Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Smell this amazing oxygen of the woods [Saronse]-[Kai]

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Earth and sky,
woods and fields,
lakes and rivers,
the mountain and the sea,
are excellent schoolmasters,
and teach some of us more than we can ever learn from books.


Saronse

Saronse klemde zijn kiezen op elkaar toen hij bij elke pas een felle pijnscheut voelde steken. Het was verdomd ondragelijk en hij voelde zich verdomd waardeloos. Saronse was nog steeds erg ziek. Al gaf hij het niet graag toe. Hij had nog steeds die longontsteking, en de koorts was er ook nog steeds. Maar dankzei zijn kruiden hield het het ergste tegen. Een zwarte gedaante volgde hem touw wakend over Saronse. Saronse wist niet of hij volledig zou herstellen. Misschien was hij wel de rest van zijn leven kreupel. Dan kon hij dingen niet meer doen. Dingen die hij graag deden maar hem fataal konden worden. Saronse mopperde wat. Hij wilde niet zo door het leven gaan. Dus dwong hij gewoon dat verrekte been mee te laten werken. Het was heel erg warm en de zon brandde zowat op Saronse's zwart/witte vacht. Zijn vacht gloeide als hete lava. Iki's ogen werden steeds maar weer op Saronse gericht. Saronse zijn ijs blauwe ogen gleden kalm naar Iki. Iki heeft veel voor Saronse opgeofferde. Hij had zijn eigen roedel opzei geduwd. Voor HEM... Speciaal voor hem. '',Iki... Het wordt tijd je eigen weg weer eens te gaan... Je roedel heeft je nodig.,'' Iki stak koppig zijn neus in de lucht. Saronse zuchtte eens diep. Alles werkt hem de laatste tijd weer eens tegen. Saronse voelde hoe de etter uit zijn been gleed. Het was zwaar ontstoken. Gelukkig is het felle bloeden gestopt. Dan zou hij tenminste niet doodbloeden. Maar een infectie zorgde voor een pijnlijkere, langzame dood. '',Iki, ik meen het. Ik red me wel ik wil gewoon eens dat jij je ding kan doen.,'' Iki rolde met zijn gele ogen. "Doe niet zo gestrest. Met mij gaat alles prima. By The Way, mijn roedel volgt ons al een hele tijd... Ik had zo'n idee..." Saronse begon wat te fronzen. '',Wat voor idee?,'',Saronse was best nieuwsgierig. "Wel, jij blijft een tijdje wonen bij mijn roedel. Mijn verzorgers kunnen je prima verzorgen, en kunnen over jou waken als wij gaan jagen. Please, accepteer mijn aanbod. Zo niet dan blijf ik hier bij jou. Ik wil je niet uit het oog verliezen. Ik wil niet diezelfde fout begaan aan die klif toen." Saronse keek verbaast naar de veel betekend gezicht van Iki. Saronse wist dat Iki dit allemaal meende. Maar een paard dat een tijdje in de roedel zou leven? Dat was toch niet logisch, en natuurlijk. '',Ik... weet niet...,'' Mompelde Saronse. "Alstublieft Saronse, doe het voor mij." Iki gebruikte zijn smeek face. '',Ik zal er over nadenken...,'' Iki grijnsde tevreden. "Mooi, wat doen we eigenlijk hier in het deel van het bos. Hier zijn de mannetjes beren afschuwelijk agressief..." Saronse zijn ogen gleden even naar de mooie grote bomen. Hun mos bedekt een deken van mos. Op de grond groeide er gele bloemetjes uit het mos. Het leek wel een witte tapijt. Hier en daar wisten de zonnestralen door het bladerendek door te breken. Alles was nu zo mooi groen. De warme goud/gele zon zorgde voor meer leven in de natuur. Maar op dit moment kon Saronse niet genieten van de warmte. Hij leed enorm. Zijn koorts overheerste nog steeds, zijn been ging gewoon kapot. Zijn gehele lichaam deed zeer. Ondanks dit leed toonde Saronse maar weinig zwakte. Zo sterk was hij. Hij hield moedig zijn hoofd hoog. De enige pijn die hij niet kon verbergen was zijn zwaar, kreupele been. '',We zijn hier omdat hier enkele nodige kruiden groeien, en hier in de buurt is een zeer zuivere rivier. Haar water is heel zuiver en heelt heel goed de wonde's. Mijn wond moet eens goed gespoeld worden en kan ik gelijk mijn koorts laten dalen door eens een bad te nemen.,'' Iki grijnsde. "Moest je zo nodig hier een bad nemen?" Saronse lachte kalm. Saronse keek even achter zich toen hij een wolf voorbij zag lopen. Saronse fronste even. Maar besloot er maar niets over te zeggen. "He, Saronse, is dit wat je zocht?" Iki was al een goed stuk van Saronse gelopen en stond bij een eenzame rots. Juist iets groter dan Saronse. Saronse verplaatste zich met veel pijn verder en ging naast Iki staan. En vond de plant die hij zocht. '',Nee maar, ik bof maar dat ik jou bij me heb. Dit was de plant die ik zocht!,'' Iki grijnsde trots. Saronse plukte zorgvuldig de grote bloemen af en at enkel de blaadjes af. Iki ging hierbij zitten en keek Saronse schuin aan. "Waarom alleen die bloem?" Saronse glimlachte. '',Goeie vraag, wel die bloemetjes zouden de pijn doen verlichten. Een sterke pijnremmer. Maar die steel zelf is een beetje giftig. Fascinerend nietwaar?,'' Iki fronste even. "Als jij dat vindt... Heb je er nog nodig?" Saronse schudde zijn hoofd van nee. '',Neen, dit was voldoende. Het water is hier vlakbij.,'' Iki sprong ongeduldig recht. "Mooi! Ik wil hier zo snel mogelijk weg. Ik heb een hekel aan beren. Deze plek stink naar beren." Saronse glimlachte en begon weer heel kalm te wandelen. '',Je hoefde niet mee te gaan weet je nog?,'' Iki stak koppig zijn neus in de lucht. "Je weet dat ik dit niet wil. Ik wil bij je zijn tot ik zeker weet dat je zelf voor je kan opkomen. En voorlopig zal je een lange tijd mijn zorgen en die van mijn roedel nodig hebben." Iki had gelijk. Saronse moest niet zo doen. Maar hij wilde niet dat anderen voor hem moest zorgen. Hij had het gevoel dat hij in de weg was. Saronse hoopte maar dat dit manke been niet de rest van zijn leven zal bij blijven. [b]"Maar goed, genoeg hierover. Hoe zit het nou tussen jou en 'je weet wel wie' eigenlijk?" Saronse zag hoe ondeugend Iki naar hem keek. Saronse zijn mondhoeken krulden wat omhoog. Maar uiteindelijk veranderde zijn gezicht staal naar serieus. '',Wel... Ik heb geen idee. Maar weet je. Ik laat het maar zo. Als er iets komt dan komt het zo niet... Het zei zo. Ik wil dat ze gelukkig is. Je kent me. Ik dring nooit niet aan. En als ze mij niet nodig heeft dan zou ik het begrijpen en...,'' Maar Iki liet hem niet uitpraten. "Ach please, je moet ook eens aan jezelf denken! Wat voel je Saronse?" Saronse slaakte eens een zucht en staarde zwijgzaam voor zich uit. Na een lange stilte had hij de woorden gevonden die hij zocht. '',Ik weet dat ik ontelbaar veel van haar hou.,'' Iki was niet zo tevreden van Saronse's antwoord en wou nog reageren. Maar Saronse gaf Iki niet de kans. Saronse versnelde zijn pas. Ondanks de pijn die hij mee moet slepen. Iki gaf het maar op om over zulk gesprek te houden. Iki wist dat Saronse heel gevoelig was voor zo'n dingens. Saronse staarde kalm voor zich uit. Zijn ijs blauwe ogen toonden een kalme/warme uitstraling. Hij snoof deze zuivere zuurstof op. Die werd gefilterd door deze kostbare oude bomen. Saronse kon het water ruiken. Ze waren er bijna. Gelukkig, want deze onophoudelijke pijn maakte hem stuk. Iki volgde Saronse zwijgzaam. Uiteindelijk ging Saronse al een stuk voor Saronse uitlopen om de omgeving te onderzoeken. "Berenvrij, je kan je gang gaan opa." Saronse schudde glimlachend zijn hoofd. Eindelijk waren ze bij het water. Hij ging uitgelaten in het water liggen. En eindelijk ging de pijn tijdelijk weg. Want nu hoefde zijn zwaar gewicht niet op zijn gewonde been rusten. Saronse ging op zijn zei liggen en liet zijn hoofd af en toe een kopje onder water. Iki bleef in de buurt van Saronse en hield de omgeving goed in het oog. "Dit had je echt nodig nietwaar?" Saronse zijn ijs blauwe ogen gleden naar het water. '',Ja dit had ik nodig. De pijn is even weggedreven.,''


Climb the mountains and get their good tidings.
Nature's peace will flow into you as sunshine flows into trees.
The winds will blow their own freshness into you,
and the storms their energy,
while cares will drop off like autumn leaves.


Klaar!!!!



Laatst aangepast door Saronse op wo 2 jan - 11:00; in totaal 1 keer bewerkt

Kai

avatar
VIP
De dagen werden langer, de temperatuur daalde met de dagen. De gevreesde herfst vol pracht en praal in de tinten rood, goud en oranje zat er weer aan te komen. In het derde seizoen van het jaar stierven de bladeren van de bomen. Eigenlijk best droevig. De wind blies een koud, melodieus deuntje door het bos. De bomen fluisterden elkaar hun diepste geheimen toe. Een witte engel stapte als een manke ezel door het ruisende bos van Dream Horses. Een hemels klinkende bries verliet haar neusgaten. Slechtgehumeurd en gepijnigd door de pijn in haar kreupele voorbeen verhoogde Kai haar pas naar een sukkeldrafje. Door haar onoplettendheid struikelde ze over een boomstronk die op haar pad lag. Nog net wist ze haar evenwicht te behouden. De afgelopen dagen waren stroef en tergend sloom verlopen voor haar gevoel. Ze zag nergens nog de lol óf vreugde van in. Een depressie zat er weer aan te komen voor de kleine merrie. Op dit moment had ze totaal géén zin in gezelschap, zelfs een bezoek aan haar vrienden was permanent uitgesloten vandaag.
In de verte kabbelde een beek – of rivier, meer, zee, oceaan – whatever. Haar brein was één grote, kolkende massa aan herinneringen, sop, sop, sop. Het stralende licht dat altijd rond haar leek te hangen, was opslag verdwenen vanochtend. Al vanaf het moment dat haar mood shockerend laag was gedaald. De wind speelde voorzichtig met haar lange manen, bang dat de merrie hier óók niet tegen kon. Een klein ijsvogeltje maakte een snoekduik en belandde in haar lange, witte manen dos. Zelfs om haar kleine vriendje Pip kon Kai vandaag niet lachen, zelfs niet een klein, piepklein glimlachje was er uit te persen.
Hoe ze aan dit humeur was gekomen? Géén flauw idee, fúfú. Diep in haar hart wist Kai het dondersgoed, alleen wilde ze het met alle macht in haar lichaam ontkennen.
Na een klein half uurtje doelloos te hebben rondgesukkeld, doemde een klein vijvertje op achter de hoge eiken en beuken. Evenals het zwart-wit gevlekte patroon van een liggend paard en die van een zwarte wolf. Een steek verlamde haar hele ziel in één slag. Waarom juist nú moest ze hem tegen het lijf lopen? Al dagen probeerde Kai haar vriend te ontwijken, en om wat voor reden? De merrie stopte en nam een diepe teug adem. Zuchtend betrad ze hinkelend de open plek bij het water. Saronse zag er nog bijna net zo ziek en zwak uit als bij zijn terugkomst in DH. Bezorgd liet ze even haar lapis lazuli blauwe ogen over zijn gespierde lichaam glijden. Een droevig gevoel bekroop haar en liet haar rillen. “Gaat het al iets beter met je?” was het enige wat op dit moment uit haar keel kwam. Haar zachte stem had hees geklonken. “Laat maar, stomme vraag van me. Op dit moment ben ik niet echt in de stemming om overbezorgd te gaan lopen doen. Sorry.” vervolgde Kai kribbig. Waarom deed ze haarzelf dit ook alweer aan?

-Kai is een beetje uit haar doen xD-

http://coconutts.deviantart.com/

Saronse

avatar
Your Hero ♥
You only live once,
but if you do it right,
once is enough.


Saronse had lange tijden zijn ogen gesloten. Dit was het perfecte water. Het had een ijs blauwe kleur, net zoals zijn ogen. En het was zo helder dat je alles door het water zien. Saronse kon een de zalm zien zwemmen. Iki was er zeer geïnterseerd naar en deed zelfs enkele pogingen om er een paard te vangen. Zonder succes, Saronse fronste even. Uiteindelijk rolde hij zich op zijn buik. '',Als je echt een vis wil vangen moet je op die kleine dammen gaan staan. Die vissen springen zo het water uit en kan je ze zo opvangen. Zo heb ik de beren toch zien doen.,'' Iki keek hem beledigd aan. "Saronse... Ik ben geen beer zeg!" Saronse grijnsde schijnheilig. '',Ha nee inderdaad, jij lijkt meer op zo'n bergleeuw die bang is om nat te worden.,'' Viel Saronse droogjes op. Iki keek hem verbaast op maar ging er niet verder op in. Saronse grijnsde tevreden. Net toen hij terug op de benen wou hoorde hij een naderend paard. Saronse was juist met zijn achterkant naar het naderend paard gericht. Zijn gezicht bleef voor zich uit gericht terwijl hij waanzinnig hard tegen zijn zwakke benen vocht. zijn oren draaiden naar achteren bij het horen van haar stem. Kai. “Gaat het al iets beter met je?” Saronse draaide zich kalm om. Zijn ogen ontmoeten de hare. Maar hij merkte een trieste glinstering in haar ogen. Hij hield zijn hoofd wat rechtop. Zijn gitzwarte manen vielen als een zachte gordijn over zijn gespierde hengstenhals. Zijn mooie voorhoofd dat een aantrekkelijke uitstraling had keek de merrie vriendelijk aan. Ondanks haar humeurige sfeer. Saronse was moeilijk kwaad te krijgen, of triest. Hij was iemand die altijd kalm probeerde te zijn. En dingen zorgvuldig op te lossen. Hij zweeg omdat hij zag dat ze nog niet uitgepraten was. “Laat maar, stomme vraag van me. Op dit moment ben ik niet echt in de stemming om overbezorgd te gaan lopen doen. Sorry.” Saronse was wat verbaast toen ze dat zei. Hij had haar nooit niet bitsig gezien. Hij had enkel het lieve en vriendelijke karakter van haar gekend. Maar nu leerde hij kennen met nog een deel van haar kant. Hij snapt niet waarom ze zo deed. Was het haar vrouwelijke humeur. Saronse was veel te moe nu. Hij liet zijn pijnlijke been rusten. '',Ook een genoegen jou weer te zien Kai... En niemand heeft jou toch gezegd dat je zo overbezorgd rond moet lopen? Dat verlang ik niet van jou.,'' Sprak hij op een zachte toon. Zijn stem klonk zo warm. Er zat zoveel liefdevolle klanken in. Moeilijk te beschrijven. Maar zijn stem was werkelijk magisch. Alsof hij van de hemel afkomstig was. Een zuivere engel. Hij richtte zijn aandacht even op Iki. Die tevreden kwam aanlopen. Saronse glimlachte toen hij een grote zilveren zalm in de muil van Iki spotte. '',Zei ik het je niet, nu heb je een wijze les geleerd en kan je die misschien toepassen in je hongerige roedel.,'' Iki knikte en begon gretig te vreten. Bij het zien hoe die zielige vis in stukken weg gescheurd richtte hij algauw zijn zicht weer op de mooie merrie. Die wat vaag leek. Ze was toch niet weer in een depressie aan het zakken? Saronse zocht oogcontact, afvragend of zij het zou beantwoorden. '',Vertel mij nu eens... Wat brengt jou nu hier bij deze gevaarlijke beren territorium Kai?,'' Vroeg hij kalm en keek haar vriendelijk aan. Zijn zachte roze lippen krulden teder omhoog. Zijn ijs blauwe ogen sparkelen levendig. Saronse had een zeer mooi figuur, een mooie gewone lengte, een gespierd lijf. Maar niet zoals een boerenpaard of zo. Maar je kon wel zien dat hij niet makkelijk neer te halen is. Ondanks nu... nu hij een fatale wonde had aan zijn been zou het nog eens erg kunnen aflopen. Hoe dan ook, zijn prachtige vachtpatroon sierde zijn mannelijke lichaam. Zijn houding was ook zeer trots, leiderachtig. Saronse bleef Kai rustig aankijken. Nog steeds die tedere blik.
Geduldig...


“It is better to be hated for what you are than to be loved for what you are not.”


Sorry als ie op niets trekt :')

Kai

avatar
VIP
De kleine merrie bleef gepijnigd staan kijken naar de grond, niet in staat om haar hoofd op te heffen en hem recht in de ogen aan te kijken. Het leven was niet eerlijk, dat wist ze zo onderhand ook wel, maar zó oneerlijk was het toch ook weer niet? Ze schopte met haar goede voorhoef tegen een kiezelsteen, die met een tragische val in het water belandde en naar de bodem zakte. Stomme stenen, nergens goed voor. Ze hoorde zijn woorden langzaam haar hersenen binnendringen; “Ook een genoegen jou weer te zien Kai... En niemand heeft jou toch gezegd dat je zo overbezorgd rond moet lopen? Dat verlang ik niet van jou.” Zijn heerlijk klinkende stem had zacht geklonken. Met pijn in haar blauwe ogen weerspiegelend keek ze Saronse kort aan. Haar lippen vormden langzaam de woorden die ze als antwoord gaf; “Wat verlang je dan wel van mij, Saronse?” Triest keek de merrie van hem weg, haar ogen gleden naar een ver oord dat niet bestond. Ze wilde hem niet verliezen als haar vriend, maar dít, dit gevoel als ze in zijn buurt was, wilde ze ook niet langer dragen. Ze kon het gewoon niet. Hem negeren was alsof je je eigen veulen negeert, onmogelijk. De tranen prikten achter haar ogen; ze wilden vrij gelaten worden. Kai keerde zich helemaal van Saronse af, met haar blik gericht op de bomen die als een kring rond het water stonden. Ze voelde hoe het koele middagbriesje door haar lange, witte manen streek, haar probeerde gerust te stellen. Kai hoorde hem met iets tegen Iki zeggen over een wijze les, of zoiets. She didn’t care. De Arabische merrie sloot haar diepblauwe kijkers voor een moment, in dat ene moment probeerde ze alles op een rijtje te krijgen. Ze kon niks doen tegen dit rotgevoel dat al weken in haar buik lag. “Vertel mij nu eens... Wat brengt jou nu hier bij deze gevaarlijke beren territorium Kai?” Ze voelde dat de hengst contact met haar probeerde te maken via haar ogen. Die beantwoordde ze spijtig genoeg niet. Kai kon het gewoon niet. Waarom ben ik altijd de ongelukkige in dit leven? Degene die het hardst getroffen word door emoties? Het had haar goed gedaan om haar oude vriend Navayo weer tegen te zijn gekomen, hij leek haar te begrijpen, op de een of andere manier dan. Het was fijn om even uit te huilen op zijn schouder, maar ze kon het niet ieder moment van de dag doen. “Hetzelfde kan ik aan jou vragen.” antwoordde ze kortaf, niet vriendelijk noch onvriendelijk, gewoon op een neutrale toon. Dit voelde gewoon niet goed, het leek wel alsof ze hem behandelde als een vreemde. Ze mistte de goeie ouwe tijden van vroeger, toen ze nog normaal kon doen in zijn buurt. Maar sinds die ene mislukte flirtpoging bij het zilveren meer lukte het de merrie niet meer om normaal met hem om te gaan. Kai keek om naar Saronse, wie haar met een tedere blik in zijn ogen haar aankeek. Zo graag wilde ze zeggen dat alles goed met haar was en dat hij zich geen zorgen hoefde te maken om haar, zeker nu hij zo ziek was, maar de woorden vormden zich gewoon niet in haar stembanden. De merrie bekeek zijn sterke, gespierde lichaam. Vroeger had haar hart een sprongetje gemaakt bij het zien ervan, nu bezorgde het haar enkel een knoop in de maag. Ze kon de woorden ‘wie kies je’ niet over haar lippen krijgen, maar ze wilde het zó graag weten. Ze moest gewoon het antwoord erop weten, dan kon ze pas verder met leven en dit voorgoed achter haar laten. Op dit moment waren haar gedachten een kolkende massa die alleen maar groter en zwarter werd met de minuut. Ze wilde huilen, janken, krijsen tot ze erbij neerviel, alles eruit gooien wat haar dwarszat, but she couldn’t. Het liefst wenste ze dat ze nu een struisvogel was en haar kop zo diep mogelijk in het zand kon steken. Misschien was het ook wel mogelijk. Met moeite trok Kai haar ogen los van de hengst en blikte naar het harde, vaste zand onder haar. De merrie liep naar het water en bekeek haar spiegelbeeld. Een droevige, vermoeide merrie staarde terug. Was zíj dit echt? Deze lege, gebroken merrie die op het punt stond om in te storten? Plotseling werd Kai kwaad – en dat was zeldzaam, want zij werd nooit kwaad – Met haar hoofd veroorzaakte ze allemaal rimpelingen in het water en het beeld van de zielige merrie verdween. Snel keerde Kai zich af van het water; ze kon het geen tel langer verdragen. “Het spijt me dat je dit allemaal moet zien. Ik kan beter weer vertrekken.” sprak Kai op een iets te harde toon, haar stem brekend. Oh God, ze was echt zichzelf niet vandaag, zelfs verre weg van dat. Een gefrustreerde kreet verliet haar neusgaten, gesmoord door haar opeengeklemde tanden. In haar prachtige, zuivere witte manen waren klitten gekomen. Waarom wilde die klote tranen verdomme niet komen? Juist nu ze ze er zo graag wilde uitgooien. “Ik weet niet wat me bezield.” mompelde de merrie in haarzelf, maar hoorbaar voor de hengst. Haar lichaam kwam in beweging. Zoekend met haar ogen zocht ze een boom. Toen ze de perfecte gevonden had, stootte ze er met haar hoofd hard tegenaan. Een klein straaltje bloed stroomde uit een vers wondje. Het deerde haar niks. Nu pas kwamen de tranen, eerst heel langzaam, later sneller, en uiteindelijk was het een waterval geworden aan zoute verse tranen. Zacht snikkend bleef Kai zo staan, tegen de boom geleund.

-Hehe, Kai is weer lekker bezig x3-

http://coconutts.deviantart.com/

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Let us always meet each other with smile,
for the smile is the beginning of

love.

Zijn warmte bleef nog steeds aanwezig. Zijn zachte ogen keken haar kalm aan. Zijn mondhoeken vormden een neutrale vorm. Deze keer geen fijne glimlach. Hij had nu ook geen reden om fijntjes te glimlachen. Kai had pijn, Kai had verdriet. En hij was de reden ervan. En dat wist hij. Zijn puntige oren hingen er wat slapjes bij. Nog steeds leidend van de koorts die door zijn gehele lichaam brandde. Hij was dood op. Maar ondanks zijn zware ziekte kon je amper waarnemen dat hij werkelijk zo ziek was. Saronse hield zich sterk. Zijn hoofd hoog gedragen. Zijn ijs blauwe ogen schitterden levendig en vastberaden. De gele ogen van Iki waren op Kai gericht. De grote zwarte reu bleef sterk in de buurt. Zoals altijd. Saronse keek naar haar ogen. Die een afschuwelijke pijn naar hem toeschreeuwden. Op de één of andere manier. Leek hij die pijn aan te voelen. Saronse kon er niet tegen dat zijn lieve Kai zulke leed moest voelen. “Wat verlang je dan wel van mij, Saronse?” Zijn kalme ogen gleden over haar smal gebouwde lichaam. Een prachtige witte merrie. Zijn lange zwarte manen vlogen kalm alle kanten op. Hij bleef lange tijden versteend staan. Haar verlangde vraag herhaalde meermaals door zijn wijze hersenen. Zijn lange zwarte manen top viel als een masker over zijn gehele gezicht. De wind leek zijn gezicht te willen verbergen. Saronse deed de moeite niet om zijn wilde bros weg te schudden. Hij opende langzaam zijn lippen... maar hij wist zijn woorden maar niet naar buiten te krijgen. Hij wist echter ook geen antwoord op haar verlangende vraag. Op het antwoord waar ze eeuwen had op gewacht. Saronse wist het niet. Hij wilde ook niet kiezen. Want dan zou hij iemands hart breken. Hij kreeg een ijs koude rilling over zijn rug. “Hetzelfde kan ik aan jou vragen.” Antwoordde met maar weinig emotie. Saronse zuchtte eens vermoeid en draaide zich koel om. Met moeizame passen stapte hij weer het water in. Diep genoeg zodat zijn verwonde been onder water was. Iki bleef nog steeds bezorgd bij Saronse in de buurt. Saronse bleef al die tijd doodstil. Gewoon heel geduldig wachten tot Kai aan het afkoelen was. Het had nu geen nut om serieus te spreken. Niet nu ze zo deed. Dan zou ze niet naar hem luisteren. Saronse negeerde haar weliswaar niet. Hij richtte regelmatig zijn aandacht op haar als teken dat hij naar haar luisterde en haar niet vergeten was. Saronse merkte dat Kai plots kwaad werd. Zijn ijs blauwe ogen hielden haar goed in de gaten. Hij keek toe hoe ze keek naar het water. En voor zich leek te schamen. Saronse zuchtte nogmaals. Kai was een speciale type. Ze was anders dan anderen, maar hij hield van haar. “Het spijt me dat je dit allemaal moet zien. Ik kan beter weer vertrekken.” Saronse stapte kalm het water uit. Zijn huid nog steeds bloed heet. Zijn lange zwarte manen krulden wat vanwege de nattigheid. '',Neen...Blijf hier.,'' Sprak hij kalm. Zijn heerlijke klanken die je laten verdoezelen. Zijn gespierde lijf was gespannen. Alles was stijf van de pijn. Nou begon ze zich meer op te fokken. Zijn ijs blauwe ogen gleden even naar de zwarte reu die onrustig werd vanwege dit abnormale gedrag van Kai. Kai begon allerlei boze geluiden vrij te laten. Nog voor Saronse kon reageren deed ze iets dom. Ze verwonde zichzelf door haar kwetsbare hoofd tegen de boom te stoten. Saronse naderde Kai kalm. Zijn hoeven weerklonken onregelmatig. Die hoeven weerklonken uitstekken, maar de ander had zo'n sloffend geluid. Hij klemde zijn kiezen op elkaar en negeerde deze bijtende pijn. Hij ging kalm naast haar staan. Zijn ijs blauwe ogen schitterden levendig. Zijn ogen onderzochten de hare. Uiteindelijk sterke hij zijn lange gespierde nek richting Kai en trok met behulp van zijn neus haar kin naar zich toe. Bezorgd bekeek hij de akelige wonde die ze zojuist had aangebracht. Zijn ijs blauwe ogen raakte haar heel diep. Hij wreef heel kalm en zorgzaam haar mooie witte manen weg van de wonde. Zodat het niet besmeurd zou worden met bloed. Iki leek wel iemand die gedachten kon lezen. Die was in een flits verdwenen en kwam als een donderslag weer te voorschijn. Met de juiste kruide die Saronse net in zijn hoofd had. Iki heeft nu heel veel geleerd. Grotendeels van Saronse. Hij zat braaf naast Saronse met een bosje kruiden. Saronse glimlachte tevreden toen hij de reu zo trots zag zitten. Hij pakte een dikke stengen en kneep zo hard met behulp van zijn sterke kaken en liet het sap er uit vloeien over de wonde. Zodra hij vond dat het genoeg was smeerde hij het heel goed uit en masseerde hij het rustig. Uiteindelijk was het gedaan en deed hij een groot stap achteruit. Hij keek haar onderzoekend aan. '',Ik weet dat je zoekt naar dit antwoord... al lange tijden en steeds maar weer niet gevonden. Ik wenste dat ik iemand was die je gelukkig kan houden dag na dag... Maar om een bepaalde reden lukt dit niet. Kai vergis je niet in mij. Misschien zie ik er uit alsof ik de perfecte ben. Iemand met verrukkelijke charme met een ridderlijk uiterlijk. Maar ik zal je nooit gelukkig kunnen maken. En als ik dan voor jou kies. Dan raak ik nog een ander zijn hart... Ik ben voorbestemd om alleen te zijn. Ik wil niet die persoon zijn dat relaties stuk maakt.,'' Zijn ijs blauwe ogen gleden tijdelijk weg. Even in gedachten verzonken. Nu Saronse wist dat er een deel slecht bloed in zijn aderen zwierf werd hij nog onzekerder. Saronse wist dat soms zijn kwaadaardige kant naar buiten kon komen. En dat was wanneer hij zijn woede niet meer onder controle kon houden. Of hij in zware strijd was. Dan liet hij dit kwaadaardige deel vrij. Het gebeurde niet vaak. Maar het gebeurde, dan werden zijn oog pupillen groot en zijn houding ijzig. Al bij zijn dodelijke houding deinsden paarden achteruit. Het onschuldige hartvormige vlek op zijn borst liet hem steeds denken aan zijn afkomst. En de kans was dan ook nog is dat hij terug zal keren naar zijn geboorte land wanneer de laatste koninklijke leiderster om het leven is gekomen. De zilveren uil drukte dit op zijn hart. Dat hij moest terug keren. Misschien was hij dan toch voorbestemd om voor altijd alleen door het leven te zijn. Al moest hij toegeven dat hij er naar verlangde om liefde te delen met een speciaal iemand. En een gezin stichten. Saronse staarde vermoeid voor zich uit. '',Het is beter voor jou om niet met mij op te trekken...,'' Sprak hij nu op een koudere toon. '',Ik ben niet zo perfect dat je denkt dat ik ben. Er schuilt allerlei boosaardige dingen in mij en ik voel het...,'' Saronse draaide zich met een ruk om en klemde zijn kiezen weer op elkaar om de pijn voor een grote deel weg te bijten. Om dit moment had hij het gevoel dat hij een zielig wezen was. Een oud versleten paard dat niets beter was dan een hapje voor een prooi. Plots vlogen zijn ijs blauwe ogen wijd open. Hij kreeg een grote zwarte beer in de gaten. met veel littekens. Het beest leek ook aan de linker kant blind te zijn. Want het had een wit vliesje. De beer was er zich niet bewust van dat hij gezelschap had. Hij slokte gulzig het ijs koude water naar binnen. Saronse bleef kalm stilstaan en hopte gewoon dat de wind mee zit en hen niet verraadde. Maar helaas ineens snoof de beer en stond met een ruk op zijn twee brede achterpoten. Iki ontblote zijn tanden.

Nomnomnomnomnom i'm back!

Love is the flower you've got to let grow.

Kai

avatar
VIP
Zwarte vlekken dansten als koeien voor haar blauwe ogen. Door de botsing met die boom had ze last van het bewustzijn volledig te behouden, haar grip op de werkelijkheid te verliezen. Kai sloot langzaam haar oogleden, proberend om wakker en alert te blijven. De wind speelde met haar witte manen. De merrie draaide haar oren naar achteren toen ze Saronse in het water hoorde stappen, en even later er weer uit. Woorden werden op de wind meegevoerd, regelrecht haar gehoorgang in. “Neen... blijf hier.” Zijn stem op kalm, zijn heerlijke stem die haar helemaal -ongewild- betoverde. Kai wilde hem om de hals vliegen en vertellen dat alles goed kwam, er niks aan hun sterke vriendschapsband zou veranderen. Helaas kon ze dit nu nog niet met zekerheid bevestigen, ze stond op het punt om hem misschien voor altijd te verliezen. En bij die gedachte zag ze alleen maar duisternis, een groot kolkend zwart gat die de kleine merrie graag zou verslinden. Vier hoeven, onregelmatig, benaderden haar. Het grote, bonte lichaam van haar beste vriend werd naast die van haar geplaatst, Kai was overduidelijk kleiner dan de gespierde Paint hengst. Ze kantelde haar hoofd naar links en keek eerst met een neutrale blik terug, haar verdriet en pijn verborgen voor hem en de buitenwereld. Vanuit haar ooghoek zag ze de zwarte wolf verdwijnen. Ze vroeg zich voor een moment af waar hij naartoe ging of wat hij ging doen. Een ogenblik daarna richtte ze haar volledige aandacht weer op Saronse. Ze volgde wantrouwig zijn bewegingen, die haar manen aan de kant legden, ervoor zorgend dat het bloed van de open wond niet haar witte gordijn zou vies maken. Iki verscheen bliksemsnel weer op bij de oude eik met een bosje kruiden tussen zijn scherpe tanden, tanden die haar dunne velletje zo konden openrijten als messen. Saronse smeerde het spul op haar wond en masseerde het zachte handig in. Al die tijd bleef de witte merrie stokstijf staan, stiekem aan het genieten van zijn aanraking. Hoe kon ze hem nou negeren of boos op hem zijn? Saronse bleef voor altijd haar beste vriend, niks zou dat ooit veranderen.

De hengst zette een stap achterwaarts, zijn blik onderzoekend op haar gericht. “Ik weet dat je zoekt naar dit antwoord... al lange tijden en steeds maar weer niet gevonden. Ik wenste dat ik iemand was die je gelukkig kan houden dag na dag... Maar om een bepaalde reden lukt dit niet. Kai vergis je niet in mij. Misschien zie ik er uit alsof ik de perfecte ben. Iemand met verrukkelijke charme met een ridderlijk uiterlijk. Maar ik zal je nooit gelukkig kunnen maken. En als ik dan voor jou kies. Dan raak ik nog een ander zijn hart... Ik ben voorbestemd om alleen te zijn. Ik wil niet die persoon zijn dat relaties stuk maakt.” zei hij terwijl zijn blik naar een ver, onzichtbaar oord gleed. Kort daarop vervolgde hij: “Het is beter voor jou om niet met mij op te trekken. Ik ben niet zo perfect dat je denkt dat ik ben. Er schuilt allerlei boosaardige dingen in mij en ik voel het...” Zijn stem koud, anders dan Kai van hem gewend. Ze had hem nog nooit zo horen doen. Al haar boosheid was in één oogopslag als sneeuw voor de zon verdwenen. Weg. Foetsie. Ze drukte haar neus tegen die van hem, blies hem warme lucht in. Een frisse bries liet haar even rillen. De herfst stond weer voor de deur, met als volgende bezoeker de winter. Kai keek Saronse diep in zijn blauwe ogen, ze dwóng hem daartoe. “Hoor eens, Saronse, jij bént perfect. Ook al schuilt er dan slechtheid in je hart, maar die kun je overwinnen. Ik zal altijd bij je blijven, hoe angstaanjagend je ook mag worden. Ik voel geen angst als ik in jouw buurt ben, enkel liefde en warmte. Bovenal vriendschap. Ik wil je niet verliezen. Je zal voor altijd aan me vastzitten.” Haar stem begon serieus, maar de laatste zin werd als geen waterig grapje uitgesproken. “Saronse, ik hou zielsveel van je. Zonder jou ben ik niets, alleen maar stof. Je bent en blíjft mijn beste vriend voor altijd, ook al kies je voor iemand anders, ik kan niet haten.” vervolgde de merrie zachter, gemeend. “Je maakt me nu al gelukkig door bij me te zijn, je aanwezigheid te tonen. Boor jezelf niet zo de grond in, Saronse. Je bent een geboren engel, mijn beschermengel.” Haar hemelsblauwe ogen dwaalden af naar de rustig kabbelende rivier, daar bleven ze voor enige tijd. Kai schrok op uit haar afwezige toestand, gewekt door de energie die ze voelde bij Saronse. Uit automatisme stak ze haar neus in de lucht en meteen verstijfde ze, haar blik die van Saronse volgend. Een beer, blind aan één van zijn ogen stond daar, niets doorhebbend van hun aanwezigheid. Hopelijk waren de windgeesten hen genadig en bleef dat zo. Jammer genoeg niet vandaag. Kai zag hoe de beer van de grond kwam en op zijn achterpoten gemakkelijk de drie meter bereikte. Iki ontblootte zijn tanden. Adrenaline gierde door haar aderen, hielden haar alert. Haar neusgaten wijd opengesperd van toenemende angst. Angst om Saronse, hij was gewond en dus niet snel genoeg om te kunnen vluchten. Sneller dan licht plaatste de merrie haar kleine gedaante beschermend voor die van de hengst. Niemand zou hem ook maar met één haar krenken of ze zou diegene voorgoed het zwijgen opleggen. Ze drukte haar oren plat tegen haar schedel, haar blik op onweer. Meneer beer was ondertussen alweer met vier poten aan de aarde genaaid. “Blijf met je vuile klauwen van mijn vriend af of je zult het met de dood moeten bekopen, beer. Ik geef je één waarschuwing!” De klanken in haar stem waren zwaar en dreigend. Als antwoord brulde het roofdier enkel, waarom wist ze niet. Misschien was ie kwaad. Dit was een hele andere Kai dan die rustige merrie die geen vlieg kwaad deed, maar als je aan haar dierbaren kwam dan barste ze uit. Zoals nu.

Ze wist dat ze kansloos was tegen de beer, zelfs een wolf zoals Iki kon hem niet verslaan. Als het moest zou de merrie haar leven geven om Saronse te redden. Die beer kon echt geen twee volwassen paarden op. Hij zou genoegen nemen met alleen Kai. Het immense beergeval naderde haar langzaam en behoedzaam. De merrie zette zich schrap, klaar voor de aanval. Ze tilde haar voorhoeven van de ondergrond en maaide gevaarlijk door de lucht. Ze slaakte een hoge hinnik. Dit keer zou zíj Saronse beschermen en niet andersom. Haar voorbenen raakten de grond weer en brachten haar lichaam in beweging. Ze galoppeerde met een moordend hoog tempo op de beer in, bedoeld om hem angst aan te jagen. De beer brulde krachtig, liet de aarde trillen. Kai keerde haar lijf snel en gaf het beest er van langs met een stevige trap. Het richtte amper schade aan, alleen maar een nog woestere beer was het gevolg ervan. Hij haalde uit met zijn scherpe klauwen en raakte de merrie, die daardoor haar grip op de grond verloor en enkele meters werd verwijderd van hem. Haar ogen bleven gesloten. Haar borst ging als een gierende adelaar omhoog en omlaag. Bloed ontsierde haar witte vacht. “Ren.. Saronse.” waren de enige woorden die nog uit haar mond verdwenen. De beer naderde haar stappend, blij om zijn makkelijke vangst.

http://coconutts.deviantart.com/

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Time to blow some life in this beautiful world!


Saronse trok zijn sterke neus hoog de lucht in. Zijn ijs blauwe ogen schuilend onder een gordijn van satijn zwarte manen. Zijn zachte roze neus had een prachtige, gevoelige vorm. Zijn lange slimme oren richten zich aandachtig naar dit mooie, slimme merrie. Zeer gevoelig en beïnvloedbaar Zo breekbaar zo... fragile.“Hoor eens, Saronse, jij bént perfect. Ook al schuilt er dan slechtheid in je hart, maar die kun je overwinnen. Ik zal altijd bij je blijven, hoe angstaanjagend je ook mag worden. Ik voel geen angst als ik in jouw buurt ben, enkel liefde en warmte. Bovenal vriendschap. Ik wil je niet verliezen. Je zal voor altijd aan me vastzitten.” Er kronkelde een hartverwarmende glimlach rond zijn roze lippen. Oké ze overdreef met die perfectheid in haar ogen. Want niemand is perfect en ook hij zou dat niet zijn. Ook al deed hij zijn best om toch goed te zijn voor de wereld. Perfect zijn bestaat niet. Zijn wijze ogen gleden pijnzend over Kai heen. “Saronse, ik hou zielsveel van je. Zonder jou ben ik niets, alleen maar stof. Je bent en blíjft mijn beste vriend voor altijd, ook al kies je voor iemand anders, ik kan niet haten.” Saronse glimlachte breed en had nog steeds geen woord uitgesproken. Hij wist dat ze nog wat wou zeggen en wachtte geduldig op haar vervolg van haar prachtige speech. “Je maakt me nu al gelukkig door bij me te zijn, je aanwezigheid te tonen. Boor jezelf niet zo de grond in, Saronse. Je bent een geboren engel, mijn beschermengel.” Hij hield zijn hoofd een beetje schuin. '',Ik zal altijd over jou waken Kai. Wat er zal gebeuren. Je betekend net zoveel voor mij.,'' Zijn ijs blauwe ogen staarden warm naar de hare. Uiteindelijk werd dit sterke contact algauw onderbroken.

Iki ging beschermend voor Saronse staan. Zijn zwarte vacht stond wat omhoog en had een dreigende uitstraling. Zijn vlijmscherpe tanden waren sterk zichtbaar en zijn gele ogen leken wel te gloeien. Het leek wel één of andere demon. Saronse keek met wijd open gesperde ogen naar die beer. Totaal zijn beschermend oog van Kai geweken. Hij had er geen erg op gehad dat zij zich in het gevaar zou wagen. En toen hij eenmaal besefte dat hij Kai in het oog moest houden was het al te laat. Kai kwam oog in oog te staan met dit woeste monster. Saronse had er geen erg op gehad dat ze hem wou beschermen tegen deze beer. Waarschijnlijk omdat ze wist dat zijn kansen ontzettend klein waren om te winnen van dit beer. Aangezien zijn been alles behalve nut bevatte op dit moment. Op diezelfde moment keken Iki en Saronse elkaar aan. En knikte naar elkaar, alsof ze een eigen geheime taal wisten zonder een woord uit te moeten spreken. Saronse stapelde zijn kiezen op elkaar en zette zich schrap voor die helse pijn aan te voelen. Maar hij hield zich sterk nu. Hij was niet van plan Kai achter te laten. over zijn lijk. Saronse wist dat hij een risico had gelopen om het territorium van agressieve beren te betreden. “Ren.. Saronse.” Maar dat deed hij niet. Saronse gooide zijn krachtige hoofd in de lucht. Zijn lange gitzwarte manen vlogen woest alle kanten op. Zijn warme blik veranderde in een vastberaden blik. Zijn spieren werden sterk gespannen. Uiteindelijk schoot hij in een krachtige galop. Zijn lange krachtige benen lieten de aarde beven. Hij sloeg wild zijn staart alle kanten op. De pijn verscheurde zijn gehele been. Hij kon wel instorten. Maar dat deed hij niet. De adrenaline hield hem staande. Hij voelde een warme straal door zijn aderen gieren. Zijn hart ging wild tekeer. Zelfs de beer was verast bij deze uitstraling die Saronse had. Een zeldzame uitstraling die je achter uit doet deinzen. De beer was best groot en breed. En aan zijn lelijke littekens heeft dit beest vele gevechten overwonnen. Maar dit houd Saronse heus niet tegen. Het enige waar hij nu aan kon denken was Kai beschermen. Hij zag haar bebloede vacht en hoopte maar dat hij niet te laat was. Hij beukte de beer een paar meters de grond tegen en vertrappelde het. Iki had achter Saronse gelopen en toen de beer een zwakke houding had, beet Iki een paar diepe wonden open. En schoot net op tijd weg om de klauwen te ontwijken. Saronse galoppeerde rond de beer. Zijn staart kaarsrecht. Geen glimp van angst, enkel van moed. Zijn nek was sierlijk gebogen en daagde de beer uit. De beer deed zijn best Saronse's oog te volgen. Maar dat was moeilijk omdat ook Iki rond hem begon te draaien. Plots schoot Saronse weer ten aanval. En greep de beer aan zijn rug en drukte die tegen de grond aan. Iki schoot op het zelfde moment en beet zich ook vast. Saronse had niet de plan om het dier te vermoorden. Hij was geen moordenaar. Maar als het moest, en hij had geen keuze. Dan zou de beer sterven. Zijn elegante lichaam toonde zijn kracht. Zijn ijs blauwe ogen vlogen even op dat moment naar die van Kai. Wijd open gesperd. De pijn die aan zijn been vrat was onverdraaglijk. Zijn gehele lichaam leek wel een oven. Zijn koorts steeg alweer. Ondanks dat hij in zo'n ernstige situatie zat kon hij nog steeds vechten. De zwarte beer liet zich niet zo snel gewonnen. Hij beet in de voorbeen van Saronse en duwde Saronse met een ferme klam tegen zijn borst. Saronse wankelde een paar stappen achteruit om zijn evenwicht weer te vinden en moest los laten. De beer draaide zich met een ruk om en sloeg Iki van zich af. En richtte zich algauw op Saronse. Saronse klemde zijn kiezen nogmaals op elkaar toen herhaaldelijk de pijn door zijn been schoot. De pijn leed hem teveel af. De zwarte beer had vele lelijke littekens overleefd. Hij was woest en gewoon puur slecht van binnen. Saronse zakte door zijn achterbenen vanwege de pijn. De beer ging op zijn achterpoten staan. En smeet zijn klauwen richting Saronse. Saronse voelde een flinke klap tegen zijn hoofd. Saronse had dit met gemak kunnen ontwijken. Maar zijn ernstige verzwakte lichaam kon niet meer reageren. Saronse voelde warme gloed over zijn hoofd en strompelde de grond op. Zijn ogen richten zich strak naar Iki. De grote zwarte wolf die zijn best deed om de beer weg van Saronse te houden. Toen opeens boorde de beer Iki de grond in. Poging om Iki te doen stikken. Saronse's ijs blauwe ogen werden groot en duister. Zijn gehele houding werd totaal anders... Hij leek wel een ander wezen. Wanhoop, bracht zijn krankzinnige karakter naar boven. Als iets hem dwong, en hij kon het niet uiten. Dan kon hij zich niet meer beheersen. Dan had hij er geen controle mee over... Zijn lange zwarte manentop viel als een doek over zijn duister gezicht. Zijn gezicht was grimmig... De giftige adrenaline gierde door zijn aderen. Voor heel even leek deze pijn weg te zijn. Maar het was er nog. Zijn duisterde ijsblauwe ogen gleden achter zich richting Kai. Geen emotie, '',Draai je om... dit wil je niet zien...,'' Had zijn stem ijskoud geklonken. Daarna richtte hij zich op de beer die niets in de gaten bleek te hebben. Saronse zijn tanden schoten als een kanon door de dikke berenhuid en rukte een stuk vlees van het dier af. Zijn lippen kleurden rood, het smaakte zout. Saronse walgde ervan. Hij herkende de smaak van bloed maar al te goed. Saronse was het niet vergeten de vorige keer dat hij zijn controle verloor en de woede in hem uitbrak. Het leek wel een duivelse gif. Het enige tegengif... Zijn doel bereiken. Alleen dan zou hij zijn echte aard weer onder controle krijgen. De beer liet Iki gaan. Hij draaide zich met een ruk om en was woest. Maar Saronse deinsde niet achteruit. Hij voelde niets, hij was gevuld met haat. Tegelijk sprongen Saronse en de beer in de aanval en beukte tegen elkaar aan. Saronse en de beer deden hun best om elkaar weg te duwen. Maar ze bleken even sterk te zijn. Geen van beiden gingen een stap achteruit. De beer haalde het uit met zijn tanden en probeerde bij Saronse's hals te geraken. Plots gaf Saronse een ferme kopstoot. De beer viel achterover. Die klap werd hem fataal. Saronse vertrappelde uiteindelijk de beer. Zijn hoeven raakten het dier en doorboorde zijn gehele lichaam. Saronse werd gewelddadiger en gewelddadiger. Bloed spetterde alle kanten op. Plots bracht hem iets tot orde. Hij had zijn doel bereikt. Zijn ijs blauwe ogen werden weer scherp en zacht. Maar ze bleven wijd opengesperde toen hij het zwaar toegetakelde dier voor hem zag liggen. Saronse was bedekt onder bloed. Vers bloed droop uit zijn zachte mond. Hij hijgde heftig en trilde helemaal. Zijn been klaagde nu nog harder dan daarvoor. Saronse staarde naar de angstige ogen van de beer. Saronse had hem gebroken. Zijn koele blik gleed naar Iki. Die met open mond had toegekeken. Nu kon Kai zien wat voor iemand hij echt was. Zijn ijs blauwe ogen gleden achter zich naar Kai. '',Nu zie je waarom je beter niet met me zou moeten omgaan... Ik heb hier met moeite controle over... En als het de lijn over schrijft... Dan is het gedaan Kai...,'' Saronse strompelde weg. Met nu meerdere vleeswonden. Iki keek even naar Kai. Daarna wandelde hij rustig naar de beer en beet de luchtpijp door. Om het dier aan zijn lijden te verlossen. Daarna holde hij achter Saronse aan.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum