Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Let The Sun Shine ☀ [Saronse]-[Hazel]

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Warme zonnestralen schenen krachtig op de warme gevlekte vacht van Saronse. Tevreden stond Saronse te grazen. Lang gras uitgestrekt over heel het vallei. Het was heel vroeg in de ochtend. Het gras was nog lekker nat van het dauw. Dat smaakte hem het meest dan droog gras. Sommigen plaatsen was het gras kapot geschroeid door de hitte. Maar Saronse wist de beste graas plaatsen. Waar het gras vaak vochtig stond en veel in de schaduw zat. Af en toe hief Saronse zijn hoofd op om de omgeving te bestuderen. Vogels zongen al tevreden. Af en toe zag hij eens een groepje voorbij vliegen. Naast zich sliep iets pluizig, iets zwart. Opeens hief het zijn kopje op. Twee fel gele ogen vielen hard op. Het was Iki, Saronse's wolven maatje. Iki strekte zich uitgebreid uit en keek toen toe hoe Saronse kalm zat te grazen. ''Eigenlijk heb jij het makkelijk he? Je kan gewoon zonder veel moeite eten. Zonder al te veel moeite te doen. Bij mij is het een heel ander verhaal. Ik moet een hele roedel voeden. En dan moeten we nog iets kunnen vangen ook.'' Saronse glimlachte wijs. Hij stopte met grazen en stapte naar Iki toe. '',Wel misschien heb ik het wel makkelijk, maar ik moet wel elke dag heel de dag door eten. En dan nog zien dat ik niet gepakt word door één of ander roofdier. De meeste roofdieren die een volwassen, groter dier te pakken hebben kan een hele groep zich voeden en drie dagen zonder voedsel kunnen leven. Snap je Iki? Jij moet meer moeite doen, maar jij kan er langer zonder dan ik. Mijn maag moet altijd in beweging zijn.,'' Sprak Saronse wijs. Zijn kalme ogen op Iki gericht. ''Wauw, heb ik weer eens iets bijgeleerd!'' Saronse glimlachte. Het was een bijzondere vriendschap dat wel. Een roofdier en een prooi. De beste vrienden, een hechte band. '',En vergeet niet Iki, om alleen de zwaksten dieren er uit te halen. Liefst geen vrouwelijke dieren. Want die zorgen voor meer leven in de wereld. Zo zal onze wereld in evenwicht blijven.,'' Iki grijnsde. ''Ik ben je wijze tip heus niet vergeten. Maar je weet toch dat ik verboden heb om op paarden te jagen? Ik... ik heb er het teveel moeilijk mee. Het is alsof jullie soort ook mijn familie is. Ken je dat gevoel?'' Saronse glimlachte en knikte. '',Wij zijn allen een grote familie Iki...,'' Saronse keek op toen een wolven huil hun gesprek onderbrak. Iki en Saronse keken op het zelfde moment naar de richting vanwaar het geklonken was. Daarna keken ze elkaar even aan. Iki zuchtte, Saronse grijnsde enkel. ''Nou, het word maar weer eens tijd om weer eens de alfa uit te hangen...'' Saronse glimlachte warm. '',Het ga je goed, spoedig zien we elkaar weer.,'' Ze hadden een eigen begroetings move uitgevonden. Saronse strekte zijn gespierde been uit en richtte zijn hoef naar Iki. En iki de zijne. Maar dan poot. En samen stootte ze poot en hoef tegen elkaar. Met een laatste glimlachende blik, verdween Iki in het struik gewas. Saronse staarde er nog een tijdje naar. En graasde uiteindelijk maar weer verder.



Laatst aangepast door Saronse op zo 25 nov - 1:23; in totaal 2 keer bewerkt

Hazel

avatar
Het was warm, heel warm. De zon stond hoog aan de lucht en leek wel te branden. Zo kon je jezelf snel verbranden. Een luide zucht verliet de keel van de palomino merrie. Haar naam was Hazel, uitgesproken als Heejzel. De zevenjarige merrie slenterde door de gebieden waar ze net aangekomen was. Ze had de hele nacht in een bos doorgebracht samen met haar veulen Gaia. Die was nog aan het slapen dus ging ze zelf even verder. Natuurlijk zou ze nooit te ver gaan want als er problemen waren kon het veulen haar spoor meteen volgen. Dat voelde al vertrouwelijk genoeg. Hazel schudde met haar lange manen en stapte weer verder. Ze was mager en hongerig, al had ze de eerste dag hier al veel kunnen eten. Ze had verschillende wonden op haar lichaam en haar amandelkleurige ogen stonden enorm dof. Ze sloeg met haar staart heen en weer om de vliegen weg te jagen. Ze snoof de geuren op en stapte tot ze de vallei tegenkwam. Hier was gras genoeg. Meteen zodra ze kon liet ze haar hals zakken en begon ze te grazen. Ze graasde tot haar maag weer gevuld was zodat ze meer melk zou produceren en ze weer wat bij kon komen. De zon brandde op haar vacht en dat voelde niet fijn. Meteen draafde ze voorzichtig naar de bomen toe die hier ook te vinden waren. Ze zocht de schaduw op en sloot even rustend haar ogen. Ze ontspande even en viel bijna in slaap. Zodra ze weg wou zakken, schoten haar ogen open. Die geur. Ze draaide nerveus met haar oren en keek om haar heen. Een hengst. Er was een hengst in de buurt. Hazel begon lichtelijk te trillen op haar benen en stapte dichter bij de boom toe om haar te kunnen verbergen. Ze was bang. Ze drukte angstig haar oren naar achteren en zocht naar de hengst. Hij stond een eind verderop te grazen. Gelukkig maar. Als de wind goed zat, kon hij haar nooit ruiken. Dan kon ze meteen vluchten naar het bos toe. Weg van de hengst. Hazel liet haar blik even over de rest van de omgeving glijden, maar ze waren de enige paarden hier. Ze hoopte echt dat hij niet naar haar toe kwam. Dan zou ze vluchten. Weg van dit enge geslacht.

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Kalm at Saronse verder. Totaal in zijn harmonie. Geen zorgen, hij had zelfs de merrie niet opgemerkt die daar blijkbaar al een hele tijd stond. Hij was nou ook niet het type dat als ie een paard zag er meteen naar toe holde. Saronse was niet zo. Uiteindelijk had hij meer dan genoeg van dat eten. Zijn oog viel even nieuwsgierig naar de vreemde merrie. Hij merkte op dat ze nerveus reageerde op zijn aanwezigheid. Saronse fronste bedenkelijk. Kalm naderde hij een paar stappen en stopte nog steeds ver genoeg van haar. Hij liet zijn hoofd heel laag en liet zijn vriendelijke oren naar het midden hangen. Zijn ijs blauwe ogen keken haar kalm aan. Het straalde warmte uit. Hij wilde niets verkeerd doen. Saronse wist dat de merrie zijn aanwezigheid niet duld. Dat was duidelijk aan haar lichaamstaal. Maar hij KON zich niet omdraaien en die arme dame achter zich laten. Saronse was niet zo. '',Vergeef me, ik wil je absoluut niet onrustig maken.,'' Sprak Saronse zacht, zijn heerlijke klanken aangenaam in de oren. Zijn ogen gleden even over haar verwaarloosde lichaam. En keek al weer naar de grond. Zodat de merrie niet het gevoel kreeg dat hij haar aanstaarde. Vieze wonden, zwaar ondervoed... Ze heeft wat meegemaakt. Saronse had meerdere slachtoffers ontmoet in zulke toestanden. Merries die naar hem toe gevlucht waren. Zwaar misbruikt door de macht van hengsten. '',Je hoeft me niet vertrouwen, of mijn aanwezigheid te dulden. Laat me je enkel speciale kruiden bieden. Die je terug op krachten zullen laten komen. Die je weer beter zullen maken. Dan pas kan ik mijn rug naar je toe keren...,'' Sprak Saronse eerlijk. Hij had een gave, een gave die al je problemen weg wasten. Hij kon de pijn verlichten en je lichaam van binnen laten verwarmen. Zijn prachtige ogen schitterden levendig. Zijn mooie lange manen hingen sierlijk over zijn hals. Hij hield nog steeds zijn kwetsbare houding aan. Als de merrie een poging deed om te vluchten, dan zou hij niet achter haar na gaan. Dan kon Saronse haar helaas niet helpen.

Please look at me, and believe in my good nature



Laatst aangepast door Saronse op do 22 nov - 7:53; in totaal 1 keer bewerkt

Hazel

avatar
Nerveus staarde de merrie naar de verte waar de bonte hengst zich geplaatst had. Hij leek rustig te eten, maar je weet nooit hoe ze werkelijk waren. Ze slikte even toen hij stopte met eten en haar leek te zien. Ze zette meteen een stap achteruit zodat ze meer in de schaduw stond. Haar oren draaiden onrustig heen en weer. Wat nu? Ze zag dat hij in haar richting kwam gelopen en geschrokken drukte ze haar tegen de boom aan. Ze drukte angstig haar oren in haar nek en hield haar hoofd hoog. Ze snoof luid en sloeg angstig met haar staart heen en weer. '',Vergeef me, ik wil je absoluut niet onrustig maken.,'' Ze zweeg en keek hem angstig aan. Wat moest ze zeggen? Wat moest ze doen? Ze wist niet goed wat. Ze was blij dat haar kleine veulen hier niet was. Die zou helemaal in elkaar kruipen van angst. Hazel zelf had wat minder angsten. Ze kon haar best verweren als het echt moest. Ze zweeg nog steeds en zei niets. '',Je hoeft me niet vertrouwen, of mijn aanwezigheid te dulden. Laat me je enkel speciale kruiden bieden. Die je terug op krachten zullen laten komen. Die je weer beter zullen maken. Dan pas kan ik mijn rug naar je toe keren...,'' Ze keek hem aan. Ze snapte het niet. Hij was echt vriendelijk of was hij haar aan het verleiden om daarna los te breken? Ze keek naar de ijsblauwe ogen en een rilling liep over haar lijf. Ze klemde haar staart tussen haar benen en keek angstig, zoals altijd. Ze schudde kort met haar hoofd en snoof zacht en nerveus. Ze wist niet dat ze de kruiden wel zou durven aannemen. Wat als het gif was? "Ik.. Ik.. Ik weet het niet. Ik ken je niet en ik neem niet graag iets aan van... Vreemden." Eigenlijk zou ze hengsten moeten zeggen. Ze wilde ze echt niet in haar buurt of zeker niet in de buurt van haar dochter. Ze keek kort naar de omgeving, maar meteen richtte ze haar op de hengst. Ze wilde hem niet uit het oog verliezen. Ze schraapte kort over de grond met haar hoef en had haar spieren gespannen. Ze voelde de warmte en begon licht te zweten van alles. De stress werd haar teveel. Ze slikte even en keek hem nog steeds onrustig aan.

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Saronse probeerde niet al te veel oogcontact te nemen met de merrie. Die doodsbang was van Saronse. Saronse kon daar echt niet tegen. Als iemand in zo'n toestand bekeerde, en dan maakte hij het ook nog eens erger! Maar Saronse zou niet opgeven. Ze had hem nodig meer dan ooit, zonder dat ze het zal beseffen. Saronse hield zich klein. Zijn eerlijke ogen gleden even aandachtig naar de grote bomen die samen in groepen stonden. De mooie volgroeide blaadjes wiegde langzaam heen en weer door een kalme wind bries. De hemel kleurde blauw, hier en daar een witte wolk gestempeld. Vogeltjes vulden de leegte in de lucht. Het lange, groene, voedzame gras danste speels met de wind mee. Je zag hier en daar wat konijnen die zich ook goed deden aan gras, of paardenbloemen. Saronse at ze ook graag. Maar liet ze vaak staan voor deze kleine wezentjes. De vallei was heel prachtig, met haar mooie heuvels. Het leek wel een golvende, groene zee. Saronse richtte zich weer naar de angstige merrie. Hij liet haar wat wennen aan zijn aanwezigheid. "Ik.. Ik.. Ik weet het niet. Ik ken je niet en ik neem niet graag iets aan van... Vreemden." Saronse begreep het wel. En hij had wel door dat deze merrie iets tegen hengsten had. Hij had een speciale gaven, njaah sommigen geloven het of anderen niet. Saronse weet het echter niet of het echt was. Maar als hij iemand aanraakte kon hij de pijn verlichten, dan voelde je warmte en helemaal betoverd. Saronse raakte niet veel paarden alleen. Enkel diegene die heel speciaal waren voor hem. Of, als hij iemand wou helpen. Dan testte hij zijn gaven uit op diegene die het nodig had. '',Ik beloof je dat het niet giftig is of dergelijke, mijn pleegmoeder had me veel over genezende planten geleerd. Je proeft zo als iets giftig is. En als je wil eet ik eerst de helft op zodat je kan zien dat ik je niets kwaad wil doen.,'' Zei Saronse. Zijn stem was warm, en zo eerlijk. '',Blijf alstublieft hier, dan breng ik het zo naar je. Je hebt dringend iets nodig of je kan koorts aanmaken en dan loopt het heel slecht af met je.,'' Vroeg Saronse, hoopvol dat ze er niet vandoor zou gaan. Hij merkte aan de lichaam van de merrie dat ze een veulen had. Waar het kleintje zat had hij geen idee van. Hopelijk was het kleintje in orde. Met een ongeruste blik op de merrie ging hij gauw op zoek naar de kruiden die hij in zijn hoofd zou hebben. Hij wist welke kruiden waar het meest voorkwamen. Hij wist zoveel over planten. Saronse had een flink pak verzameld. Het had hem veel moeite gekost om ze te vinden. Nu maar hopen dat ze er niet vandoor was gegaan. Dan was al die moeite voor niets geweest...


Lijkt klein maar het is door de lettertype Very Happy

Hazel

avatar
Ze merkte duidelijk op dat de hengst medelijden met haar had en haar begreep. Hij deed het rustig aan en was enorm voorzichtig. Hij was groot, maar hield zich klein zodat het iets fijner aanvoelde. Dat was wel waar. Als veulen vond ze het ook eng als een groot paard voor haar neus stond. Als ze hun neus laag hielden werd ze altijd nieuwsgieriger. Haar oren werden voorzichtig naar voren gehaald, maar je zag dat ze nog niet volledig op haar gemak was. Ze begon hem al wel te vertrouwen, maar nog niet helemaal. Ze zou nooit een hengst in een maand meteen vertrouwen. Vertrouwen moest je steeds rustig opbouwen. Ze snoof zacht en sloeg met haar staart heen en weer om de vliegen weg te kunnen jagen. Ze kwamen op haar wonden af. Ze had er een hele diepe op haar schoft, maar die was al goed dichtgegroeid. Ook littekens op haar borst, zij en benen. Ze zuchtte even en keek de bonte hengst voorzichtig aan. Ze keek kort naar de omgeving en dan weer naar hem. Ze kon al best in de buurt blijven zonder echt bang te zijn. Ze luisterde voorzichtig naar zijn woorden. '',Ik beloof je dat het niet giftig is of dergelijke, mijn pleegmoeder had me veel over genezende planten geleerd. Je proeft zo als iets giftig is. En als je wil eet ik eerst de helft op zodat je kan zien dat ik je niets kwaad wil doen.,'' '',Blijf alstublieft hier, dan breng ik het zo naar je. Je hebt dringend iets nodig of je kan koorts aanmaken en dan loopt het heel slecht af met je.,'' Ze knikte zwak en keek hem angstig aan. Ze wilde er niet aan denken dat ze nog zieker en slechter zou worden. Ze mocht haar dochter echt niet achterlaten. Wat zou er dan met kleine Gaia gebeuren? Ze slikte even en keek hem wanhopig aan. "Ik doe het, maar alsjeblieft. Geef me wat extra mee voor mijn kleine veulen. Ze is er erger aan toe dan mij en ze zit veilig in een grot. Ik wil haar niet verliezen." Zacht en bang om haar dochter sprak ze hem aan. Nee, ze wilde haar dochter niet zien sterven. Ze was nu al zo bang haar kwijt te raken doordat ze zo'n honger hadden en verwond waren.

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Saronse



[size=12]
A true hero


Zijn mooie ijs blauwe ogen richten zich voor zich uit. Een ijs koude kleur, toch straalde er wonderbaarlijk genoeg ontzettend veel warmte af. Zijn houding was kalm en beheerst. Oprecht en eerlijk was zijn ziel. Geboren in een armzalig land, ellende en pijn. Hij die herrezen is, hij die nog steeds zijn goede hart behouden had. Hij die geluk gevonden had. Een paar jaar later tot leider benoemd was. Ja, Saronse begon zijn leven heel moeizaam en zwaar. Geen moeder geen vader, niemand die om hem gaf. Enkel Arontay wierp haar zorgzame vleugels over hem. Saronse kon die dingen zich maar heel moeilijk herinneren. Hij was toen ook nog veel te jong om zo'n dingen te herinneren. Hoe dan ook. Hij was nu hier, gezond en wel. Vrij om te gaan waar hij wilde gaan. Zorgeloos leven, toch had Saronse dat gemis. Leider zijn zat in zijn bloed. Hij had nooit anders geweten. Hij verlangde niet naar macht en de baas te zijn. Hij hielde er van om leden een beter leven te schenken. Hen een heerlijke thuis bieden. Warmte en liefde werd daar ontstaan. Niemand had iets te kort en iedereen had zo zijn taak in de kudde. Maar... die tijden waren nu eenmaal voorbij. Hij had gefaald als leider. Saronse durfde niet meer leider te zijn. Hij wou zelfs niet eens zich bij een kudde voegen om zijn steentje bij te dragen. Daarom bleef hij maar in zijn eentje overleven. En het beviel hem wel een beetje. Natuurlijk heerste er bijna altijd stilte. Njaa, dat viel eigenlijk ook best mee want hij werd vaak vergezeld door Iki en zijn ruige roedel. Die konden heel wat kabaal maken. Iki, die al die tijd bij Saronse was probeerde niet al te veel op te vallen. Omdat de jonge leider wist dat die angstige merrie nog banger zou maken. Saronse had een groot pak bos kruiden in zijn mond en draafde kalm terug richting de merrie. Hij was al wat geruster, de merrie leek in te zien dat Saronse niets kwaad in de zin had en alleen maar wou helpen. Natuurlijk verwachte hij helemaal niet dat de merrie hem zou vertrouwen. Hij begreep haar, hij heeft meerdere paarden in zulke situaties ontmoet. En het koste ook heel veel tijd om hun vertrouwen te winnen. Maar dat was het waard vond Saronse. Saronse zichtte opgelucht toen zijn ogen het figuur zag. Hazel stond nog altijd op de zelfde plek. Saronse minderde vaart en legde de kruiden mooi op de grond. Hij kwam niet te dicht. Uit respect voor de merrie. Saronse ging weer een heel groot stuk achteruit. Zo moest ze zich wel een stuk veiliger vinden. Want als hij een slecht paard moest geweest zijn die haar iets wou aandoen. Dan zou hij haar nooit in kunnen halen. Zo kon de merrie in alle rust een deel van de kruiden eten. Saronse wist dan de vreemde merrie een veulen had. Hij hoopte dat het niet te laat was. '',Die kruiden met de blauwe bloempjes remmen ontstekingen, en die grote stengels met zachte groene blaadjes geven extra energie en de nodige vitaminen. Allemaal kruiden die je weer helpen met het genezen. Het belangrijkste is dat je voldoende uitrust, en heel veel water dringt. Eet niet al te veel. Beetje bij beetje, want omdat je nu uitgehongerd bent is je maag gekrompen. Dus moet heel voorzichtig en niet ineens alles opschrokken.,'' Saronse knipoogde vriendelijk naar de merrie bij zijn tip. Hij kon nog eens een dokter worden. Met zijn kennis. '',Als je nog iets nodig hebt vraag het dan maar gewoon.,'' Voegde hij er nog aan toe. Misschien dat ze naar iets verlangde. Saronse wist wat hij deed, het voordeel was was dat hij heel goed met merries kon omgaan. Misschien kwam dat omdat hij vooral alleen door merries was opgevoed. Toch had hij nog altijd zijn mannelijk gedrag. Gelukkig maar, want een verwijfde Saronse dat ging er toch wel over.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum