Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

I'm back in buisniss 8D ,, || Courage und Sultan.

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Faylenn

avatar
Noefke ,een grote stevige merrie, stapte door het woud. Haar manen vierde op het ritme van haar pas. Haar hoofd hief ze een korte seconde naar de mooie zon. Het was lang geleden dat ze hier was. Het woud was een mooie plek en ze kwam er graag, maar de afgelopen maanden had ze geen tijd of zin gehad om hier te komen. Ze keek kort rond, er was een klein beekje waar ze naast liep. Om haar heen hielden de bomen haar gezelschap en het water ruiste vrolijk als een prachtig en melodieus samen gestelde melodie. Het deed haar goed, ze kwam tot rust op de eenzame plek in het woud. Het geruis werd luider en ze zag de bron van het beekje naderen. Ze keek even verlekkerd naar het koele water wat op haar wachtte. Ze was licht bezweet en haar zwarte vacht zat onder de lelijke vlekken die er nodig af moesten. Ze verhoogde haar pas tot een lichte draf en draafde op het heldere water af. Water was de spiegel van het leven. Toen ze het water in liep verkoelde het direct haar oververhitte vacht en sloot ze even haar blauwe ogen. Zo stond ze een tijdje, tot ze er genoeg van had en ze het water weer uit stapte. Ze liep naar het soort van pas waar ze eerder op liep en volgde dat pad. Ze schudde kort met haar manen en brieste.

Toen Noefke een tijd zo gelopen was begon ze toch een beetje moe te worden. Haar conditie was flink achteruit gegaan en nu kon ze dan ook niet bepaald lang zo lopen. Ze ging op zoek naar een beschut plekje om daar even te rusten. De plek liet echter lang op zich wachten. Moe en opgelucht toen ze een grote open plek zag met aan de rand bomen liep ze de kring in. Haar lange manen raakte net haar schouders. Ze stapte met een zwaai van haar staart waar ze zich zacht op de grond in één liet zakken. Ze sloot kort haar ogen en genoot van de zon die haar vacht streelde, over haar buik, haar schouders, haar rug, haar hals en tenslotte haar hoofd. Ze hoorde nog wat vogels fluiten toen ze uiteindelijk in een warme en prettige slaap viel.

Daar stond ze dan, met haar ouders en beste vriend Aperium. Aperium stond aan de ene kant van haar en haar ouders aan de andere kant. De weegschaal van haar leven; vriendschap of ouders. Zij moest kiezen , er was geen tussen weg. Het had haar woest gemaakt, haar ouders hadden haar laten kiezen tussen Aperium of zij. Aperium een aparte maar prachtige zwarte hengst glimlachte naar haar en zijn bloedrode ogen keken haar smekend aan. De hengst wilde dat ze met hem mee ging, om zo een nieuwe leven voor zich te hebben, alleen hun twee. Dit klonk goed, maar ze was jong en durfde haar ouders niet alleen te laten. Ze was bang dat ze woest op haar zouden zijn en haar wilde.. Dingen aan wilde doen als ze voor Aperium koos. Aperium en zij waren de beste vrienden en eigenlijk meer dan vrienden. Ze waren partners , maar dit was niet lang meer zo. Toen Noefke uiteindelijk koos voor haar ouders werd Aperium woest…

De merrie schoot bezweet wakker en stond direct op. Ze was in slaap gevallen. De droom spookte nog door haar hoofd. De keuze die ervoor gezorgd had dat ze iedereen verloor.. Zee verloor Aperium door voor haar ouders te kiezen. Aperium had gezworen op wraak, zoete wraak. Deze had hij ook genomen. Maanden later nadat Noefke niet veel meer hem aan hem dacht was ze haar ouders uit het oog verloren. Toen ze hen terug vond waren ze dood. Aperium stond haar lachend op te wachten. Hij had ervoor gezorgd dat haar ouders niet meer leefde en Noefke zelf zou de volgende zijn. Dit was hem echter nog niet gelukt en hier was ze blij mee. Het maakte haar enkel bang als ze eraan dacht dat er nog een gestoorde gek achter haar aan zat. Die haar wilde vermoorden..

Noefke keek om zich heen toen ze opschrok uit haar gedachten van een paar hoeven. Ze hoorde het komen, maar zag het niet. Ze snoof goed ,maar rook niets. Zou het haar verbeelding zijn? Nee, ze ving een geur van een paard op. Het was een korte vleug toen het direct weer verdween. Weer rook ze en ving de geur weer op en die verdween weer. Ze wachtte af in spanning tot ze uiteindelijk vaag de schim van een ander paard zag naderen. Ze rook weer en de geur kwam. Ze kon hem nu vasthouden en merkte op dat het inderdaad een ander paard was. Ze kon echter niet zien of het groter was, ouders enzovoorts. Ze wachtte af. Wie zou het zijn? Zou ze haar al kennen? Of helemaal niet? Zou het goed van aard zijn of juist slecht? De vragen kolkte door haar hoofd als een tornado die zijn terrein verwoestte. Ze zou hier vast spoedig antwoord op krijgen.


{ Courage UND Sultan }

Sultan

avatar
VIP
Grinnikend schudde hij zijn hoofd zodra een felgekleurde vlinder zijn neus als landingsbaan gebruikte. Het voordeel van de lente, alle felgekleurde bloemen en insecten die tevoorschijn kwamen en af en toe het waterige lentezonnetje die de temperatuur aangenaam maakte. Ja, de Lente en de Herst waren zijn favorieten seizoenen. Vooral de Lente. Alles was dan meteen een stuk levendiger, in de winter was alles zo somber en de zomer vond hij ook niet alles, veel te warm. In een rustig tempo slenterde hij nonchalant voort. Zijn bruine, vriendelijke ogen volgen de vlinder die nog in zijn buurt vloog. Al zijn spieren waren ontspannen, er stond een vriendelijke glimlach rond zijn lippen en zijn ogen namen zijn omgeving eens goed op. De bossen. Het was een tijd geleden dat hij zijn favoriete gebied opgezocht had. Maar zoals altijd was het hier rustgevend en prachtig. Sultan had ook niets anders verwacht. Het bos was in alle seizoenen prachtig. In de winter was alles hier spierwit, in de herfst was de grond bedekt met een groot, oranje en bruin gekleurd bladerdek terwijl in de zomer en de lente alles enorm kleurrijk was.

Genietend van het weer kwam hij tot stilstand, hief zijn hoofd hoog op en sloot zijn ogen, waardoor de gouden zonnestralen zijn hoofd konden verwarmen. Zijn glimlach werd alleen maar breder en toen hij iets voelde kriebelen op zijn neus, opende hij onmiddellijk zijn ogen en zag dezelfde vlinder opnieuw op zijn neus zitten. Luid snoof hij, maar dit keer bleef de rode vlinder zitten. Tot een windvlaag over het gebied blies, de vlinder liet zichzelf meevoeren op het ritme van de wind. Sultan keek het prachtige, vliegende ding nog even na, waarna hij zijn reis weer voortzette. Dream Horses was zoals altijd weer prachtig. Sultan maakte een soepele overgang naar een draf, gooide een keertje zijn staart nijdig in de lucht en sperde zijn neusgaten wijd open, om vervolgens over te gaan in een fikse, maar veerkrachtige galop.

Lichtelijk bezweet maakte hij weer een overgang naar draf, strekte zijn hals daarbij een beetje uit en ontspande zijn lichaam weer. Nadat hij weer een beetje op adem was gekomen, viel hij terug in een stap en brieste tevreden. Dit moest hij echt vaker doen, want zijn conditie was ook niet alles meer. Ach, hij was natuurlijk ook niet meer de jongste. Het gemiddelde paard in Dream Horses was rond de 5 jaar. Tsja, die tijden had hij wel gehad. Desondanks was hij nog aardig fit. Een paardengeur zorgde ervoor dat zijn gedachten onderbroken werden, hij richtte zich weer helemaal op zijn omgeving. Nadat hij om een paar bomen heen was gelopen, verscheen een zwart paard in zijn gezichtsveld. Meteen hinnikte hij zachtjes, kwam wat dichterbij het paard staan en richtte zijn reebruine ogen op die van de merrie. "Hallo!" Zijn vrolijke begroeting doorbrak de stilte, waardoor een amuserende grijns met zijn lippen speelde.

http://twilightgame.actieforum.com

Faylenn

avatar
Noefke haar oortjes vlogen van voren en weer naar achter toen ze een donker paard aan zag lopen. Ze ging wat rechter op staan en zette een glimlach op haar gezicht. Ze kon niet per definitie zeggen of het paard goed of slecht was. Ze zag donkere paarden vaak slechter dan witte of andere lichte paarden. Dat zat zo in haar hoofd geprent door de aanvaring met Aperium. Noefke schudde kort met haar manen en de glimlach was direct verdwenen toen haar gedachten alweer afgedwaald waren. Daar had ze wel vaak last van; dat haar gedachten afdwaalden.

Een vriendelijk ‘Hallo!’ schudde haar wakker. Direct was de glimlach terug. Ze schudde zich eens uit en keek naar de donker kleurige hengst. “Hallo.” . Zei ze vrolijk toen ze aan de hengst zag dat hij niet van het verwachte kaliber was. Hij was te aardig zo te zien om überhaupt te denken dat hij van slechte aart was. Hij was hooguit neutraal, maar gemeen.. nee. De glimlach op haar gezicht veranderde in een grijns waardoor je zou denken dat ze gek was. Dat was ze dan misschien ook wel een beetje. Ze kwam in beweging en liep een rondje rond het paard. “Zeg eens … Hoe heet je?”. Kwam er licht aarzelend over haar lippen. Ze was nooit erg van het vragen. Ze werd liever zelf ondervraagd. Maar op dit moment kon zij beter een vraag stellen. Aangezien zij waarschijnlijk de zwakkere partij was en het in haar opzicht een beter idee was om zelf vragen te stellen. Misschien een rare gedachte, maar zo dacht ze vaak. “Ik ben Noefke ..”. Zei ze, alvast voorbereid op de vraag die ongetwijfeld zou komen. Een klein glimlachje speelde over haar lippen. “Wat doe je hier op deze mooie dag in het bos?. De vragen kolkte nog steeds door haar hoofd en het irriteerde haar een beetje. Ze schudde eens met haar manen en hoofd om zo een vlieg weg te jagen. Weer die grijns die om haar lippen speelde die iedere keer opdook als er een moment kwam om een vraag te stellen. Enkel kwam de vraag deze keer niet omdat ze niets zinnigs meer wist te zeggen.

Ze luisterde naar het rustig kabbelen van het beekje dat ze destijds gehoord had, toen ze op weg was naar deze plek. Het was en bleef een mooie plek. Zo te midden van bomen, omringt door hoog gras. Toen ze haar ogen over het gebied liet glijden viel haar oog op een mooie rode, glanzende appel. Het deed haar het water in de mond lopen en zonder aarzeling liep ze op de vrucht af. De vrucht verleidde haar met zijn charmes en ze richtte haar hoofd op naar de tak. Ze trok de appel voorzichtig met haar tanden van zijn tak en at de vrucht op. Het speeksel en vocht van de appel liepen langs haar lippen en ze at het met smaak weg. Ze sloot kort haar ogen om van de appel te genieten. Toen de vrucht op was liep ze terug naar waar ze de hengst even alleen gelaten had. Met weer een grijns op haar gezicht ging ze voor hem staan. Ze had wel het idee dat hij normale en bevredigende antwoorden zou kunnen geven. Het deed haar wel goed om weer eens contact met iemand te zoeken. Niet dat zij echt moeite deed om in contact te komen met andere paarden, maar een onverwachts bezoekje was nooit verkeerd.

Haar blauwe oogjes straalde, ze liet haar blik even over de hengst glijden. Hij zag er best leuk uit. Ze glimlachte kort en keek toen naar een wit konijn dat zo te zien achter een vlinder aan ging. Ze grinnikte licht toen de klein blauwe vlinder op de neus van het witte konijn landde. Het konijn leek het niet erg te vinden. Tot het met een spurt naar de andere kant van het plekje rende. De vlinder vloog nu de kant van de hengst en Noefke op. De vlinder cirkelde een rondje boven hun en vloog toen het bos verder in tot het verdween in de schaduwen van de laag hangende takken.


Sorry ben wat inspiratie loos xd.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum