk ook. Dus ook die van Flash Light. Een zwarte, aardige en jonge hengst. Hij was gewoon rustig aan het stappen. Een klein beetje om terug paarden te ontmoette, na zijn 'verdwijning' ineens. Maar nu was hij terug in Dreamhorses. Misschien wel voor eeuwig, maar dan kon je nooit honderd procent zeker weten. Misschien gebeurde hem iets, maar hij zou toch ooit sowieso.. Je weet zelf. Brr.. Eng om daarover na te denken.
Flash stapte iets sneller, hij voelde zich bekeken. Nee, dat was een verkeerd woord. Hij had meer het gevoel dat er nog een paard was. Ja, hij had het door en niet veel later rook hij ook een geur.
Hij draafde met een opgeheven staart naar de vreemde paarden geur. Ineens hoorde hij iets. Zijn oren gingen omhoog, hij keek opzij en zag toen een merrie.
De merrie had gezegd "wie is daar? met een heldere en warme stem. Flash ging dichter en zei met een warme stem "Flash Light. Aangenaam. Noem me maar Flash"
Hij keek de merrie daarna kort aan en zei "En wie bent u? Man, wat klonk hij belachelijk eigenlijk.. Maar hij was vriendelijk en had niet graag als ze slecht over hem dachten dus.

Merle

avatar
Ze keek het zwarte paard onderzoekend aan toen die in haar blikveld verscheen. Hij was een stuk groter als haar met sokken aan zijn benen, daaraan kon ze concluderen dat hij iets van een fries had. Het was een fries waarschijnlijk. Een hengst met een vriendelijke uitstraling, die ze niet veel ouder schatte als zichzelf. Ze was wel eerder friese paarden tegengekomen, ze was ze steeds beter uit elkaar gaan houden. Niet dat het ras van een paard haar iets kon schelen, maar het kon best veel zeggen over het karakter van het paard. Dat was nou eenmaal zo. Haar blik bleef in de zijne hangen toen ze hem goed in haar opgenomen had. Ze ontspande zich nog iets meer, maar niet helemaal. Ze wou weg kunnen rennen mocht dat toch opeens moeten. De hengst had zijn naam gezegd en het duurde eigenlijk al te lang voordat ze iets terug zei. Er ontstond een klein glimlachje om haar lippen toen hij met u begon. “Je hoeft echt geen u tegen me te zeggen hoor Flash,” zei ze toen. Zijzelf zou dat ook niet zo snel doen, tenzij ze een veel ouder paard tegen kwam die dat gewend was, maar ze kon het niet voorstellen dat Flash dat gewend was. “Aangenaam Flash, mijn naam is Merle,” Ze knikte hem even toe terwijl haar oren soms opzij schoten om de omgeving in de gaten te houden.

“Het is een mooi gebied hier,” Haar blik gleed kort over de omgeving. “Ik vraag me steeds weer af wat er over de volgende heuvel te zien is,” Ze keek Flash weer aan. “Heb jij dat niet?” Ze brieste even zacht. “Of leef je hier al langer?” Haar bruine ogen keken hem nieuwsgierig aan. Ze was altijd maar wat nieuwsgierig wie ze voor haar had. Een volgende windvlaag deed haar manen opwaaien. Ze genoot van de wind die door haar oren suisde, waardoor er automatisch weer een glimlachje om haar lippen verscheen. "Ik reis elke dag weer om te zien wat er achter het volgende landschap schuil gaat,” vervolgde ze alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze schaamde zich niet voor haar gewoontes of haar aparte uitspraken soms. Ze zei gewoon alles, waardoor sommigen haar soms een beetje apart aankeken, maar daar trok ze zich simpelweg niets van aan. Ze was wie ze was en dat verborg ze niet.

http://lostanimals.actieforum.com

Flash Light

avatar
Hij begon zacht met “Heb ik altijd automatisch” Daarna stelde zich voor als Merle. “Mooie naam, nooit van gehoord eigenlijk.”hij keek de merrie aan die nu weg keek. Nu kon hij haar is bekijken. Een gouden ras. Nouja een gouden kleur. Ineens zei ze at en daarna keek ze hem aan voor dat ze een vraag stelde. Hij knikte als antwoord, nog net voor ze weer een vraag stelde “Ik was hier lang, maar toen ben ik een erg lange tijd weggeweest” Ze keek hem aan, hij wende even naar de bergen.
Daarna draaide hij weer terug. Een windvlaag liet weer alles opzij vliegen. Dat deed wel deugd. De merrie zei iets, dus keek hij haar aan. Ze was eerlijk. Hij deed het zelfde als haar, reizen. “Ik doe net hetzelfde” kwam er enthousiast uit.
Er kwam een briesje uit zijn mond. Het was hier best koud, Nouja het was nog winter. Waarschijnlijk daarom. Maar zoveel sneeuw lag hier niet. Meer een heel klein laagje. Dat je zo kon weg schrapen. Dat deed hij, en nam wat gras. Koud gras, door die sneeuw. Daarna zei hij “Ik heb elk landschap gekend en ik wist waar het lag, maar nu weet ik grote deels niks meer” met een warme stem. Daarna keek hij de merrie aan.

Fluwtje

Merle

avatar
Ze keek de hengst weer aan toen hij zei dat hij automatisch u tegen iemand zei. “Nou, het is ook heel netjes. Alleen bij mij hoef je het niet te doen,” zei ze met een glimlachje om haar lippen. De glimlach werd nog breder toen hij verder ging over dat ze een mooie naam had. “Dankjewel Flash,” bedankte ze hem voor het compliment. “Jij hebt ook een mooie naam, ik heb jou naam nog nooit in die combinatie gehoord. Dat heeft zeker iets moois over zich. Hebben jij ouders jou naam gegeven?” ging ze verder. Dat was het enige wat haar weer was gaan dagen, wat haar naam was. Door de korte flashbacks uit haar verleden waar ze niet wijs uit werd, maar daar had ze wel haar naam uit kunnen halen. “Ja, dat kan natuurlijk ook.” Vervolgde ze toen hij zei dat hij een tijd weggeweest was. Ze glimlachte weer toen hij vertelde dat hij ook reisde. “Reizen is fijn. Het idee hebben dat je meer van de wereld kunt zien, dat je meer van de natuur zult ontdekken.” Ging ze verder. Ze keek toe toen hij was grassprietjes tevoorschijn toverde. Ze volgde zijn voorbeeld en nam ook wat hapjes gras, haar blik gleed weer in de zijne toen hij opeens na een stilte iets tegen haar zei. “Dat gevoel ken ik,” zei ze simpel. Ze moest haar leven leiden met haar geheugenverlies. Niet dat ze het erg vond, maar ze was een groot deel van haar jeugd gewoon kwijt. “Wat is dit voor een gebied?” vroeg ze toen. “Leven hier kuddes?” Ze keek even van hem weg en liet haar blik over de omgeving glijden daarna keek ze hem weer aan. “Wat voor soort paarden leven hier? En zijn er veel roofdieren?” Ze stopte met vragen stellen en keek hem onderzoekend aan. “Ja, pas op voor mijn vragen hoor.” Vervolgde ze lachend. “Ik wil altijd graag alles weten,” haar ogen glommen ondeugend. Haar staart bewoog rustig heen en weer en haar oren draaiden oplettend opzij en weer naar voren. Ze was erg nieuwsgierig of hij haar vragen zou beantwoorden, of dat hij inmiddels gek van haar zou worden. “Als ik te veel vragen stel moet je het ook gewoon zeggen,” zei ze iets voorzichtiger. Ze schraapte nog eens met haar hoef over de sneeuw en nam nog wat hapjes gras voordat ze Flash afwachtend aankeek.

http://lostanimals.actieforum.com

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum