Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Obstacles in our path

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Obstacles in our path op do 27 dec - 11:02

Eznho

avatar
Wraak
Het was het enige wat door zijn gedachte heen. Verblind door wraak, dat was hij. Het enige wat hij wou was wraak. Wraak maakte zijn leven, maakte hem, besloot zijn leven, had zijn hele leven besloten. Wraak was het gene waar hij voor leefde; hij kon niet zonder wraak. Hij wou wraak, wraak op zijn broer. Zijn gehate broer Enyeto, zijn broer die zijn ouders had getrapt, zijn broer die op zijn ouders had gespuugd, ze als slaven had behandeld. Een woeste rilling trok over zijn rug toen hij eraan dacht. Het kwam niet eens in hem op dat zijn ouders misschien niet helemaal de waarheid vertelde. Woest draafde hij door het bloemenveld. Bollen aarde vlogen achter zijn hoeven de lucht in op de plekken waar hij hardhandig zijn hoeven plaatste. Hij maakte een heel pad van gehandhaafde en gekreukelde bloemen achter zich. Normaal gesproken genoot hij van de kleine dingetjes, van de bloemetjes en de bijtjes. Vroeger was zijn levensmotto ‘neem het leven niet al te serieus, je komt er toch niet levend uit.’ Nu had hij een ander levensmotto. Een heel ander levensmotto; ‘Spaar de bandieten, plunder de goede.’ Hij was veranderd, hij was slecht geworden, vroeger was hij altijd zo vrolijk. Hij was altijd een goede hengst geweest, een hengst die voor altijd jong wou blijven, een hengst die voor altijd jong was. Maar, hij was boven alles verward. Verschillende gedachtes schoten door zijn hoofd. Was het wel normaal om wraak te nemen? Hij kende deze hele Enyeto niet, misschien logen zijn ouders hem wel voor? Nee, zijn ouders zouden hem nooit voorliegen! Nooit, zijn ouders waren goed, eerlijk en oprecht. Zij zouden niet liegen, zeker niet over zoiets. Aan de andere kant wilde Eznho wraak, wraak voor zijn ouders. Als zijn ouders geen wraak konden nemen, betekende het nog niet dat Eznho dat niet kon. Hij was vastberaden om Enyeto op te sporen en uit de weg te ruimen. Enyeto zou dood zijn, morsdood. Een valse, akelige lach verliet Eznho zijn keelgat. Een lach die vele vogels liet opvliegen, een lach die zelfs akeliger was dan het gekras van raven. Een lach die bruut gestopt werd toen een geur zijn neus binnen vloog. Direct stond hij stil, aarde vloog voor hem naar voren tijdens zijn noodstop. Hij stopte zo abrupt en snel dat hij bijna op zijn kont viel. Hij wist zich nog net overeind te houden, direct draaide hij zich om richting de geur. Zijn ogen vlogen over het veld. Zijn neus was wijd open gesperd, zijn neusvleugels trilde. Zijn oren waren strak naar achteren gericht. Zijn ogen keken strak vooruit. Een geïrriteerde en gemene blik in zijn ogen. Zijn mond gleed open, weer dicht en toen weer open, waar hij bleef hangen bij de eerste letter van een gemeend woord.


OOC;
Open

2 Re: Obstacles in our path op ma 31 dec - 3:59

Google

avatar
De ochtendzon streelde over de goudbruine rug van de jonge hengst die ontspannen in het hoge, groene en bovenal sappige gras lag. Hij was pas ontwaakt uit een droomloze slaap. Hij keek nog slaperig uit zijn hazelnootkleurige ogen. Hij trok een paar van de sappige graspollen uit de grond. Hij keek om zich heen terwijl hij op het sappige gras kauwde. Hij had eigenlijk geen honger, maar vanaf een afstandje kon je al zijn ribben al tellen, dus hij moest gewoon wat meer spek op zijn botten hebben. Dus hij deed veel moeite om zo veel mogelijk voedsel zijn maag binnen te krijgen.
Nadat hij enkele minuten gras naar binnen had gewerkt, klom hij overeind en schudde zijn doffe vacht eens in zijn geheel uit. Grassprietjes, haren en stof vlogen van zijn lichaam. Maar hoe vaak hij zich ook waste, de doffe kleur leek maar niet van vacht af te willen, om plaatst te maken van het glimmende goud. Hij moest gezonder gaan leven, en daarom at hij meer, en bewoog hij meer om zijn conditie goed op pijl te houden. Hij wilde niet als hij voor het eerst bij een kuddeactiviteit kwam, en dan als een klein scharminkel aankomen. Met onregelmatige manen, een doffe vacht en ribben die je van een afstand kon tellen. Van zijn rare manen zou hij niet snel afkomen, want die zouden niet uit zichzelf recht groeien. Maar hij had geen idee hoe hij die in godsnaam in model zou gaan krijgen.
Opeens zag hij verderop een paar vogels opvliegen. Hij fronste. Waarom zouden ze dat doen? Hij vroeg zich af of hij erheen moest gaan, of er juist weg moest gaan vluchtten. Hij zag en hoorde bijna alles, hij reageerde heel fel op kleine prikkels. Dat had hij nou eenmaal, en hij kon er ook niet zomaar vanaf komen. Hij draaide zijn oren een beetje argwanend in het rond. Toen haalde hij - zover dat lukte - zijn schouders een beetje op, en stapte toen een willekeurige kant uit. Hij zou ook niet weten wat hij verder vandaag allemaal zou gaan doen. Waarschijnlijk eten, en wat bewegen. Zijn dagen waren niet zo interessant, al helemaal omdat hij eigenlijk elk levend organisme ontweek.
Opeens rook hij een onbekende geur. Hij draaide zijn hoofd de kant op van de geur, zijn oren stonden strak naar voren gespitst. Zijn hoofd hoog - met zijn kleine ponymaatje van hoogstens 1.35 had hij niet altijd evenveel zicht. Hij bleef toch maar door stappen. Zonder het verder door te hebben dat hij recht op de geur af liep. Want hij was in gedachten verzonken om op een idee te komen hoe hij zijn uiterlijk verder zou gaan verbeteren. Hij wilde echt geen slechte indruk maken in de kudde.
Toen de jonge hengst opkeek van het gras, keek hij bijna recht in de ogen van een heel boos kijkende hengst. Hij toverde een zenuwachtig grijnsje op zijn gezicht. Hij keek absoluut niet blij, absoluut niet. 'Uh, hallo,' zei hij een beetje ongemakkelijk. Hij durfde amper de hengst aan te kijken. 'Ik ga wel ergens anders heen, jeweetwel, daar ofzo,' zei hij terwijl hij zijn hoofd in een of andere kant op seinde. 'Ghehe,' grinnikte hij ongemakkelijk, en draaide zich toen als een gek om. Hij begon extreem snel de andere kant op te stappen, hopend dat het beest hem niet achterna zou lopen. Hij probeerde zo ontspannend en nonchalant weg te lopen, om niet zijn angsten te laten blijken. Zodra hij de hengst niet meer aankeek kwam er een hele angstige blik op zijn gezicht, en hij maakte haast terwijl hij af en toe zenuwachtig achterom keek.

3 Re: Obstacles in our path op wo 2 jan - 10:41

Eznho

avatar
De hengst die eraan kwam was een kleine haflinger hengst. Vanaf de verte leek de hengst amper groter dan 1.35. Eznho was ook de grootste niet, maar een heel stuk groter met zijn 1.75. In elk geval was hij niet zo’n miezerig pony’tje, wat de onbekende hengst was in zijn ogen. Eznho keek een beetje zuinigjes toe hoe de hengst naar het gras keek terwijl hij dichterbij kwam. Hij stond net op het punt om te kuchen toen de hengst dichterbij kwam. 'Uh, hallo,' Eznho rolde met zijn ogen. Nog steeds had hij zijn mond een beetje open, aan het begin van een welgemeend woord. Wat moest hij nu antwoorden? Moest hij doodleuk hoi gaan zeggen en zijn naam in het rond gaan roepen? Moest hij een liedje zingen over dat niemand wist dat hij Eznho heet? Nee, want dan wisten ze het inmiddels wel. `Oprotten,’ zei Eznho simpelweg, direct na de woorden van de Haflinger hengst. Het was inderdaad een welgemeend woord. 'Ik ga wel ergens anders heen, jeweetwel, daar ofzo,' vervolgde de hengst, na zijn woorden grinnikte hij ongemakkelijk. Eznho knikte. `Goed idee,’ bromde hij.
Hij keek de hengst na terwijl hij zenuwachtig achterom keek. Eznho rolde met zijn cyaan kleurige ogen, draaide zich al om zodat hij geërgerd weg kon lopen, toen hij besefte dat hij wel wat gezelschap kon gebruiken. Hoe miezerig en vermoeiend dat gezelschap ook mocht zijn. Dus draaide hij zich om en draafde aan. Achter de hengst aan, uiteindelijk sprong hij aan in galop. Zijn hoeven knalde lomp op de grond, hij deed geen enkele moeite om elegant of zoiets te zijn. Bollen aarde vlogen in het rond. Net als de bloemen. Hier en daar zag je een buitenstaander omhoog springen, raar in een platgetrapt pad. Uiteindelijk, nadat hij zijn pas behoorlijk wat versneld had, liep hij naast de vreemdeling. Hij keek de hengst nieuwsgierig aan. `Nu je er toch bent kun je me vast wel wat dingen vertellen over dit belovende gebied,’ vroeg hij poeslief. Hij was vooral benieuwd of de hengst ooit een fries was tegengekomen, een fries die de naam Enyeto droeg. Enyeto had hem gemaakt wie Eznho was, dat was zijn mening. Enyeto had hem zo boos, zo vals gemaakt. Uiteindelijk was het alleen maar wanhoop, Eznho bestond uit wanhoop en wraak. Dat was wat hem maakte wie hij was. `Wat is je naam? Ben je hier allang? Heb je ooit een fries ontmoet? Heb je ooit een paard ontmoet met de naam Enyeto?’ ratelde hij snel achter elkaar. Plots versnelde hij en blokkeerde de hengst zijn weg. Hij keek hem aan op een manier dat de hengst snel moest antwoorden.

4 Re: Obstacles in our path op zo 6 jan - 2:43

Google

avatar
De grote vos voor hem vond hij niet zo geweldig interessant eruit zien. Zijn gewicht was daardoor ook duidelijk op zijn achterbenen gevestigd en hij maakte zich kleiner naar achteren. Toch stond hij nog altijd op dezelfde plek, met vier benen in het met bloemen versierde gras gevestigd.
De hengst opperde hem om op te rotten. Hij had bijna 'graag' willen zeggen, maar hij hield wijselijk zijn mond en keek hem enkel met grote ogen aan. Toen hij het had gezegd zei de hengst dat het een goed idee was. Hij zette even een gemaakte grijns op zijn gezicht, voordat hij zich op zijn achterbenen omdraaide.
Toen hij nogmaals achterom keek, en zag dat de hengst zich ook omgedraaid had, liet hij de opgepropte lucht uit zijn longen stromen. Zijn spieren ontspanden zich geleidelijk en zijn snel kloppende hart ging weer in zijn normale, ritmische tempo kloppen. 'Pfieeuw, dat scheelde niks, ghehe,' zei hij opgelucht. Hij schudde weer eens zijn manen en liet zijn hoofd zakken om een paar pollen van het groene gras er al wandelend uit te trekken, om die langzaam te vermalen.
Toen hoorde hij opeens gedreun om de aarde. Zijn hoofd vloog weer achterom en hij zag diezelfde hengst op hem af stormen. De opgeluchte uitdrukking op zijn gezicht verschoot en kreeg weer dezelfde angstige blik op zijn gezicht. Hij keek snel weer voor zich uit, en hij voelde dat zijn hart weer sneller begon te kloppen. Waarom moest dat beest hem nou weer de stuipen op het lijf jagen?
Hij bleef zo nonchalant mogelijk stappen, maar al snel stond de grote hengst weer naast hem. Hij zette een paar passen zijwaarts om de hengst zoveel mogelijk te mijden. Hij had geen zin in een gesprek met deze meneer die zonet nog opperde dat hij op moest rotten, dus waarom wilde hij nu wel opeens met hem praten. Hij wendde zijn ogen naar de grond, om de grote vos niet aan hoeven te kijken.
Hij vroeg iets, kort vlogen zijn ogen naar de hengst. Toen schudde hij snel zijn hoofd. Hij probeerde snel door te lopen, nu hij antwoord had gegeven op zijn vraag. Hij was hier ook nog maar kort, dus waarom zou hij met hem gaan parten over dit land?
Toen stelde de hengst een rits aan vragen. Hij keek de hengst kort maar schichtig aan. Hij wilde snel antwoorden om daarna weer weg te lopen, maar de hengst blokkeerde hem plots de weg. Hij keek schichtig om zich heen en zette een paar passen achterwaarts, waarbij hij een bloem onthoofde. 'Uhm, ik ben Google,' antwoordde hij de hengst op een rap tempo, misschien kon hij het amper verstaan. 'Ik ben hier niet lang,' antwoordde hij de hengst op dezelfde manier op de volgende vraag. Hij hoopte dat als hij snel zou antwoordden hij hem met rust zou laten. Wat had dit beest, waarom was hij zo nieuwsgierig? 'Ik heb nog nooit een Fries ontmoet. En al helemaal niet een paard met de naam Enyeto,' zei hij prompt en direct draaide hij zich weer een kwartslag om van de hengst weg te lopen. Hij bad dat de hengst hem nu met rust zou gaan laten, maar dat betwijfelde hij.

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum