Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Saai en eenzijdig

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Saai en eenzijdig op vr 16 aug - 7:16

Ravena

avatar
VIP
Saai en eenzijdig
Er waren maar twee woorden nodig om het leven van de witte gedaante te omschrijven. Zoals het nu was tenminste, vroeger was er tenminste nog enige spanning in haar leven te vinden. Nu zwierf ze maar wat rond, nooit echt bewust van waar ze heen ging. Ze had nu zelfs amper in de gaten waar ze liep; in dit geval langs de oever van de rivier. Waar ze dan met haar gedachte zat? Nergens eigenlijk. Nergens bijzonders, ze dacht niet echt ergens over na en het enige waar ze naar opzoek was, was wat actie en spanning in haar leven. Ze was niet eens ‘gewoon’ op zoek naar actie in haar leven, nee ze was wanhopig voor dat ene kleine deeltje spanning dat ze enkele dagen geleden had gevoeld. Maar zelfs dat had niet veel voorgesteld. Met onregelmatige passen liep ze naar de rivier om zichzelf in het spiegelbeeld te bekijken. Maar bijna direct stapte ze achteruit, geschrokken voor wat ze zag. Ze had zichzelf maar een fractie van een seconde bekeken maar was bang voor wat ze had gezien.
Voorzichtig liep ze wat pasjes naar voren en bekeek zichzelf alweer. Haar voorpluk was kort en viel net tot tussen haar ogen. Hij spreidde zich uit over allebei haar ogen. Hoewel hij zo kort was zat hij nog steeds vol met klitten en her en der staken er takken uit haar manen, zowel haar voorpluk als de rest, zelfs haar staart zat vol met takken. Haar eens zo witte vacht was stoffig en zat onder de vieze plekken. Ze schudde haar hoofd om heer voorpluk weg te ruimen, langs haar op vielen wat dode plukken uit haar voorpluk naar beneden. Verdrietig keek ze toe hoe ze het water raakte en haar spiegelbeeld eventjes verminkte; voor zover dat mogelijk was. Het meeste schrok ze van haar ogen, ooit waren ze fel en twinkelend. Nu stonden ze lusteloos en leek het net alsof de kleur bijna uit haar ogen was verdwenen.

Haar neus zakte naar het water om gulzig wat slokken te nemen, nu pas merkte ze hoe hongerig ze was en hoe erg ze was afgevallen. Haar ribben waren te zien en nergens op haar lichaam was vet te zien. Ze wist niet in hoe min mogelijk tijd ze zo veel kon eten als ze wou, maar ze wist wel dat ze nog nooit zoveel op had in zo’n korte tijd. Uiteindelijk keek ze tevreden naar het water en hoe deze wild tegen de rotsen op beukte. Actie en spanning, een kleine glimlach sierde haar magere gezicht. Gehaast naderde ze het water. Langzaam stak ze een voet in het ijskoude water, de kou gierde door haar lichaam en haar neusgaten sprongen wijd open toen de kou zich tot overal in haar lichaam had verspreid. Ze voelde de sterke stroming aan haar rukken en ze moest een ongelooflijke kracht bieden om zich tegen de stroming te verzetten. Op de tast zocht ze naar de bodem, die vond ze en ze plantte haar hoef erin om steviger te staan. Weer keek ze naar haar spiegelbeeld en eventjes leek het alsof haar ogen de oorspronkelijke levenslust terug kregen, met de minuut dat ze zich in het gevaar van de rivier begaf dacht ze dat haar ogen feller en feller werden van kleur. Voorzichtig plaatste ze haar volgende hoef in de grond, zo wachtte ze een tijdje af en liet zichzelf wennen aan de kou.


9. Lusteloos


& Tuxedo, hoop dat je er wat mee kan, je moet der btw wel tegenhouden hoor (: Anders sterft ze :'D

2 Re: Saai en eenzijdig op di 27 aug - 3:54

Tuxedo

avatar
Tuxedo was in een vrolijke bui. Alles liep precies op rolletjes en het verliep hoe hij wilde. Hij had al een klein groepje hengsten aan zijn zijde staan en tot nu toe luisterden ze voorbeeldig. Nu was het enige doel dat hij nog had om zijn kudde uit te breiden, om vervolgens zijn territorium uit te breiden. Van een grot wilde hij de hele Drakenbergen, waarna het hele Noorden, en daarna heel Dreamhorses! Als hij ooit zover kwam, dan zag hij dan wel verder. Maar de hengst had nu al plezier.
Hij had de groep achter gelaten en was weer op onderzoek het volgende gebied in getrokken. Hij was van plan eerst even naar de rivier te gaan om te kijken of hij een stukje land kon zien om daar de groep te laten grazen en drinken. De merries moesten niet genoeg eten, ze moesten weinig energie hebben. Dan stribbelden ze minder tegen en waren ze gemakkelijk onder de duim te houden. De merries die hij net binnen haalde waren meestal nog in een goede conditie. Dan kregen ze simpelweg rondweg een week praktisch geen eten in hun maag. Hij had bewakers die ze tegen hielden. Dat was de bedoeling. Merries moesten onder zijn commando staan en de kudde uitbreiden en hun bloedlijn voortzetten. Dat was hun enige simpele taak: een merrie zijn. Ergens was het gruwelijk en onmenselijk. Maar dat deerde Tuxedo niet. Hengsten waren nou eenmaal krachtiger, sneller en slimmer. Merries stonden gewoon onder hen en ze moesten hun plaats leren kennen. Het kon werkelijk niet dat twee kuddes onder de leiding van een merrie stonden! Dat zei al veel over dit land.

Opeens rook de hengst een geur bij de rivier. Hij draafde aan en in een vlot tempo naderde hij de witte gedaante. De merrie was uitgemergeld en ze leek alsof ze in de rivier wilde lopen. Was ze zo lusteloos dat ze zichzelf gewoon liet uithongeren om te sterven, of was haar geduld op en was ze van plan om zelfmoord te plegen in de rivier. Tuxedo's ogen vlogen naar voren. Dit was een gemakkelijke prooi. Hij speelde de held en de merrie was zo ondersteboven.
Hij galoppeerde aan en in een paar krachtige sprongen was hij al vlakbij de witte merrie. 'Wacht!' schreeuwde hij haar toe. Hij sprong in het water, een siddering schoot door zijn ruggengraat maar hij herpakte zich gauw. De wilde stroming rukte wild aan zijn onderbenen, maar hij kon zich prima staande houden.
'Als je verder gaat wordt dat je dood,' hijgde hij verschrikt. Een bezorgde uitdrukking stond op zijn gezicht toen hij naar het magere gezicht van de merrie keek terwijl hij haar weg blokkeerde.
'Kom op, klim weer op de oever,' beval hij de merrie. Maar zijn stem klonk vriendelijk en zacht. Met zijn neus duwde hij aanmoedigend tegen de borst van de witte merrie en hij maakte aanstalten om het water uit te komen en kwam vervaarlijk dichtbij...

Hahaha, flut. (':
9. Lusteloos

http://www.dreamhorses.biz

3 Re: Saai en eenzijdig op wo 4 sep - 3:43

Ravena

avatar
VIP

 Ze voelde hoe ze af en toe een beetje weg glipte, de sterke onderstroming trok en duwde aan en tegen haar benen. Ze probeerde de kracht van het brute water te negeren en het liefst te vergeten, maar het ging lastig en ze merkte hoe de kou haar laatste beetje kracht liet weg glippen. Van enkel deze krachtinspanningen was ze uitgeput. Haar conditie en kracht was verslechterd, ze zag er écht niet uit. Haar ribben waren te tellen, haar manen klitte en zaten vol takjes, ze was uitgeput moe van het leven. Ze was depressief, het zat in de familie blijkbaar, Kai was het meerdere malen geweest, zij was het meerdere malen geweest. Als Vasilisa het maar niet of nog niet was. Als ze zich maar nog niet van kant had gemaakt. Als ze maar geluk was.
Vasilisa, haar prachtige dochtertje, tenminste ze was ooit prachtig, of ze dat nu nog steeds was zou Ravena misschien wel nooit duidelijk worden; ze had haar dochter al in geen jaren gezien en de komende tijd hoefde ze haar ook niet te zien. Ze zag er niet uit, ze wou niet dat Vasilisa haar in deze staat zou zien, ooit. Daarbij zou ze geen idee hebben hoe ze haar zou moeten naderen, wat ze zou moeten zeggen; dat klassieke ‘ik heb je gemist’ gezeik was zo afgezaagd, ze wou dat Vasilisa haar tenminste nog zou herkennen, haar eigen moeder. Natuurlijk zou ze Raaf  nu niet herkennen, ze leek in geen mogelijkheid op de Ravena die Vasilisa ooit had gekend. Ooit, het was zo lang geleden. 
Een zwart-witte vlek naderde haar, hij was duidelijk van plan om naar haar toe te komen, maar hoe? Eventjes had ze de kleine hoop dat het Saronse zou zijn, dat hij haar uit de brand zou helpen, dat was immers wat hij altijd deed als zij of Kai in moeilijkheden maken. Maar ze had waarschijnlijk te hard gewenst, al gauw merkte ze dat de naderende hengst breder en kleiner was. Hij zou nooit Saronse kunnen zijn, nooit. `Laat me met rust,’ zachtjes fluisterde ze de woorden. `Alsjeblieft,’sprak ze daarna iets harder. De hengst zou haar nooit kunnen verstaan terwijl het kabaal van de rivier er nog was. 'Wacht!'schreeuwde de hengst naar haar, verbaasd keek ze toe hoe hij in de River sprong, maar ja hij was natuurlijk wel in top-conditie, zoals alle paarden in Dream Horses. Je moest er wat voor over hebben om te leven in dit land blijkbaar. `Ga weg!’schreeuwde ze met al haar krachten terug. `Laat me alleen,’ fluisterde ze erachter na. Maar de hengst was duidelijk niet van plan om haar alleen te laten of om weg te gaan. Hij kwam op haar af en ze zuchtte zachtjes. Waarom konden ze haar niet gewoon met rust laten?  'Als je verder gaat wordt dat je dood, kom op, klim weer op de oever,'  ze gromde zachtjes naar de hengst. Zijn stem klonk vriendelijk en zacht, wat er voor zorgde dat ze niet direct een snauw terug gaf. Ze liet toe hoe hij zijn warme neus tegen haar borst aan zette, ze verzette zich wel, maar ze had niet veel kracht en het richtte niet veel uit.`Alsof jou het wat uitmaakt als ik dood ga, alsof jou het wat uitmaakt als ik mezelf van kant maak, dan loop je gewoon weer zonder emoties naar de eerste de beste volgende merrie die zwak en depressief is. Doe niet net alsof het je iets uitmaakt,’snauwde ze de hengst af terwijl ze met haar laatste krachten probeerde te blijven staan waar ze nu stond. `Tenzij het je echt uitmaakt en je me echt wilt helpen,’ fluisterde ze achter haar woorden aan, ze geloofde dat de hengst het wel kon horen, maar het maakte haar niets uit. Zelf sprak ze de woorden uit alsof ze er niets van geloofde, wat in feite ook zo was. 
Stapje voor stapje werd ze naar achteren gedreven, weg van het water, weg van haar dood. Waarom  zou ze zichzelf ook van kant maken als ze nog zou kunnen  zien hoe Vasilisa zou opgroeien, als ze nog een mooie toekomst voor zich had?

4 Re: Saai en eenzijdig op wo 4 sep - 7:29

Tuxedo

avatar







De merrie voor hem had zijn aankomst wel aan zien komen. Haar lippen bewogen, maar hij kon haar niet horen. En in liplezen was hij een ramp. Ergens hoorde hij een zwak stemgeluid, maar de rivier overstemde alles. Wat ze ook zei, het weerhield hem er niet om haar te "redden".
Tot zijn verbazing schreeuwde de merrie dat hij weg moest gaan. Hij liet zijn hoofd wat onderdanig zakken en schudde kalm zijn hoofd van nee. Hij wilde niet als een bedreiging overkomen. Hij ademde langzaam en hij hoopte dat als hij zo kalm mogelijk bleef de kalmte over zou gaan naar de dunne merrie voor zich. De Arabische contouren sierden haar gezicht, ergens was de elegantie wel in het fragiele figuur te vinden. De ribben die je van veraf kon tellen ontsierden het zicht, samen met de groezelige, geklitte manen en de ongezonde uitstraling. De merrie zei zachtjes dat hij haar alleen moest laten. Hij schudde opnieuw kalm zijn hoofd. 'Ik laat je niet alleen,' zei hij zachtjes en warm, maar wel vastbesloten. Bezorgd keek hij haar aan, maar met een warme blik in zijn ogen.
Haar houding veranderde niet. Ze bleef vijandig en gromde zelfs naar haar. Hij was niet van plan een stap terug te zetten, dan toonde hij onzekerheid, en bovendien zou hij worden meegesleurd door de rivier. 'Ik doe je echt niets aan,' prevelde hij zachtjes en vertrouwd. 'Echt niet,' bevestigde hij en hij probeerde haar blik te vangen. Desondanks liet ze toe dat hij haar aanraakte. Hij voelde de weerstand die ze bood, maar hij draaide zijn ogen iets naar achteren en keek haar streng aan. Ze moest en zou lopen, hij zou niet zomaar opgeven. Zeker niet zo'n makkelijke prooi als zij. Zo zouden zijn merries er exact uitzien als ze langer bij de groep bleven.
`Alsof jou het wat uitmaakt als ik dood ga, alsof jou het wat uitmaakt als ik mezelf van kant maak, dan loop je gewoon weer zonder emoties naar de eerste de beste volgende merrie die zwak en depressief is. Doe niet net alsof het je iets uitmaakt,’ snauwde ze. Hij keek verbaasd en schudde zijn hoofd. 'Ik doe niet alsof het me iets uitmaakt. En ja, het maakt uit als je sterft. Geen onschuldig iemand zou moeten sterven. Er is iets aan de hand, anders zou je er niet zo uit zien. En als je het mij verteld, kan ik je helpen,' sprak hij op dezelfde manier zoals hij steeds had gesproken. `Tenzij het je echt uitmaakt en je me echt wilt helpen.' Hij knikte bevestigend. 'Ik wil je helpen.'
De merrie liep het water uit en belandde veilig op de oever, waarna hij tevreden keek. Maar hij bleef vastbesloten staan en keek de merrie indringend aan. 'Mijn naam is Tuxedo. En alsjeblieft, vertel mijn jouw naam en vertel wat je dwars zat, zodat ik je kan helpen..'




tag: ravena | notes: wat kort en flut enzo maar hoop dat je er wat aan hebt (; |

http://www.dreamhorses.biz

5 Re: Saai en eenzijdig op wo 4 sep - 8:00

Ravena

avatar
VIP

De hengst was duidelijk niet van plan haar met rust te laten, geërgerd brieste ze. Waarom kon hij haar niet gewoon simpel laten sterven, dan was ze tenminste gelukkig. Maar inderdaad, ze zou afscheid willen nemen van Vasilisa en Saronse en Kai verdiende een verklaring, zij hadden niks misdaan, zij waren goed. Ravena was degene die altijd moeilijk deed, ze verdiende een verklaring. Er was alleen niet echt een verklaring, er was niet echt een verklaring waarom ze zo depressief was en op het punt stond om dood te gaan, ze was al dood geweest als de hengst er niet was geweest. `Ik laat je niet alleen,’ zei de vreemdeling zachtjes en warm. Ze schudde haar hoofd en haalde in gedachte haar schouders op. `Mij best,’ prevelde ze zachtjes en traag. Misschien zou de hengst haar wel helpen met het opsporen van Kai en Vasilisa en van Saronse. Dan zou hij haar moeten laten gaan, anders zou ze wegglippen. `Ik doe je echt niets aan,’ herhaalde de hengst zachtjes, daarna beaamde hij zijn woorden nog eens. Waar zag hij Ravena voor aan? Ze mocht dan wel slap zijn, ze was niet báng voor de hengst, nooit. Nooit zou ze toegeven aan haar angsten, het was dom en je vijand zou het direct merken.
'Ik doe niet alsof het me iets uitmaakt. En ja, het maakt uit als je sterft. Geen onschuldig iemand zou moeten sterven. Er is iets aan de hand, anders zou je er niet zo uit zien. En als je het mij verteld, kan ik je helpen,’Ze schudde haar hoofd, waarom zou hij haar ook helpen? Oja, omdat sommige paarden weldegelijk goed waren en weldegelijk goed in hun hoofd hadden. Of deze hengst dat was? Ze dacht het wel, tot nu toe. Of hij moest heel goed toneel spelen, des ondanks was ze nog altijd een beetje wantrouwend, ze was niet zo jong en naïef als eerst, ze was nog wel jong, maar niet naïef meer. `Wie weet vind ik het gewoon leuk om er zo uit te zien?’ Katte ze de hengst af. `Wat maakt het je eigenlijk uit?!’ vroeg ze hysterisch en haar stem een beetje luid.
Hij stelde zich voor, ‘vroeg’ haar om zichzelf voor te stellen én te zeggen wat er was. De hengst was wel veeleisend. `Ravena, ik ben Ravena,’ vertelde ze de hengst met een iet wat gebroken stem. Was zij Ravena wel? Kon ze zichzelf waar haarzelf noemen als ze er zo uit zag. Ze was alweer een beetje afgekoeld, ze was een emotioneel wrak op het moment en stond op het punt van uitstorten. `Er is niks, ik weet niet wat er is. Ik sta gewoon op het punt van instorten en je kan me niet helpen. Of wel, nee, er is een ding dat je kan doen,’ ze was benieuwd of hij met haar mee zou gaan, als ze Kai, Saronse en Vasilisa zouden gaan zoeken dan zou dat heel lang kunnen duren. `Ik, kijk, ik heb hier twee vrienden in Dream Horses, ergens, denk ik, ik geloof niet dat ze weg zijn. En een dochter die misschien in Dream Horses is. De dochter heet Vasilisa en is een bruine merrie, meer weet ik niet over haar. Mijn vrienden; Kai en Saronse. Saronse is een zwart bonte hengst net als jijzelf, hij heeft ijsblauwe ogen en is groter en dunner gebouwd dan jijzelf, hij is vaak in het gezelschap van een wolf en zijn roedel. Kai is mijn zuster. Ze is wit net als ik, maar ze heeft blauwe ogen en is wat dunner gebouwd en wat groter. Ik zou het zeer op prijs stellen als jij mij helpt met het zoeken naar hun, ze verdienen een verklaring en ik zou Vasilisa graag nog een keertje zien. Voordat,’ haar stem haakte af, ze had alles maar in een keer gezegd zodat het minder pijnlijk zou zijn. Het was een grote lap tekst, maar ze had langzaam gesproken, ze had niet sneller gekund en Tuxedo kon er waarschijnlijk wel wijs uit worden. Het maakte haar niet uit of ze de hengst kon vertrouwen, als Saronse en Vasilisa en Kai maar in goede conditie waren zodat ze, als nodig haar van de hengst zouden kunnen redden of voor als nodig zichzelf van de hengst zouden kunnen redden. Waarschijnlijk het laatste, alsof ze nog om haar gaven.
 

6 Re: Saai en eenzijdig op za 7 sep - 9:31

Tuxedo

avatar
Tuxedo keek de magere merrie aan. Ergens leek ze wanhopig, wist niet meer wat ze aan moest. Een emotioneel wrak dat geen andere optie zag dan zichzelf van kant maken in de rivier. Dat liet hij niet gebeuren, als ze toch zichzelf liever dood wilde hebben kon hij haar net zo goed gebruiken. Het was niet leven noch doodgaan, als bestaan van merrie in zijn groep. Daar zou ze zich vast uitstekend in thuis voelen.
De merrie was duidelijk niet op hem gesteld. Maar dat zou wel komen. Met een beetje van zijn simpele hulp zou zich vast wel weer beter gaan voelen. Deze merrie zou in ieder geval niet moeilijk zijn om te bewaken, ze was fragiel en zwak. Ze zou niet weerstand kunnen bieden tegen zijn hengsten.
`Wie weet vind ik het gewoon leuk om er zo uit te zien?’ katte de onbekende merrie naar hem. 'Toe nou, je bent broodmager. Doe nou niet zo alsof je niets mankeert,' bromde hij kalm en hij keek de sneeuwwitte merrie aan. Ze was er echt slecht aan toe. De bonte hengst was echter gewend aan dat uiterlijk, net genoeg kracht om op hun eigen benen te blijven staan. `Wat maakt het je eigenlijk uit?!’ vroeg de witte merrie daarna op een hysterische toon. 'Wat het mij uitmaakt? Dat heb ik je toch net uitgelegd. Je verdient het niet om jezelf zo te behandelen. Je weet dat je beter dan dat bent, je moet het alleen nog realiseren,' zei hij kalm en hij probeerde met zijn donkerbruine ogen hare te vinden. 'En daar wil ik je bij helpen,' zei hij vervolgens op dezelfde warme en kalme toon.
De merrie stelde zich vervolgens voor als Ravena. Hij onthield snel de naam bij het gezicht en hield zijn hoofd een beetje schuin en keek de merrie peilend aan. Hij zei niets, hij wilde dat zij zou vertellen wat haar dwars zat. Dan had hij direct al veel meer informatie over de merrie en wist hij hoe hij haar aan moest pakken. Haar onderzoeken en goed de prikkels opnemen die binnen kwamen - al waren ze maar piepklein - was het halve werk.
De merrie begon zoals hij al verwachtte te vertellen. Ze kraamde eerst een paar zinnen vol onzin en verwarring uit. Dat ze op instorten stond - wat duidelijk aan haar te zien was en niet nieuw voor hem was - en dat hij haar niet kon helpen. Opeens veranderde dat weer en hij spitste zijn oren nieuwsgierig. Hoe kon hij haar helpen? 'Wat dan?' vroeg hij kort, maar met weer die warme en kalme stem. Hij probeerde haar nog steeds tot rust te krijgen.
De merrie begon in een hoog tempo te vertellen. Hij moest drie paarden zoeken, kennelijk haar meest dierbaren. Een bruine merrie Vasilisa, haar dochter. Kennelijk had de merrie al eens een veulen gekregen, maar geen idee waar die was. Ze wist weinig over haar, kennelijk was haar moederschap niet zo goed geweest. Daarna had ze het over ene Saronse, samen met een roedel wolven.. Hij leek op hemzelf. Maar kennelijk was hij een ukkie en een dikzak vergeleken met hem. En bedankt, vloog er kort door hem heen, maar daarna schudde hij die gedachte weg. Hij was knap en dat kon geen enkele merrie ontkennen. Vanwaar zijn vele "scharrels". En vervolgens haar zuster, Kai. Hij keek de merrie vragend aan. Met die informatie kon hij niets. Er waren zoveel bruine merries, witte merries met blauwe ogen. Bonte paarden met blauwe ogen waren er ook in overvloed, maar die vaak bij een roedel wolven rondhingen waren zeldzaam. Of hij dat verhaal moest geloven, wist hij ook niet. Maar ze zouden toch nooit zover komen. Hier had hij werkelijk niets aan, maar de wanhopige merrie wilde hen blijkbaar graag zien.
Het laatste zinnetje interesseerde hem. Voordat.. Voordat ze zichzelf wilde vermoorden zeker. Maar dat zou niet gebeuren.
'Ravena, ik wil je helpen hen te zoeken. Maar met jou samen, want alleen kom ik natuurlijk geen stap verder. Jij kent hun geuren en waar ze graag zijn. Maar ik zou alles willen doen wat ik kan.'
Hij keek naar de lucht en daarna weer naar Ravena. 'Ik stel voor dat we eerst naar het noorden gaan, dat is dichterbij. Als ze daar niet zijn lopen we terug naar het zuiden. Als we eerst naar het zuiden gaan moeten we namelijk een hele lange weg terug lopen naar het noorden.' Hij keek de witte merrie peilend aan. 'Al is het noorden niet zo vanzelfsprekend, je weet het maar nooit,' sprak hij rustig. Hij hoopte dat de merrie zou instemmen. Maar eenmaal in het noorden zou ze niet meer terugkeren. Dat kon hij nu al voorspellen.

http://www.dreamhorses.biz

7 Re: Saai en eenzijdig op ma 9 sep - 8:14

Ravena

avatar
VIP
Haar blik was gericht op de hengst, hij leek sterk in goede conditie, er spookte maar een vraag door haar hoofd: Wie was hij, wat wilde hij van haar, waarom en waarom wou hij haar zo graag helpen? Oké, dat waren er heel wat meer, maar er was een vraag die maar door bleef zeuren in haar hoofd: Was hij wel te vertrouwen? Ze wist het niet ze twijfelde, maar waarom zou ze nog? Als hij niet te vertrouwen zou ze misschien alsnog doodgaan, was dat niet waar ze toch wel op uit was? Als hij wel te vertrouwen was dan zou het waarschijnlijk alleen maar beter gaan, in feite, er zou niets erger kunnen worden dan het nu was. Dacht ze.
`Toe nou, je bent broodmager. Doe nou niet zo alsof je niets mankeert,’ bromde de hengst richting haar, ze snoof verontwaardigd, ze mocht er dan wel slecht uit zien, haar koppige karakter was ze nog steeds niet verloren. Ze zou het ook nooit verliezen, mocht de hengst haar gevangen nemen, als ze echt heel zwart ging denken, zelfs dan was ze niet van plan om een makkelijke te worden, nooit niet. Ze mocht dan wel zwak zijn, en haar mond mocht dan wel makkelijk te snoeren zijn, nooit zou ze haar karakter verliezen. Het tekende haar en ze was niet van plan om de tekening kwijt te raken. 'Wat het mij uitmaakt? Dat heb ik je toch net uitgelegd. Je verdient het niet om jezelf zo te behandelen. Je weet dat je beter dan dat bent, je moet het alleen nog realiseren,'  zijn donkerbruine ogen probeerde haar paarse te vinden, maar ze richtte ze af, draaide haar hoofd wat, ze boog hem niet, gewoon juist wat hoger en iets meer naar links. Koppig brieste ze. 'En daar wil ik je bij helpen,' ze kon zijn warme toon haast niet uitstaan, maar het had iets vertrouwds, iets geruststellends en ook al wou ze het niet, ze kon niet anders dan erop reageren. Ze grinnikte zachtjes. `Alsof jij weet hoe ik behandeld zou moeten weten en of ik beter dan dit ben,’ koppig stak ze haar hoofd de lucht in.
Ze schudde zich uit, haar manen, wat er van over was, vlogen wild alle kanten op, haar hoofd bracht ze weer naar beneden. Nu richtte ze haar ogen wel pal in die van de hengst, de paarse kleur in haar ogen leek dof en haast zwart. 'Wat dan?’ Ravena sloot haar ogen en begon in rap tempo te vertellen, inmiddels met haar ogen open. Ze vertelde over Vasilisa, over Kai, over Saronse. De hengst keek haar vragend aan, ze zuchtte, hengsten begrepen ook niets deze dagen. 'Ravena, ik wil je helpen hen te zoeken. Maar met jou samen, want alleen kom ik natuurlijk geen stap verder. Jij kent hun geuren en waar ze graag zijn. Maar ik zou alles willen doen wat ik kan,' ze knikte, dat was een redelijk idee en dan wist ze zeker dat hij hun in elk geval niks aan zou doen, 'Ik stel voor dat we eerst naar het noorden gaan, dat is dichterbij. Als ze daar niet zijn lopen we terug naar het zuiden. Als we eerst naar het zuiden gaan moeten we namelijk een hele lange weg terug lopen naar het noorden,’ vervolgde de hengst, nu keek ze hem vragend aan, ze hoorde zijn vervolgende woorden maar half aan. Ze schudde koppig haar hoofd. `Nee nee, ik ken ze, daar zullen ze niet zo snel zijn. En je zegt het zelf, het is niet zo vanzelfsprekend, ik denk niet dat ze in het noorden zullen zijn. Vasilisa denk ik zeker niet, Saronse misschien en Kai waarschijnlijk ook niet, ook al heeft ze een zwak voor glinsterende dingen,’ ze was nu vooral tegen haarzelf aan het praten en lette er niet eens op of de hengst luisterde of niet, ze keek niet eens naar haar, haar paarse ogen waren gesloten, `Maar als jij graag naar het noorden wilt, dan gaan we toch naar het noorden?’ haar ogen schoten open en ze keek de hengst doordringend aan, het was plots alsof er een nieuwe kracht in haar ogen lag, alsof haar ogen helderder van kleur waren, ze keek de hengst doordringend aan: op zo’n manier van ‘je kan beter niet met me klooien hengstje’ jammer genoeg zou hij dat wel doen, ook al wist ze het nog niet. Ze moest eens weten…

8 Re: Saai en eenzijdig op za 14 sep - 6:00

Tuxedo

avatar
Ravena gaf niet zomaar op. Ondanks dat ze een mager scharminkel was, was ze nog behoorlijk vurig van binnen. Maar met een simpele stoot zou Tuxedo haar omver krijgen, dus waar ze het lef vandaan haalde? Hij schudde zijn hoofd en zijn donkere ogen richtten zich met een warme gloed naar de magere merrie.
Tuxedo bleef kalm, ontspande zijn spieren en liet zijn hoofd zakken om zo min mogelijk als een bedreiging over te komen. Hij luisterde naar de merrie, observeerde nauwkeurig haar gezicht, oren en staart om te zien hoe ze zich voelde. En duidelijk was ze van streek en ondergewaardeerd. Toch was ze nog een en al vuur vanbinnen, dat is waarom hij afvroeg waarom zij zich in hemelsnaam van kant probeerde te maken.
`Alsof jij weet hoe ik behandeld zou moeten weten en of ik beter dan dit ben.’ Hij zuchtte en schudde eens zijn hoofd. Hij besloot er niet tegenin te gaan, het zou toch nergens heen gaan en dan zou de merrie toch proberen te bewijzen dat ze gelijk had. Waarom gedroeg ze zich zo.. apart?
Tuxedo luisterde naar de merrie, tot zijn frustratie zag het ernaar uit dat ze niet naar het noorden wilde. Als hij om zou lopen zouden ze misschien zelfs toch nog wel die verdomde knollen tegen komen en dan was het helemaal afgelopen. Een lief knikje en dan was hij weer weg. Geen uitbreiding van zijn kudde. Opeens veranderde echter haar gedachtegang. `Maar als jij graag naar het noorden wilt, dan gaan we toch naar het noorden?’ Hij keek haar in de ogen, een soort van kracht was ontstaan. Hij glimlachte en keek de merrie verbaasd aan. Hij knikte tevreden. 'Ik denk echt dat het handiger is,' verzekerde Tuxedo haar en hij draaide zijn lichaam al stroomopwaarts. In de verte zag je al de Drakenbergen. De oorsprong van deze rivier lag daar in de toppen van de bergen. En stroomopwaarts was zijn schuilplaats. 'Laten we dan maar gaan,' sprak hij rustig en hij begon langzaam stroomopwaarts de rivier op te lopen. 'Als we stroomopwaarts lopen gaan we zo naar de Drakenbergen, en vanaf daar kunnen we weer terug via de sneeuwvlakte en de geisers en dan zo verder lopen naar het zuiden,' legde hij aan Ravena uit. Al wist ze niet dat ze bij de Drakenbergen al hun laatste halte zijn.



- Flut, sorry D:

http://www.dreamhorses.biz

9 Re: Saai en eenzijdig op za 14 sep - 6:54

Ravena

avatar
VIP
Ze keek in zijn donkere ogen, de warme gloed deed haar niets, ze negeerde het simpel weg, ze had een fractie van een seconde zich gerealiseerd dat de hengst knap was, toen was dat ook alweer weg. Ze was halfdood, haar lichaam was er nog wel en hij bewoog nog, maar soms was het alsof haar ziel zich heel ergens anders bevond. Of ze het zo leuk vond? Ach, ze had het amper in de gaten.
Het verbaasde haar echter wel dat de hengst kalm bleef, hij wou haar maar graag mee hebben, ze wist niet waarom, maar wat maakte het haar ook uit? Eventjes had ze gedacht dat als ze zo vurig bleef, wat ze zeker bleef, dat de hengst dan weg zou gaan, maar hij was een volharder die blijkbaar absoluut niet van plan was om haar alleen te laten. Of hij nou echt zoveel om haar welzijn gaf, ze wist het niet. De hengst was lastig te peilen, mede dankzij het feit dat zij zo belachelijk wantrouwig was.
Hij ging niet tegen haar woorden in, wat haar verbaasde, hij zou het wel niet van nut vinden. Hij was echter wel verbaasd dat ze toch naar het noorden wou, mooi, ze wist niet waarom ze dit zo graag wou, maar hij was verbaasd en blijkbaar wou ze dat graag. 'Ik denk echt dat het handiger is,' Ravena knikte, dan zal het wel handiger zijn of niet soms? Ze draaide haar lichaam net als de hengst Tuxedo, hij praatte maar door, over dat ze maar moesten gaan, ze liep achter hem aan, versnelde haar pas en liep uiteindelijk naast hem. Weer was hij aan het praten, iets over de drakenbergen, dan naar de sneeuwvlakte en dan naar de geisers en dan naar het zuiden. Ze knikte afwezig, ergens had ze het gevoel dat ze niet veel verder dan de drakenbergen zou komen. `Je beseft wel hé, dat deze reis in mijn toestand wel een paar dagen in beslag kan nemen, ik hoop dat je hier wel de tijd voor hebt?’niet dat hij haar ergens midden in de rimboe zou achterlaten in deze toestand, dat zou ze zeker niet overleven, alsof ze dat zo erg vond. Het geen wat ze wel besefte was dat ze zo snel mogelijk de reis achter de rug wou hebben, het voelde niet prettig in het bijzijn van deze hengst, of juist wel, het was waarschijnlijk te prettig en vertrouwd, het maakte haar achterdochtig. Ze draafde aan, maakte zichzelf onnodig moe, maar ze lette niet op haar protesterende spieren, ze begon voor de hengst te draven, wist dat deze wel zou volgen. Lachend keek ze achterom, `Kom je nog?’ grinnikte ze, besloten dat ze net zo goed nog eventjes van het leven kon genieten.



ooc;
flut sorry ;C

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum