Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

at night, creatures are hunting you

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Panarea

avatar
De nacht was gevallen over DH. Alles leek stil en vredig. De meeste dieren sliepen op een paar na. Hier en daar bewogen schimmen in het bos. Eenzame trekdieren, zowel prooi als jachtdieren. Allemaal overleefde ze op hun eigen manier. Panarea zag zichzelf niet bepaald als een prooidier. Ze was groot en redelijk sterk, al zei ze het zelf. Ze was een grotere, betere versie van haar moeder. Het zou vast een kwelling zijn voor elke moeder om een kleiner perfecter iets op deze zieke wereld te zetten. Ergens was het de waarheid. Elk veulen dat werd geboren was beter als zijn ouders. Gewoon omdat je je goede eigenschappen door gaf aan je veulens. Misschien de hoofdreden dat pan geen veulen wou. Nog een reden was dat het jonge ding zou moeten zogen en dat zou ze niet eens toestaan. Er naar omkijken zou ze ook niet doen. Het veulen zou de eerste week nog niet eens overleven. Ze zou het diertje zo goed als verwaarlozen. Zij had het ook zo overleeft. Ze had enkele de alleerste melk van haar dode moeder gehad. Daarna moest ze maar gras eten. Haar broer had haar een halve opvoeding gegeven de eerste paar weken. Daarna had hij haar bij haar vader gedumpt. Niet dat ze daar echt een opvoeding had gekregen. Het was eerder een training om voor zichzelf te kunnen zorgen.
Een grote, valse, grijns verscheen op Panarea's lippen. Haar zo goed als zwarte ogen keken toe. Een paardenschim bewoog zich voort in het bos. Haar oren gingen lichtjes naar voren om te luisteren. Het was geen gigantisch paard. Dat hoorde en voelde ze. Haar neus ging naar boven. Ze leek half te flehmen. Ze nam de geur in haar neusgaten op. Een lach verliet haar keelgat. Ze zette haar ranke, gespierde, lichaam in beweging. Met haar meter 71 was ze een enorm uit de kluiten gewassen arabier. Haar bouw was een en al arabisch, enkel ietsje groter en gespierder. Haar moeder had haar mooie eigenschappen vererft net als haar karakter. Enkel was Panarea een tikkeltje erger. Iedereen die Conan kende wist dat ze haar moesten vrezen. Ze had zijn vechtskils en beheersing. Maar iedereen die Kharrea kende wist dat ze geen genade toonde en zich zeker nooit zou laten leiden. Ja, kha had misschien in een kudde gezeten maar had zich nooit onderworpen aan cobra. Pan zou zich ook nooit onderwerpen. Ze was een geboren leidster.
Haar lichaam kwam vanuit de struiken. Ze bekeek het dier eens. Haar donkere ogen stonden licht spottend.
"Heeft je moeder je nooit geleerd dat je 's nachts beter niet hier komt?" Sprak ze koeltjes. Haar oren stonden naar achteren. Ze wandelde een rondje. Hield haar ene oor richting het paard, zo kon ze sneller reageren moest het paard bewegen. Ontsnappen was geen optie meer. Panarea kende de bossen zo goed dat ze je zou inhalen. Haar zwarte voorpluk verborg het gigantische litteken aan de rechterkant. Het ging rakelings langs haar oog heen. Ze leek echt teveel op haar moeder. Maar zij zou zegevieren. Ze was benieuwd wat het gaf tegenover Aaliyah. Het was zo dom dat de andere paarden zouden beslissen over het lot van de kudde. Maar ze zou wel zien. Ze verloor niets als ze niet won. Als ze de kudde wel kreeg zou ze zegevieren. De kudde zou eens goed uitgedund worden, elk dier dat niet voldeed aan haar eisen zou eruit vliegen. En niet bepaald vriendelijk zoals andere kuddeleden dat deden. Echter 1 enkeling zou een herkansing krijgen, de sterkste van de zwakken.

-voor iedereen-

Nar

avatar
Moderator
Verdomme. Had ze niet beter uit kunnen kijken? Nee, natuurlijk niet, daar was ze te blond voor, ook al was er geen enkel blond haartje in haar gehele, verdomde zwarte vacht te bekennen. Nee, uiteraard moest zij weer anders zijn en zelfs met een zwarte vacht nog blonde acties hebben. Wat bezielde haar in vredesnaam rond dit tijdstip überhaupt rond te gaan hangen in een poging half om half zelfmoord te plegen en het gevaar moedwillig op te zoeken? Het was dusdanig humorloos dat ze de grap er van in begon te zien.
Stop! Nar gromde het naar het stemmetje in haar hoofd toe dat haar terecht wees. Uiteraard was dat stemmetje eigenlijk hetgeen wat de lelijke, bruine Arabier nu zou moeten denken. Het stemmetje bevond zich op dit moment slechts in het verkeerde geheugen, in het verkeerde brein. Het verkeerde moment op de verkeerde plaats.
Het kon onmogelijk Nars geweten zijn die haar terecht wees - toch? Nee, belachelijk, compleet idioot. Wie zou de gitzwarte merrie met de schedel rond haar kop wat aan willen doen, de halve wereld niet mee gerekend, de halve rot wereld niet mee gerekend. Die haatte haar toch al, met of zonder reden. De helft van de wereld kende ze niet, de andere helft was Nar uitermate slecht bevallen.
"Laat mijn moeder hier alsjeblieft buiten, idiote egotripper op stelten," zei Nar, rollend met haar gitzwarte ogen van geprikkelde irritatie. Moest ze bang zijn voor een paradepaardje? Donders, de slechte kant was wel echt als een mislukte pudding ineen gezakt nadat hun grootste troef, Nar, vertrokken was. En Aaliyah had nog wel zo'n geschikte leidster geleken. Maar goed, lijken op iets, is natuurlijk niet het zijn. Dat besefte Nar nog eens extra toen ze keek naar de bruine, dartele Arabier dat tot haar grote ongenoegen zo ongeveer het dubbele was van haar 1.50.
Achteloos klakte de zwarte schedelmerrie met haar tong, likte vervolgens uitdagend langs haar mondhoeken alvorens ze de bruine Arabier een knipoog toe wierp.
"Heb je een naam? Anders noem ik je Trippelaar," zei Nar met een scheve grimas op haar snuit. Het idiote wicht trippelde rond haar heen, had een blik in de ogen liggen waar Nar niets dan lachstuipen van kreeg en wist niet hoe serieus ze de merrie moest nemen.
En anders wat? Dan stierf ze toch? Nar had dat altijd al een keer willen proberen, al was het alleen al om te kijken of het Helheim waar de Noren in geloofden echt bestond.


_________________

Panarea

avatar
Panarea lachte eens, een donkere ogen stonden speels. Haar oren vlogen naar voren. Zo schattig. Waarom haar moeder erbuiten houden? Agh, ze wist goed genoeg dat nar ooit, lang geleden, de horcrux nog had geleid. Maar die sukkels zagen niet hoe dood hun kudde was. Agh, wat had ze er ook nog aan? Heel de badass kant was ingezakt sinds dat Segué verdwenen was. Ze was de laatste egte leidster vond Pan. Ook een van de weinigen waarmee ze echt zou kunnen samenwerken. Pan was echt geen makkelijke merrie om mee samen te leven en toch kon een paard het. Een paard dat een paar jaar ouder was als haar maar wel haar samenwerking had verworven. Een hengst met een speciaal karakter dat niet bepaald een goed beestje was. Misschien ook niet de slechtste maar wel een erg slim paard. Een hengst dat misschien de enige was die ooit met toestemming haar zou kunnen aanraken. Zelfs haar eigen vlees en bloed zou het eens mogen. Haar vader moest niet eens proberen om in haar buurt te komen. Ze zou hem verjagen, de vuile verrader.
"Ik wist niet dat je zo makkelijk geïrriteerd was nar, zeker niet voor zo'n easy opmerking." Sprak ze luchtig. Ze vond het best zielig hoe de merrie was geëvalueerd. Ooit een slechte kudde geleid, nu een merrie die niet bepaald geliefd was bij bepaalde paarden. Zeker bij haar was ze niet geliefd. Paarden die meer en meer neutraal leken te worden waren in haar ogen zwak.
Een verwittigende hap vanuit pan's hoek ging richting de nek van de merrie. Niemand maakte zomaar een opmerking over haar. Haar ogen lagen tegen haar schedel aan gedrukt. Haar zwarte ogen keken de merrie aan.
"nog een keer zo'n opmerking en je zult weten met wie je te maken hebt, mormel." Sprak ze sissend. Ze was een merrie van de oude periode. Ze deelde klappen uit als er maar een woord verkeerd werd gezegd. Een periode waar de badass paarden trots op mochten zijn. Waar er tenminste nog werd gevochten voor de eer en niet enkel omdat het noodzakelijk was. Een partijtje vechten was redelijk normaal. Helaas gebeurde dat veel te weinig de laatste tijd. Ze kreeg gewoon niet meer de kans om eens haar krachten te meten met een ander paard. Naast een paar woorden was het gedaan, vreselijk zielig gewoon. Waar waren de echte badass paarden heen gegaan?

Nar

avatar
Moderator
Zo'n easy opmerking? Was dit mokkel naast parmantig irritant ook nog eens half Amerikaans? Hoe erg wilde ze het hebben, voor zover het überhaupt nog erger kon.
"Geïrriteerd is een groot woord, Trippelaar," antwoordde Nar met een cynische glimlach terug. Ze wist nu al dat Trippelaar en zij het in geen honderd jaar goed zouden kunnen vinden. En dat op basis van slechts één enkele ontmoeting: dat vereiste talent, niet? Talant dat Nar overigens te weinig bezat wat paardenkennis betreft.
Nar begon te lachen toen ze de gelaatstrekken van Trippelaar nader bekeek: de op de kop platgedrukte oren, de ogenschijnlijk koele blik in de ogen. Wauw, indrukwekkend.
Misschien zelfs wel humorloos, want dat was een ingrediënt dat de lelijke Arabier niet leek te te bezitten. Slechts de eigenschap zichzelf belachelijk te maken en dan niet zo'n klein beetje ook.
Nar trok haar hoofd een fractie van een seconde te laat weg en voelde de tanden in haar oren scheuren. Direct gaf ze een kopstoot met haar hoofd - en dus schedel - terug.
"Ho ho, tut, dat is niet helemaal volgens de etiketten." Een twinkel schoot door de kogelzwarte ogen van de kleine schedelmerrie heen.
"En wel? Met wie heb ik dan te maken? 't Paard van Sinterklaas?" sneerde Nar honend terug naar de merrie terwijl ze haar voorpoten iets uit elkaar plantte en begon te lopen, cirkelend rond Trippelaar heen.
"Of het langverwachte dochtertje van Amiya. Die was ook een Arabier, als ik me niet vergis." De ukkepuk deed alsof ze even nadacht en keek daarna de Arabier hooghartig aan: "Excuseer, Amiya is íets te hoog gegrepen voor je. Als ze überhaupt je moeder zou zijn, zou ze zich omdraaien in haar graf van pure ellende bij het zien van het onderkruipsel dat je nu geworden bent."
Nar bracht haar neus zo dicht bij Trippelaar dat ze elkaar bijna raakten. Bijna, het scheelde amper een centimeter. Met haar mondhoeken omgebogen tot een bijna spottende glimlach keek ze Trippelaar aan.
"Of wou je beweren dat je beter bent dan dat, Trippelaar?"


_________________

Panarea

avatar
Beste vriendinnen zouden deze twee nooit worden. Daar was deze arabische merrie van overtuigd. Haar zwarte ogen flitsten weer naar het kleine beest voor haar. Niet echt bepaald speciaal zag ze eruit. Oh wauw, een schedel, niet bepaald eng. Pan geeuwde eens verveeld. Waren alle paarden zo saai in DH? Nou dan kon ze beter vertrekken van deze miezerige plek. Ze vond het sowieso al niet veel meer voorstellen de laatste tijd. Op een aantal woorden na stopte het allemaal. Zo saai. Haar oren stonden redelijk neutraal, geen nut om als een stomme knol ze tegen je schedel aan te drukken, kostte teveel energie volgens haar. Je kon je energie beter gebruiken voor een stevig duel. Ogh ze kon blijven praten over de goede oude tijd waar paarden nog badass paarden waren. Nog egte beesten die voor veel minder een gevecht begonnen. Niet tijden zoals nu waar een gestoord veulen een kudde kon leiden zonder echt slecht te zijn gewoon omdat ze populair was in DH. Panarea snapte er geen hol van. De wereld was gewoon niets meer waard. Ze vroeg zich eigenlijk nog af waarom ze in dit zielige DH bleef waar niet eens meer wat actie was. Het was zo dood als iets hier. Niemand die nog eens wat kon ondernemen.
De woorden vloeiden uit de pony haar mond. Pan luisterde aandachtig en begon hardop te lachen. De dochter van Amiya? Agh, ze kon het opvatten als een compliment. Het was zowat de machtigste merrie geweest van DH. Helaas wel voor de verkeerde kant.
"Misschien ken je Amiya wel minder goed als je denkt. Miezel was een slimme merrie, no offense, maar ze had beter de kant van cobrazarao gekozen, dan leefde ze nog." Sprak ze simpel.
"Onderkruispels overleven alles nar, dat moest je nu toch al weten?" Haar donkere ogen bekeken het paard eens. Ze had de schedel van het dier tegen haar kin aan gekregen. Ze had een lichte grom uitgeslagen. Haar neusgaten stonden wijd open. Haar hals heel erg hoog en trots de hoogte in. Haar zwarte staart zwiepte uitdagend heen en weer. Eens kijken of dit paardje wat meer in petto had dan al die zwakkelingen.
"Heb je niet meer in petto? Of ga je zoals al die andere zielige beestjes een gevecht aan de kant?" Daagde ze de merrie uit. Ze antwoorde bewust niet op de vraag van haar naam. Niemand moest die weten. Ze schudde met haar hoofd. Het gigantische litteken op der rechterkant werd zichtbaar. Haar licht gelige tanden werden zichtbaar. Ze wachtte af op wat actie van het paard. Misschien had dit ding net wat meer pit als 99% van alle badass paarden in DH.

Nog egte beesten die voor veel minder een gevecht begonnen.

JUST NEVER DO IT AGAIN. NEVER. DON'T EVEN THINK ABOUT IT.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Soortgelijke onderwerpen

-

» Starshine's Salem - Fright Night

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum