Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

I'm blooming like an flower at last...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

Ilya La Luna


Ilya La Luna

De geur van wilde bloemen, in bloei en bewegend in het zwoele lente briesje. De rode bloemen, zoals klaprozen, de witte bloemen en gele bloemen zoals de madeliefjes en boterbloemen... Ze waren perfect in hun eigen manier. Het geluid van paarden hoeven en het gesnuif kwam dichterbij vanuit het aangrenzende gebied. De witte vacht was iets wat gelijk opviel. De lange witte manen waaiden zachtjes heen en weer in de lente bries. Haar staart zwiepte eenmaal heen en weer en bleef toen hangen om de bloemen niet kapot te maken. Haar staart is bedekt met blaadjes van zowel de bloemen als van de bomen waar de achter was blijven haken. Ze had er zelf niet voor gezorgd. Haar vacht weerspiegelde in de lentezon, zij was echter meer van de maan, en haar naam was Ilya la Luna. De bekenden die zij had noemden haar vaak Luna.

Ze liep rustig door de bloemen en probeerde ze een beetje te ontzien. Ze was onder de indruk van al de verschillende geuren en al de verschillende soorten bloemen. Ze was eigenlijk wel gek van bloemen. Zij zelf was vaak gesloten gebleven. Pas aan het eind van haar jeugd, nu dus, begon ze op te bloeien. Net als deze bloemen. Het liet haar glimlachen en ze duwde haar neus tegen een paar bloemen. In de tijd dat ze hier was had ze Snuffeltje ontmoet. Deze was vast ergens in de buurt om bij haar te blijven en haar niet kwijt te raken. Zij was nu immers de moeder van Snuffeltje. Niet biologisch, maar ze had beloofd om op het lieve zwarte veulen te passen en het lieve dier op te voeden.

Haar benen bewogen zich rustig en langzaam voort. Ze keek even naar de lucht welke nog verdacht blauw was. Ze bleef even staan en keek verwonderd naar de lucht waar slechts een paar kleine schapenwolkjes door dreven. Haar goudbruine ogen leken elke keer weer onder de indruk. Haar lichaamshouding was duidelijk ontspannen. Ze was blij, dat het zo klaar was. Ze was gewoon blij op de manier hoe het ging... Ze bewoog haar hals weer naar beneden en liep rustig verder. Haar omgeving eigenlijk een beetje negerend.

StormCloud

avatar
De donker gekleurde hengst bewoog zich traag door het bloemenveld, hij was wat aan de luie kant vandaag. Hij had niet veel behoefte aan dingen die te inspannend waren. Dat had hij eigenlijk nooit, hij was rustig, misschien zelfs wel lui. Hij betrapte zich op die gedachten, hij zou nooit lui worden. Althans dat had hij beloofd, maar het houden aan die belofte was moeilijk in de warme lente zon. De zon maakte hem loom. Zo zou je het kunnen noemen, wil het niet dat hij in de winter net zo lui is. Misschien zelfs nog wel erger. Het maakte dat er een verdomd vreemde grijns op zijn gezicht zichtbaar werd, hij zou niet lui worden, nee, alleen enorm gemotiveerd om niets te doen. Hij grinnikte. Wów, hij had zelf lol. Dat was wel heel erg, oké dat was zelfs eng. Na, ach.

De hengst brieste vrolijk tegen wat bloemen, het gras deed hem denken aan vroeger. Hoe hij speelde in de weides, de vlinders erop attent maken, dat hij de baas was. En boos worden op de vogels, hij had een hekel aan vogels, altijd al gehad. Waarom? Moet je dat nou echt weten? Ja.. Goed: vogels zijn; irritant, vervelend, ze stelen je eten, ze zijn arrogant enzovoorts. Hij kon heel lang doorratelen over ‘waarom haat je vogels’? in ieder geval, hij was vroeger een stoere hengst, eentje met status. Hij was cool, groot, sterk. De gedachte eraan terug maakte hem tot grinniken, hij zou niet zo zijn als toen. Hij wilde niet nogmaals die arrogante kwal zijn, hij pestte jonge veulens. Hij had zelfs een te klein veulen aan het huilen gemaakt. Nee, hij zou niet zo meer zijn. De laatste twee jaar was hij volwassen geworden, hij had het innerlijk van een oude en wijze hengst gekregen, niet meer die stoer-doener-rij. Hij was ‘groot’ geworden. Dat bedoelde zijn vader vroeger dus met ‘Word nou eens groot jongen..’. nu was hij dat dan ook. Het beviel hem op zich wel, enkel dat hij een goede of makkelijke prooi voor de gemene paarden was, beviel hem totaal niet. Dat mocht van hem totaal in het niet vallen, helaas was dat niet mogelijk. Het was niet mogelijk om én status te hebben én lief te zijn, in zijn ogen kon het niet.

Een ander paard bracht hem uit zijn gedachten. Het was een witte mooie merrie. Het deed een vaag belletje rinkelen, maar het belletje viel niet op zijn plek. Hij zuchtte en besloot op de merrie af te stappen, het zou hem goed doen, nieuwe vrienden maken. In dit opzicht; vriendin. Hij stopte vlak voor de merrie. “Hallo.” Sprak hij met lage stem. En wachtte geduldig op antwoord.

Ilya La Luna


Ilya La Luna

Ilya schudde haar lange manen wanneer ze dacht hoeven te horen. Hoeven die ook door de mulle ondergrond zakten en zich verplaatsten. Ze liep rustig verder, maar wanneer er donkere benen voor haar stonden, moest ze wel stoppen en omhoog kijken. Haar mond kon wel open vallen van verbazing. Ze herkende dat hoofd, ze herkende de houding die hij had het was... "Stormcloud..." De naam kwam zacht over haar lippen. Ze snapte er niets van, hoe kon Stormcloud hier komen? Was hij ontsnapt? Was hij vrijgelaten? Ze twijfelde en zette stappen achteruit en stopte daarna. "Wat doe jij hier?" Haar oren waren verbaasd gedraaid, de ene op hem gericht en de andere een beetje onzeker naar achteren. Ze bracht haar hoofd lager waardoor haar voorpluk, die naar achteren was gegaan, weer naar voren kwam. Ze snoof en brieste.

Haar lange witte manen glansden in de lentezon en haar vacht net zo. Al waren er vage groene vlekken en vlekken van zand op haar vacht terug te vinden. Maar ach, in het wild had men immers geen grooms die je vacht schoon houden. Geen vervelende tweevoeters die op je gaan zitten en je net zo lang laten rennen. Zij was niet zo'n makkelijke, ze gooide de tweevoeters er met gemak af. Een paar goed getimede bokken en ze lagen in het zand. Het was altijd in diezelfde ruimte. Maar toch, haar oortjes draaiden naar voren en voorzichtig zette ze een paar stappen naar hem. Hij was veranderd... Hij was... volwassen geworden... Ze schudde haar hoofd wanneer dat laatste er wel erg onder de indruk uit kwam. Ze was nooit zo. Op driejarige leeftijd waren ze vrienden maar wilde hij meer. Hoe vaak ze hem wel niet achter haar had weggebokt en getrapt. Het was altijd hetzelfde. Maar nu was hij hier, en alles in haar schreeuwde om het antwoord naar de vraag, wat hij hier deed. En haar hele houding, maakte dat eigenlijk duidelijk. Toch duwde ze zachtjes haar neus tegen de zijne en snoof, om zeker te weten dat ze zich niet vergiste.



Laatst aangepast door Ilya La Luna op vr 21 sep - 22:45; in totaal 1 keer bewerkt

StormCloud

avatar
Hij keek even snel om zich heen. Weer keek hij naar de witte merrie. Hij wist wel wie het was, maar dat zou hij niet al te snel laten merken. Hij wilde niet laten merken dat hij er kapot van was toen ze verdween. Hij dacht dat ze hem zo zat was dat ze hem expres verliet en er vandoor ging met een ander. Hij was zo kwaad geweest dat hij besloot haar achterna te gaan. Het had hem veel tijd, moeite en jaren van zijn leven gekost, maar hij kon nu zijn antwoorden krijgen. Hij zou absoluut geen geweld gebruiken, gewoon praten.
De merrie sprak zijn naam uit. “..StormCloud..” zei ze zacht. Hij glimlachte een halve glimlach. “Ja?” Sprak hij met heldere stem en keek naar haar. Ze vroeg naar wat hij hier deed. Daar zou hij nog geen eerlijk antwoord op geven, nog niet. “Ik denk hetzelfde als jij.. Vrij zijn..” Sprak hij zacht. Hij schudde zijn manen van zijn licht bezweette vacht los. Hij glimlachte even kort toen er een vlinder voorbij vloog. Hij glimlachte weer licht toen de merrie haar neus tegen hem aan duwde.
Flut..

Ilya La Luna




Ilya kon haar ogen niet geloven. Hij dacht werkelijk dat ze vrij wilde zijn en dat ze er daarom vandoor was gegaan? Haar oren draaiden naar achteren en ze liep langs hem, schuin omkijkend. "Ik wilde daar niet weg, in feite. Ik werd meegenomen in een klein,wiebelig hokje en voordat ik het doorhad was ik hier." Ze draaide haar om en keek naar hem. Onder haar witte vacht, gingen allerlei tintelingen schuil. Ze had hem gemist, dat wel, maar ze vertikte het om het te laten zien. Ze wilde het niet laten zien. Zijn ogen, ~tintelingen~, zijn donkere, glanzende vacht, ~meer tintelingen~, zijn snuit, ~nog meer tintelingen~, zijn glimlach... Ze kon zichzelf bijna niet meer beheersen. Ze rilde op haar benen. Ze begon te stappen om de rillingen wat weg te jagen en haar manen vielen voor haar hoofd. Ze bleef even staan, hoelang moest ze het nog volhouden? Ze draaide haar op haar achterbenen om en draafde naar hem toe. Ze duwde naar neus tegen zijn hals, genoot van de geur, de aparte en vage geur van hen thuis hing nog in zijn vacht. "Hoe gemeen ik ook tegen je was toen, ik heb je gemist." Ze had haar ogen gesloten. Ze wilde niet meer vluchten, niet meer vechten tegen de gevoelens die ze toen nog zo goed kon onderdrukken. Ze was oprecht blij hem te zien. "Ik ben blij je te zien Stormcloud, maar waarom zou je vrij willen zijn? Jouw toekomst was perfect uitgestippeld."

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Soortgelijke onderwerpen

-

» Music and Magic {Lesson 1}

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum