Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Let the past go. Start again. -open.

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Ventus

avatar
I got the eye of a tiger, a fighter.


‘Het is goed Eleando. Ik weet het nu wel’ moe klonk de stem van het paard. Uitgeput. ‘Ik ga het niet doen.’ De hengst liep door terwijl de witte raaf zich op  ‘Ik meen het, Ventus’ de raaf was heel vaderlijk bezig. Wat de hengst enorm irriteerde. ‘Ja, Eleando. Ik ook.’ De hengst stapte weer door. ‘Waar ga je naartoe, Ventus?’ de raaf keek naar achter terwijl het dat zei. ‘We van hier. Ver weg van deze plek’ antwoordde de hengst vastberaden. Hij wou deze plek nooit meer zien. Het liet hem teveel terug denken aan vroeger. Bij Meana, zijn moeder. Zijn echte lieve moeder. Die er nu nooit meer voor hem zal zijn. Nooit meer zal hij een slaapliedje horen dat speciaal voor hem word gezongen. Ventus schudde zijn hoofd geërgerd. Hij liep tussen de bomen door, die steeds dichter op elkaar stonden. Waardoor Ventus het moeilijk begon te krijgen om erdoor te kunnen. Maar hij draaide zich niet meer om. Hij keek niet naar achter ‘voor de laatste keer.’ Zoals ze altijd wel doen. Nee, Ventus zijn gedachten waren alleen gericht op het idee om hier weg te geraken.
Als je nadenkt woont Ventus al 2 jaar in Dreamhorses en nou, zoveel gebeurde hier niet. Misschien moest hij is naar een andere plek. Om gewoon wat afleiding te hebben. Toen dacht hij aan het gesprek van net, met de raaf. Hij had hem verboden om zijn vader te zoeken om ‘wraak.’ Dat was hij ook nooit van plan geweest. Hij wou gewoon is naar hem toe en… Ach, wat maakt het uit. Hij is toch dood. Waarschijnlijk. Ventus keek opzij. En zag dat daar de bomen wat verder van elkaar stonden. Misschien vond hij wel een open plek waar hij even kon grazen daar. En inderdaad, na een minuut of twee nog gestapt te hebben vond Ventus wat hij zocht en kon hij even grazen. Daarna zou hij wel weer kunnen uitrusten. Of hij kon misschien beter toch verder weg stappen. Hij staarde naar het gras. En keek hoe het lichtjes mee bewoog met de wind. Hij glimlachte flauwtjes en stapte toen naar het midden van de open plek en graasde nog wat terwijl hij zin gedachten weer op de vrije loop liet. Direct kwamen al de beelden die hij eruit probeerde te zetten weer tevoorschijn. Hoe zijn moeder zei dat ze moesten vluchten. Hoe trots zijn vader was toen hij hoorde dat hij voor slecht koos. Hoe hij hem beveel om te trainen. En het laatste beeld van de raaf. ‘Ze is dood, Ventus.’ Ventus zuchtte en schudde zijn hoofd. Man, wat was hij deprimerend. Hij voelde dat de raaf van zijn rug vloog en op een tak in de dichtstbijzijnde boom ging zitten. ‘Ventus?’ vroeg hij weifelend  Ventus ging dichter bij de boom staan en knikte even naar de raaf voor hij zijn snoet weer tussen de grassprieten stak.  ‘Je moet het ver-’ voordat de raaf zijn zin had afgemaakt had Ventus zijn hoofd opgetild ‘Nee’ gezegd en zich omgedraaid zodat zijn kont nu op de raaf was gericht. ‘Ventuuus’ zei de raaf langdradig. ‘Ik kan het niet Eleando…’ Hij hield even een kleine pauze ‘Ze was alles voor me en ik liet haar achter en zag haar als een misbaksel terwijl ik de echte idioot was.’ ‘Niet waar. Dat was je vader’ verbeterde de raaf hem. Ventus  zuchtte en draaide zich weer om. Niet weer Eleando, wou hij zeggen maar hij liet de zinnen van de raaf door hem glijden en verdwijnen tussen de bomen. Alsof hij ze nooit gehoord had. Hij verbood zichzelf om zijn gedachten weer op de vrije loop te laten. Hij moest even kunnen genieten.
Misschien was het juist beter om weg te gaan van Dreamhorses. Even wat vrijheid. Ach, hij was in Dreamhorses toch ook vrij? Alleen waren er overal sporen van het verleden die hij had achter gelaten. Of wilt achter laten. Maar als het zo blijft gaan kan je dat idee wel vergeten. Hij kon bijna aan niks anders meer denken! Ventus keek achter zich toen hij geritsel hoorde. Hij snoof zachtjes en keek achterdochtig tussen de bomen toen het hem opviel dat er een paard half achter een boom verscholen stond. Ventus keek het paard recht in de ogen aan. Nou, dat dacht hij want hij zag het niet echt omdat de schaduw van de boom het paard zwart maakte. Ventus zag enkel een zwarte schim. Heel even dacht hij zelfs dat het zijn verbeelding was maar toen de schim bewoog besefte die letterlijk dat er een paard naar hem keek. Een echt paard. Eleando vloog naar een tak die bijna naast Ventus hing. Ventus keek richting het paard en sprak stil ‘Wie ben je?’


Voor iedereen open die wil reageren. (: 
Kies maar of je hem blij, triest of kwaad maakt xd 
&ja het is niet mijn beste werk maar ach voor een eerste post na al die weken of maanden gaat het toch? (:

Nëya

avatar
Never trust a demon,


Simpel doordat ze niet zag – en nooit van haar leven ook de mogelijkheid tot zien had gehad – waren haar andere zintuigen sterker ontwikkeld dan die van de meeste anderen. Hierdoor was het ook mogelijk dat ze zich verplaatste en voortbewoog zonder echt in problemen te komen, wat natuurlijk niet betekende dat ze in staat was zomaar ergens te galopperen. Het maakte niet uit of het een bos of open vlakte was, het was simpelweg niet mogelijk om op tijd van eventuele gevaren op de hoogte te zijn als je niets kon zien. Dit betekende ook dat Nëya zich meestal of in stap of in draf voortbewoog, met natuurlijk uitzonderingen van toen ze nog echt een stuk jonger was en aan de zijde van haar vader leefde. Als hij, een van haar halfbroers of de ‘schimmen’ van haar vader in de buurt was en haar de weg kon laten zien kon ze hen feilloos volgen, maar een stukje galopperen als ze op zichzelf was zat er niet in. En om eerlijk te zijn, het was niet iets wat ze miste in het leven, net zoals zicht. Nooit had ze de kans gehad te ervaren hoe het was om te zien, Nëya wist niet eens wat ze miste. Echt bij stilstaan deed ze ook niet, als ze daar aan zou beginnen zou de rest van haar leven alleen maar in het doel staan van denken aan hoe het had kunnen zijn, en dat was eigenlijk iets waar de gitzwarte merrie te nuchter voor was.

Dat betekende ook dat ze enkel in de richting keek van waar ze dacht dat de ander stond, alleen maar uit kunnen gaan van geluiden die er uit een bepaalde richting kwamen. In dit geval kon ze duidelijk een conversatie horen, waarvan de ene stem tot de hengst behoorde en ze de andere rauwe kraaienstem niet helemaal kon plaatsen. Daarna kon ze horen hoe hoeven zich over de grond verplaatsten, een neus die zich tussen het gras en andere troep op de grond bewoog opzoek naar voedsel. De kleinste geluidjes kon de gitzwarte merrie oppikken, simpel omdat haar gehoor beter ontwikkeld was door het feit dat ze niets kon zien. Maar juist hierdoor had ze ook niet echt in de gaten dat er een boom en een tak met bladeren haar deels aan het zicht onttrok, haar gitzwarte vacht die ook niet echt bij hielp.

Een kleine glimlach trok haar mondhoeken iets omhoog, haar oren recht vooruit gericht om al zijn bewegingen goed te kunnen opmerken, enkel af en toe ronddraaiend om ook de omgeving in de gaten te houden. “Ik geloof dat het nog altijd als een beleefdheid wordt gezien als je jezelf eerst voorstelt voordat je naar een ander vraagt” antwoorde ze gladjes, enkele stappen vooruit makened voordat ze met haar neus tegen de tak aan kwam en haar koers dus wat bijstelde. Haar paarsblauwe ogen richtten zich weer in de richting waarvan ze dacht dat de vreemdeling zich bevond.


Especially when she tells you not to.

||I know, crappy..||

Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum