Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Dark Wishpers... [♛Saronse♛] - [❇ Kai❇ ]

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Saronse

avatar
Your Hero ♥
'Kill, hate, blood, death...' Weerklonk gefluister in het donkere gedeelte van het bos. De doordringende blauwe ogen van Saronse richten zich naar boven. Naar de bomen. Deze stemmen achtervolgde hem al enkele weken. En het werd steeds erger en erger. Zat het in zijn hoofd? De grimmige stemmetjes bleven hem steeds volgen. Saronse kon er niet meer tegen. Hij hoorde gelach, overal. Ze leken wel overal te zijn. Wie is ze? Wat wilde hem zo beïnvloeden? En wat deed hij eigenlijk in dit duistere gedeelte van het bos? Dit was niet waar hij thuishoorde. Deze plek behoorde toe aan zij die geen hart en ziel meer hadden. Slechte wezens leefden hier....
'come, come, come....' Alweer lieten de boosaardige stemmen van zich horen. Steeds als hij niemand om zich heen had, steeds als de stilte wist te heersen. Dan kwamen ze. Dan hoorde hij ze. Het maakte hem gek. Hij kreeg gevoelen die hij nooit eerder had gevoeld. Wat probeerde ze te bereiken?
"Saronse!" Weerklonk een felle stem. Met een paniekerige ondertoon. Saronse keerde zijn hoofd naar achteren en zag dat het Iki was. Maar aan zijn kop te zien was er iets aan de hand. De grote zwarte wolf spurtte richtig Saronse. Opeens drong een stank tot zich door. Saronse draaide meteen zijn hoofd richtig een duister gestalte. Het loerde naar Saronse. Omdat deze onbekende figuur toch wel op verre afstand was, en het heel donker was. Kon Saronse niet zien wie het was. Meteen sprongen de wolven Saronse en gromde dreigend naar het mysterieuze figuur. Saronse hoorde een vals gegrinnik. Uiteindelijk draaide het dier zich om en verdween. De wolven bleven een tijdje in gespannen positie. Maar wanneer ze zien dat hun leider ontspannen is deden zij hetzelfde. Iki keek bezorgd naar Saronse. "Saronse... wat doe je in godsnaam hier? Ik heb je overal gezocht... Saronse? Hey ik praat tegen je!" Iki gaf Saronse een stom. Meteen schrok Saronse wakker. '',Sorry Iki wat zei je?,'' Iki zijn mond viel open. Iki wist gewoon dat er iets mis was. "Oke, genoeg! Saronse wat is er mis met je? Je doet de laatste tijd echt anders." Saronse's ijsblauwe ogen vielen kalm over Iki heen. Een zachte glimlach sierde zijn knappe hoofd. '', Er iets niets aan de hand Iki. Ik ben gewoon de laatste tijd me zelf niet. Ik denk dat ik gewoon wat rust nodig heb. Niets aan de hand.,'' Iki schudde zijn hoofd. "Je liegt, hoe dan ook. We praten er straks wel over. We moeten hier eerst weg. We horen hier niet thuis. Ik heb geen zin om agressieve paarden op mijn staart te krijgen." Saronse knikte, ja hij wilde hier geen minuut langer blijven. Saronse voelde de onrust. De wolven voelden zich hier niet op hun gemak. Saronse keek nog even naar boven. Naar de donkere bomen. Er was niets te zien. Je kon er ook amper iets aan zien. Saronse voelde het gewoon. Hij werd bespied. Door iets. En het maakte hem gek.

Dum Dum Duuum whats gonna happen? Iedereen is vrij om te reageren! :DSorry hij is niet vet lang, moet opwarmeeeeen



Laatst aangepast door Saronse op za 14 sep - 23:51; in totaal 2 keer bewerkt

Kai

avatar
VIP


KAI
There was no ransom to be paid
De bomen kraakten onrustig op hun plaats, alsof ze wisten dat er naderend onheil opkomst was. De eens zo blauwe lucht kleurde donkergrijs van de onweerswolken. De kleine merrie versnelde haar gehaaste passen, blikte angstig achterom, bang om iets te spotten wat haar mogelijk kon tackelen. Haar lange, witte manen raakten in gevecht met de ruwe wind, ze drukte haar oren nog dichter haar schedel aan dan zonet. Haar hart hamerde gespannen tegen haar borstkast. De merrie voelde, sinds haar terugkomst in Dream Horses, dat er bepaalde dingen drastisch veranderd waren. Van haar zus Ravena was geen geur of wat dan ook te bekennen, en van Saronse al evenmin. Het baarde haar zorgen, bezorgde haar angst, liet haar nachten wakker liggen. Oké, het was haar eigen schuld dat ze haar dierbaren uit het oog verloren was geraakt. Zíj was zonder enige aankondiging weer verdwenen als sneeuw voor de zon. Ze kon de woede van haar vrienden zelfs hier voelen, woede omdat ze hen in de steek had gelaten in een tijd als deze. Het ging niet goed met haar zo geliefde thuishaven, duistere dingen gebeurden hier, iets dat Kai niet kon tegenhouden of stoppen, ze gebeurden gewoon.

Een blauwe schim vloog door het luchtruim en belandde op tussen Kai’s oren. Vrolijk kwetterde het blauwe ijsvogeltje, speels spelend met haar manen. De Arabische merrie was blij om haar oude vriendje Pip weer te zien. Met haar vertrek had ze ook hem moeten achterlaten, maar hij was haar achterna gekomen, had haar niet alleen willen laten. Het vogeltje en de merrie waren sindsdien onafscheidelijk van elkaar geweest.

Een uiterst bekende geur prikkelde haar scherpe zintuigen, liet een automatische schok door haar hele systeem glijden. Saronse! Een steek van oud, weggestopt verdriet schoot door haar aan-elkaar-gelijmde hart. Ze wist maar al te goed hoe ze de jaloezie had gevoeld al die maanden terug, maar die waren nu voorgoed verleden tijd, als ze niet zo had gedacht was ze hem misschien kwijtgeraakt en die gedachte alleen al was ondragelijk voor haar.

Kai spoorde haar dunne benen aan tot een schokkerige galop, ze was niet meer de oude gezonde merrie van vroeger. Ook al was ze pas zeven jaar, toch voelde ze zich fysiek niet meer zo jong. Ze zou aan haar gezondheid moeten gaan werken, wilde ze het langer dan dit volhouden. Kai haar oren vlogen naar voren toen haar ogen een bonte gestalte spotte. ‘SARONSE!’ riep de kleine merrie hijgend uitbundig, vervuld van blijdschap omdat ze hem weer had gevonden. Ze remde haar benen af, stopte voor zijn gedaante. Nieuwsgierig nam ze hem van top tot teen in haar op. Haar stemming sloeg automatisch om toen ze de geur van Ravena niet om hem heen rook. ‘Hoe gaat het met je?’ vroeg ze wat afstandelijk met haar gedachten voornamelijk bij haar zus. ‘Het is me een tijd geleden, zeg. Ik heb je werkelijk waar gemist, Saronse.’ vervolgde Kai. Ze stapte naar hem toe en drukte haar snuit kort tegen zijn gespierde hals. Haar intens blauwe ogen bleven hem nauwlettend in de gaten houden.
OOC
Beetje flut, moet er weer inkomen :')
template by falkyrin

http://coconutts.deviantart.com/

Saronse

avatar
Your Hero ♥

Saronse
Never give up!

Na een paar uur verlieten ze eindelijk het donkere woud. De roedel om Saronse heen ontspande eindelijk. Meteen verwelkomde de zon hen door haar felle licht op hen te schijnen. Saronse kneep zijn ogen eventjes fijn om te wennen. Zijn ijsblauwe ogen werden weer voller, levendiger. Toen hij in dat donkere woud zat waren ze scherp en ijzig. Iets dat niet Saronse was.

Saronse voelde dat hij aangekeken werd. Hij zakte zijn hoofd wat lager zodat hij de zwarte wolf aan kon kijken. Iki keek hem met een tevreden uitstraling aan. Iki leek door te hebben dat hij weer gewoon zichzelf was. Saronse begreep ook niet waarom hij in hemelsnaam in dat gebied zat. Dat was niets voor hem. Iets had hem er naartoe getrokken. Wat het was wist hij echt niet. Uiteindelijk richtte Saronse zijn aandacht in zijn omgeving. Alles was zo fris, zo nieuw. Jong groen overheerste Dream Horses. En prachtige kleurrijke planten hielpen mee bij het versieren van dit prachtige land. Saronse richtte zijn hoofd toen naar de licht blauwe hemel. Waar geen enkele wolk te bespeuren viel. In die lucht vlogen ganzen. In een V vorm. Zij kwamen net terug van een lange reis. Sommige mensen zagen dit dier als een god die leven bracht. Wat natuurlijk onzin was. Zij achtervolgden het leven. En vluchtte van de ijskoude winter.  
Opeens viel Saronse's ogen op één van de wolven en bestudeerde het. De wolvin liep niet hoe het hoort. Ze trok haar linker voor poot heel hard op alsof ze vreselijk veel pijn had. Wilde dieren zouden nooit toegeven als er iets is en het allerliefst willen ze het verbergen. Want kwetsbaar zijn was heel gevaarlijk. Saronse stond stil. '',Mirra, heb je al lang last van je poot?,'' Vroeg Saronse kalm en bezorgt. De donkere bruine wolvin met hazel bruine ogen bleef staan en liet haar kop wat zakken. "Toch al een paar weken. Ik heb per ongeluk in een konijnenpijp gestapt en sindsdien heb ik echt verschrikkelijk pijn. Ik zie geen wonde dus ik heb geen flauw idee wat ik heb." De wolvin werd wat ongerust. '',Laat me eens even je poot bekijken. Je hebt vast je spier verrekt.,'' De wolvin ging netjes zitten en hief haar pijnlijke poot op. De poot zag er heel gewoon uit. Alleen, het leek wel een beetje gezwollen. En heel warm. Ze hield haar kop wat schuin. "Is het erg?" Saronse glimlachte geruststellend naar haar. '',Maak je maar geen zorgen, je hebt alleen je spier verrekt. Je moet nu toch wel een paar dagen rusten. Wissel je taak maar met één van de kinderoppasser's. Ik weet precies welke plant je sneller zal helpen met genezen.,'' Ze zuchtte opgelucht. Saronse wende zijn blik op Iki die ondertussen bijkwam staan om te zien hoe de situatie was. '',Kan je haar een paar dagen missen?,'' Iki trok even zijn serieuze leidersblik op. "Het zal moeilijk gaan. Ze is één van onze beste opjagers. Maar ik denk dat Lune wel die taak voor een tijdje aan kan." Iki was geen slechte leider. En Saronse was heel trots op hem. '',Mooi, gaan jullie alvast maar op een rustig tempo. Dan haal ik wel even die helende plant.,'' Iki knikte en liet zijn huil roepen om zijn roedel bijeen te krijgen en verdween toen uiteindelijk ver uit het zicht. Saronse wist waar de plant veel voorkwam. Het was een vaste plant die heel het jaar door groen bleef. Die plan kon je makkelijk sappen van nemen. Na een dik uur stappen kwam Saronse aan bij zijn bestemming. Een klein simpel riviertje dat door dit woud kronkelde. Binnen een paar miljoenen jaren word dat kleine simpele riviertje een joekel van een rivier. Dat had zijn grootmoeder hem verteld in zijn jonge jaren. Arontay.... plots voelde Saronse een ijskoude steek door zijn hart gaan. Een verschrikkelijk gevoel. Het leek wel een mes. Saronse wist nog maar goed wat de wijze uil van Arontay hem verteld had. Arontay zou niet lang te leven meer hebben. Je staat er eigenlijk nooit bij stil. Hoe snel je een dierbaar iemand kon verliezen. Zijn ijsblauwe ogen staarden een tijdje voor zich uit. Hij kon zich nog herinneren hoe goed ze voor hem gezorgd had. In goeie en slechte tijden. Steeds als Saronse aan haar dacht, voelde hij alleen maar vreugde. Haar warme lach, haar stralende ogen. Haar vertrouwde stem. Haar zilveren manen die als een deken over hem viel als hij het koud had. Ze was als een moeder voor hem geweest en gaf hem alles wat ze had. Arontay weg?
Plots voelde hij zachte trillingen onder zijn hoeven. En voordat hij nog maar de kans kreeg te raden wat het was werd zijn naam geroepen. ‘SARONSE!’ Luid en duidelijk. Hij hief verrast zijn hoofd op en richtte meteen zijn opvallende blauwe ogen op een witte paard dat op hem af kwam galopperen. Kai. Het was zo lang geleden. Waren het weken? Waren het maanden? Of ondertussen al jaren? Het doet er niet toe. Eindelijk verscheen ze weer. Uit het niets. Wie weet weer heel wat beleefd. Saronse wist dat Kai wel weer eens zou terug keren. Kai was nou eenmaal dat vrije iemand. Ze verdween wel eens vaker. Toen Saronse aan hun laatste ontmoeting dacht kreeg hij het koud. Die dag had hij haar gekwetst, Pijn gedaan. Saronse voelde zich nog steeds heel schuldig en sliep daardoor al lange tijd echt slecht. Met de gedachten wat hij Kai had aangedaan. Maar nu besloot hij haar gewoon warm te verwelkomen. Met die warme lach. Zoals hij altijd al gedaan had. Kai was terug en dat is wat telde. Kai remde vlak voor hem. Saronse had meteen door dat Kai iets van teleurstelling toonde aan hem. Waarschijnlijk had ze gehoopt dat hij iets van haar zuster wist. Maar ook Ravena was haar eigen weg gegaan. ‘Hoe gaat het met je?’ Zijn zachte liepen vormden een fijne glimlach. '',Het gaat prima met me. Hopelijk gaat het ook goed met jou Kai?,'' Sprak hij zacht. Warme klanken speelde er tussendoor.  ‘Het is me een tijd geleden, zeg. Ik heb je werkelijk waar gemist, Saronse.’ Saronse bekeek haar met een brede glimlach. Hij knikte en reageerde met deze zin. '',Veel te lang Kai, Ik heb je ook verschrikkelijk gemist. Het was maar heel stil zonder jouw aangenaam gezelschap die je altijd met me gedeeld had. Vertel me nu eens wat je allemaal beleefd hebt.,'' Kai kwam in beweging en richtte haar mooie neus naar zijn gespierde hals. Hij boog zijn hals een beetje en streek over haar manen. Zijn ijsblauwe ogen staarden kalm voor zich uit. Zijn mond krulde blij omhoog. Ja, hij had Kai erg gemist en hij hoopte dat ze nu langere tijdje zou blijven.

Kai

avatar
VIP


KAI
There was no ransom to be paid
Haar neus verwijderde zich van Saronse’s sterke hals, toen hij haar een antwoord op haar vraag gaf. ‘Het gaat prima met me. Hopelijk gaat het ook goed met jou, Kai?’ weerklonk zijn fluwelen stem zacht in haar gehoorgang. Het was een goed teken om haar beste vriend zo gezond en vol leven weer te zien. Tijdens hun laatste ontmoetingen had hij een stuk minder gezond geoogd. ‘Met mij gaat alles uitstekend op een paar ieniemienie dingetjes na dan, maar iedereen heeft zo zijn of haar issues, niet waar?’ Zijn aanstekelijke glimlach had een positief effect op haar huidige stemming, waardoor ze automatisch warm begon te glimlachen. Zelfs nu haar emoties een positieve wending hadden begaan, merkte de kleine merrie nog steeds dat haar verdwenen zus een kleine schakeling vormde. Kai wilde weten waar haar dierbare zusje uithing, en of het wel goed met haar ging, dat was natuurlijk het allerbelangrijkste. ‘Veel te lang Kai, Ik heb je ook verschrikkelijk gemist. Het was maar heel stil zonder jouw aangenaam gezelschap die je altijd met me gedeeld had. Vertel me nu eens wat je allemaal beleefd hebt.’ De neus van de bonte hengst wreef teder over haar witte manen. God, ze had hem zo verschrikkelijk gemist als vriend. Op dit moment wilde ze niets liever dan voor eeuwig bij hem blijven, maar andere taken riepen om haar aandacht. Haar hoogste prioriteit was nu het vinden van Ravena en daarna weer herenigd worden met Navayo, haar andere beste vriend die ze in de steek had gelaten. Ze wist dat de Campolina hengst zich wel wist te redden zonder haar of andermans hulp, hij was immers een hengst.

‘Ik heb teveel meegemaakt om in één avond allemaal te kunnen vertellen. En geloof me, ik wil daar heel graag tijd voor vrijmaken, maar Raaf is mijn eerste prioriteit nu. Ik neem aan dat jij haar ook niet gezien heb de afgelopen periode?’ sprak de Arabische merrie vlug, alsof ze ieder moment over haar woorden kon struikelen. Ze hield de vraag of hij Navayo had gezien achterwege, waarschijnlijk kenden de twee hengsten elkaar niet of nauwelijks. ‘Ik maak me grote zorgen over haar welzijn, misschien is haar iets overkomen tijdens mijn afwezigheid.. en ik weet ook wel dat ze zich prima kan redden, maar als haar zus wil ik er toch honderd procent zeker van zijn dat ze oké is.’ vervolgde Kai na een korte stilte van meerdere ogenblikken. Ze nam een teug adem in haar longen en opende haar mond weer om verder te gaan. ‘Als vriendin vraag ik je om samen naar haar opzoek te gaan, want ik weet hoeveel Ravena voor je betekend, evenals dat ze voor mij doet.’ eindigde de kleine, slanke merrie vastbesloten.
OOC
Flut postje, hoop dat je er iets mee kan ;')
template by falkyrin

http://coconutts.deviantart.com/

Saronse

avatar
Your Hero ♥

♛Saronse♛




The lost will be found.



Saronse's doordringende blauwe ogen staarden geduldig voor zich uit. Zijn lange zwarte manen hingen als een zeiden gordijn over zijn gespierde hals en zijn knappe hoofd. De warme neus was een tijdje tegen zijn hals gedrukt. Waar hij totaal geen problemen mee had. Het voelde goed. Het deed goed.
Ook Saronse had zorgen om Ravena. Saronse had echter nooit gedacht dat zij zou verdwijnen. Zeker niet omdat ze leidester was van een kudde... Saronse had geen flauw idee dat Ravena geen leidster meer was. Misschien was er iets erg gebeurt. En het besef dat Kai geen geur van Ravena droeg baarde hem grote zorgen.
‘Met mij gaat alles uitstekend op een paar ieniemienie dingetjes na dan, maar iedereen heeft zo zijn of haar issues, niet waar?’ Saronse hief zijn hoofd een beetje omhoog op dat antwoord. Saronse was altijd heel snel bezorgd. Maar hij kreeg de indruk dat Kai het er verlopig niet over wil hebben. En dat respecteerde Saronse.
Het was een tijdje stil. Een moment van denken. Saronse bleef over Kai's manen een tijdje strelen. Echter besefte hij niet dat hij het al die tijd deed. Het ging zo vanzelf. Het was ook zo lang geleden dat hij haar gezien had. ‘Ik heb teveel meegemaakt om in één avond allemaal te kunnen vertellen. En geloof me, ik wil daar heel graag tijd voor vrijmaken, maar Raaf is mijn eerste prioriteit nu. Ik neem aan dat jij haar ook niet gezien heb de afgelopen periode?’ Saronse deed een paar stappen achteruit zodat hij zich had op Kai. Hij keek haar aan met een zachte uitdruk. '',Helaas heb ik haar in geen tijden gezien. Ze is verdwenen vlak nadat jij was gegaan. Sindsdien had ik niets van haar aanwezigheid opgevangen. Geen geuren, niets.,''' Saronse werd nu een beetje ongerust. Als Kai ongerust was over haar zuster moest er wel iets zijn. Ze waren zeer gehecht aan elkaar en kenden elkaar door en door.
 ‘Als vriendin vraag ik je om samen naar haar opzoek te gaan, want ik weet hoeveel Ravena voor je betekend, evenals dat ze voor mij doet.’ Saronse knikte zachtjes naar Kai. Natuurlijk wilde hij haar helpen. '',Kai je weet dat ik je altijd zal helpen. Wat dan ook, ik zal er altijd voor je zijn. Jij kent Ravena het beste. Heb je enig idee waar Ravena mogelijk kan zijn. Misschien is ze op een plaats waar ze het liefste zit. Misschien is ze uit het gebied?,'' Ze moesten een beginpunt hebben voor hun zoektocht. Anders waren ze maanden bezig. '',Niet verschieten Kai.,'' Waarschuwde hij zachtjes. Saronse hief zijn hoofd hoog en liet een scherpe hinnik door de gebieden klinken. Een echte leidersroep. Algauw werd zijn roep beantwoord. Wolven huilden vanuit alle kanten. Saronse richtte zijn aandacht weer op Kai en glimlachte warm naar haar. '',We kunnen wel wat hulp gebruiken van natuur's beste speurders op de hele wereld.,''
Het duurde niet lang voordat de roedel zich verzamelde. Ze verschenen uit alle kanten en verzamelden zich rond de twee paarden. De roedel was behoorlijk gegroeid. Iki was echt een uitstekende leider. Iki was de eerste die arriveerde.  De grote zwarte wolf verscheen uit de bosjes en kwispelde toen vrolijk toen hij het bekende gezicht opmerkte. Natuurlijk kende hij Kai. Iki kende al Saronse's belangrijkste vrienden en familie. Iki stapte rustig naar Kai en gaf een likje op haar neus ter begroeting. Daarna stopte hij met kwispelen en vermande hij zich. Als leider moest je toch ook een beetje leiderlijk gedragen. Saronse moest hierom grijnzen.  Iki richtte zich op Saronse. "Ik vroeg me al af waar je uitging. Je ging toch nog dat genezende plant verzamelen?" Iki glimlachte. "Njah, ik wist dat het uren ging duren voordat je dat spul zou verzamelen dus heb ik iemand al gestuurd." Saronse glimlachte naar Iki. '',Je kent me veel te goed Iki. Maar deze keer was ik echt rechtstreeks op pad.,'' Iki wende even zijn blik op naar Kai. En dan terug naar Saronse. "Maar goed, vanwaar die noodoproep? "
Saronse keek nu ernstig. '',Ravena is een tijdje vermist. Dat had je ook wel door. We moeten haar vinden Iki. Kai en ik zijn verschrikkelijk ongerust om haar. Wil je ons helpen?,'' Iki glimlachte vriendelijk naar Saronse. "Natuurlijk Saronse. Je weet dat je op me kan rekenen. Waar beginnen we?" Saronse richtte zijn blik op Kai.

'',Kai en ik waren net bezig over waar Ravena mogelijk zat. Het is een begin. We moeten alles uit de kast halen.,''

Emm, Hoe gaan we dat doen? Raafje vragen om te joinen? xD

Kai

avatar
VIP


KAI
There was no ransom to be paid
Haar diepblauwe ogen hadden zich vastgepind aan een onzichtbaar punt in de verte, ver weg tussen de laaghangende wilgentakken en kleine meertjes met helder water. Haar gedachten vlogen van hot naar her. De kleine, Arabische merrie maakte zich grote zorgen om het welzijn van haar geliefde zus. Kai was diep in haar eigen wereldje weggetrokken, maar werd door de verwijdering van Saronse’s neus van haar hals wakker geschut. Haar fiere oortjes spitsten zich bij het horen van zijn woorden, in de hoop dat hij wist waar Ravena uithing. ‘Helaas heb ik haar in geen tijden gezien. Ze is verdwenen vlak nadat jij was gegaan. Sindsdien had ik niets van haar aanwezigheid opgevangen. Geen geuren, niets.’ Het teleurstellende antwoord kwam hard aan bij de merrie. Saronse had haar dus ook niet meer gezien sinds zij vertrokken was uit Dream Horses. ‘Ik had eerlijk gezegd stiekem de hoop gehouden dat ze bij jou was, omdat.. je weet wel..’ Moeizaam slikkend draaide Kai haar hoofd van de bonte hengst weg. ‘Het’ lag nog steeds gevoelig bij haar en voorlopig zou daar ook geen beweging in komen. ‘Kai, je weet dat ik je altijd zal helpen. Wat dan ook, ik zal er altijd voor je zijn. Jij kent Ravena het beste. Heb je enig idee waar Ravena mogelijk kan zijn. Misschien is ze op een plaats waar ze het liefste zit. Misschien is ze uit het gebied?’ Aan die opties had ze ook al gedacht, dat Ravena gewoon niet meer in Dream Horses was of dat ze in de kuddegebieden rondhing, toch knaagde het aan haar dat dat niet zo was en dat er degelijk wel iets met haar zus aan de hand was. De kleine merrie had geruchten opgevangen van een bende machtslustige hengsten die weerbare merries vingen en hen naar een schuilplaats brachten waar ze niet konden ontsnappen. Maar Ravena zou toch nooit zo dom zijn om er ingeluisd te kunnen worden?

‘Ik heb een soort van vermoeden wat er met Raaf gebeurd is, al weet ik dat natuurlijk niet zeker. Heb jij ook gehoord van een groep hengsten die merries ontvoeren en vervolgens gevangen houden in een grot ergens in de bergen?’ Ze zuchtte diep en vervolgde haar zin. ‘Kijk, ik weet dat Ravena nooit zo stom zou zijn om er ingeluisd te worden, maar misschien is dat een optie waar we kunnen beginnen met zoeken zodat we het ergste hopelijk kunnen uitsluiten.’ eindigde ze, haar stem zowat gebroken door wat ze net gezegd had. Ook zij had te vrezen voor haar vrijheid, maar Saronse was bij haar en dat gaf haar een veilig gevoel vanbinnen. Zij was niet alleen zoals Raaf misschien wel was, daarom moesten ze haar des te sneller zien te vinden.

Kai hoorde hoe de bonte hengst een zware hinnik de wereld in riep en hoe er meerdere wolvenstemmen terug antwoordden. Hij keerde zijn aandacht tot de merrie, warm glimlachend. ‘We kunnen wel wat hulp gebruiken van natuur's beste speurders op de hele wereld.’ Eerlijk gezegd had zij het niet zo op wolven, maar als zij hen konden helpen bij de zoektocht naar Raaf dan waren ze meer dan welkom om te joinen. ‘Laten we dat dan maar hopen, want je weet hoe ik over wolven denk.’ waarschuwde ze haar beste vriend zacht. Ook al waren het dan Saronse’s vrienden, toch bleven wolven in haar ogen roofdieren.

Algauw verschenen meerder wolven op de open plek in het wilgenwoud. Een zwarte wolf stapte naar voren, Kai nam aan dat dat Saronse’s vriend was, en likte haar kort, een handeling die zij niet volkomen begreep maar wel accepteerde. De zwarte reu richtte zich tot de bonte Paint hengst, wat het begin was van een heel gesprek waar de merrie maar enkele vlagen van opving omdat ze geen wolventaal sprak of verstond. ‘Kai en ik waren net bezig over waar Ravena mogelijk zat. Het is een begin. We moeten alles uit de kast halen.’ Waren de woorden die de hengst haar toesprak, terwijl hij zich tot haar richtte. ‘Ik heb dan wel dat hele gesprek niet opgevangen, maar ik denk dat het het beste is als jouw wolven zich opsplitsen en ieder een deel van DH uitkammen om haar te vinden.’ Het was een slecht plan, dat wist zijzelf ook wel, maar waar moesten ze anders beginnen? ‘Het lijkt mij het beste als jij dat aan je wolven doorgeeft, Saronse.’
OOC
idk xD zal ik haar een pm sturen met wat het beste is?
template by falkyrin

http://coconutts.deviantart.com/

Saronse

avatar
Your Hero ♥

Saronse


Not all those who wander are lost


Saronse keek even op. Hoog in de bomen. Hij staarde er een tijdje na. Hij had dat vreselijke gevoel weer. Dat iets hem nauwlettend in de gaten hield. Misschien verbeelde hij het zich maar.  Hij trok zijn aandacht weg van de bomen en richtte zich weer op Kai. Het was Saronse echter nooit opgevallen dat Kai de wolven niet mocht. Hij fronste eventjes. Zijn doordringende blauwe ogen gleden op Iki. Die het echter niet doorhad. Hij sprak de taal van Kai niet. En snapte haar lichaamstaal toch niet. Misschien is dat dan maar ook goed. Saronse sprak vele talen. Dat had hij al van jonge jaren al leren spreken.  Saronse besloot er maar niet op in te gaan.  
Uiteindelijk hoorde hij Kai spreken. ‘Ik had eerlijk gezegd stiekem de hoop gehouden dat ze bij jou was, omdat.. je weet wel..’ Saronse keek haar vragend aan en snapte het niet helemaal. Tja, hij was niet dom. Hij had die hint wel door. Saronse begreep niet waarom Kai zoiets nou weer dacht. Hij hield zijn hoofd wat schuin en bekeek haar eventjes.  Ze draaide haar hoofd om en hij wist wel dat ze het moeilijk mee had. ‘’,Kai…,’’ Saronse viel stil. Hij moest zijn woorden nauwkeurig kiezen.  ‘’,Er iets niets tussen mij en Ravena. Ik probeer het je al een tijdje duidelijk te maken…,’ Neen, dit zou weer fout aflopen. Saronse wilde niet tussen de twee zusters te komen. Daarom wilde hij afstand houden. En die fout maakte hij steeds weer. Hij liet iedereen in de steek. Omdat hij dacht dat het beter zou zijn. Hij liet zijn hoofd wat zakken. Zijn lange zwarte manen vielen als een gordijn voor zijn gezicht. ‘’,Laten we er een andere keer over hebben. Nu hebben we belangrijkere zorgen.,’’
‘Ik heb een soort van vermoeden wat er met Raaf gebeurd is, al weet ik dat natuurlijk niet zeker. Heb jij ook gehoord van een groep hengsten die merries ontvoeren en vervolgens gevangen houden in een grot ergens in de bergen?’ Saronse’s uitdrukking werd nu ernstig. Hij had over zulke geruchten nooit eerder gehoord. Saronse hielde zich al tijden verschuild. Weg van de drukte. Wat Kai hem nu vertelde maakte hem behoorlijk ongerust. Zou het? Ravena was een slimme merrie. Ze zou zich vast nooit laten vangen. Maar zusterinstinct zou nooit liegen. ‘’,Ik wist niets van die geruchten… Maar als je echt denkt dat Ravena in de problemen is zal ik een groepje over de berg gebieden laten verspreiden. Maar dat gaat niet makkelijk worden. In dat gebied zitten vijandelijke wolven. Maar we doen ons best Kai.,’’ Saronse richtte zijn blik naar Iki die geduldig aan het wachten was.
‘Kijk, ik weet dat Ravena nooit zo stom zou zijn om er ingeluisd te worden, maar misschien is dat een optie waar we kunnen beginnen met zoeken zodat we het ergste hopelijk kunnen uitsluiten.’ Saronse knikte. ‘Laten we dat dan maar hopen, want je weet hoe ik over wolven denk.’ Saronse keek even naar ze. Ja wolven zijn normaal gezien hun vijand. Ze jagen op omnivoren. Maar deze wolven waren anders. Zij zagen hem als familie. Hoe moeilijk het ook mag zijn. Maar zo was dat nou eenmaal. Zij hadden hem door hele moeilijke gebeurtenissen geholpen. Bijvoorbeeld bij de zoektocht van zijn kudde. Zonder hen had hij het nooit kunnen doorstaan. Saronse verwachte niet dat Kai hen als vrienden zou zien. Maar wel accepteerde dat het ook zijn vrienden waren.  ‘’,Ik weet over hoe je ze denkt. Als jij maar weet dat ze voor mij heel belangrijk zijn en familie voor me zijn. Kai, dat hele zoektocht doen ze niet zomaar. Onthoud dat….,’’ Saronse keek haar kalm aan. Hij respecteerde Kai haar gevoel op die roofdieren.
‘Ik heb dan wel dat hele gesprek niet opgevangen, maar ik denk dat het het beste is als jouw wolven zich opsplitsen en ieder een deel van DH uitkammen om haar te vinden.’ Saronse knikte. ‘’,We zullen haar hoe dan ook wel vinden.,’’ Saronse was vastberaden. ‘Het lijkt mij het beste als jij dat aan je wolven doorgeeft, Saronse.’ Saronse richtte zich op de wolven. ‘’,Oké dit is het plan. Ik weet dat jullie dit niet goed gaan vinden maar de kans is groot dat Ravena in de problemen is. Volgens geruchten worden merries ontvoerd. De schuilplaats is in een grot. Ik wil dat jullie hoe dan ook die grot vindt. En dan moeten er nog groepen zijn verspreid over de gebieden. Zodat heel Dream Horses onderzocht is. Ravena moet hier ergens zijn.,’’ De wolven keken elkaar verontrust aan. Iki richt zich naar zijn roedel. “Jullie hebben het gehoord. We gaan meteen.” Iki maakte nauwkeurig de groepen. En nadat die gemaakt zijn verspreiden ze zich algauw weer. Saronse bleef bij Kai. ‘’,Laten we naar het westen gaan om daar te zoeken naar Ravena. Laten we hopen dat we haar snel zullen vinden.,’’ Saronse hoopte maar dat Ravena gewoon ergens rondhing. Als haar iets zou overkomen… De gedachten dat er nog maar één hengst haar pijn zou doen… Saronse voelde het vergif van woede in zijn aderen stromen. Zijn oogpupillen werden groot en scherp. Hij knipperde snel met zijn ogen en probeerde aan iets anders te denken. Hij ging alvast verder.

Ja dat is heel goed Wink

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum