Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

the sum of sums will equal infinity - Lloyd

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Ravena

avatar
VIP
Ravena - Lloyd


Er zat iets moois in het neutraal zijn, iets harmonieus. Het viel niet te omschrijven, zoals niets te omschrijven valt, abstract noch concreet viel niet te omschrijven. Er bestond een poging tot, maar nooit zou iets helemaal worden omschreven. Dan was er nog de vraag waarom niet, er waren zoveel vragen op de wereld. Meestal besloot de grijswitte merrie ze gewoon te negeren, te vermoeid om erover na te denken, te recht toe recht aan. Ze was nou dan pas 8, niet de leeftijd waarop je vermoeid door de gebieden dwaalt, opzoek naar dingen waar jij geen weet over hebt. Niet de leeftijd om op reizen te gaan omdat je anders toch niks te doen had.  Er was nog zoveel voor haar over, zoveel tijd, zoveel belevenissen en wat deed zij? Ze zat de definitie van neutraal te bedenken, in de stilte van de opkomende zon, terwijl zij net zo goed als ieder ander wist dat neutraal zijn geen definitie had.
Niemand was neutraal, net zoals niemand goed of slecht was. Alle goeden waren deels slecht, alle slechten waren deels goed en wat waren de neutralen dan? Gestoord, macaber? Waarschijnlijk geen van beide, hoewel sommige paarden behoorlijk dicht in de buurt kwamen, waarschijnlijk, hoogstwaarschijnlijk, bestonden de neutrale uit een ongeregeld zooitje dat zich buiten de oorlog tussen goed en slecht hield. Een ongeregeld zooitje dat goed noch slecht noch neutraal was. Misschien waren ze lui, of slap, hadden ze geen zin in de oorlog. Misschien vonden ze het bullshit, voor Ravena was het waarschijnlijk vooral onzin. Dat gedoe tussen goed en slecht, de eeuwige oorlog, het was allemaal onzin, er zou nooit een winnaar uitkomen. Er bestond geen wereld met alleen maar vrede en vriendschap net zoals er geen wereld bestond met alleen maar moord en wandaden.

De eenzaamheid was een tijdje geleden al doorgedrongen tot Ravena, het had haar geraakt als het komen van vloed, langzaam en met een bepaalde schoonheid, maar zodra het er was bracht het alle rottigheid uit de zee mee, alle viezigheid, vloed en tij lieten doden achter, vervuilde de pracht van bepaalde plekken. Net zoals het Ravena vervuilde, haar ogen leken holler dan normaal, de paarse kleur doffer. Haar grijswitte vacht die ooit zo straalde was stoffig geworden enkel haar manen en staart waren nog niet getroffen door de ravage van eenzaamheid. Er was een bepaald moment geweest, ongeveer een maand geleden, dat Ravena besloten had er een eind aan te maken, ooit moest het er van komen, maar niet de afgelopen maand dat was gebleken. Dus nu was het moment, Ravena voelde de vloed opkomen, het vreselijke gevoel van leegheid begon weer tot haar door te dringen en er moest nú iets gebeuren.
Dat was precies de reden waarom ze op dit moment de laatste paar passen op de groene heuvel zette, haar hoofd in de lucht stak en de frisse geur van gras in ademde. God, wat had ze dit gemist zeg. Het gevoel van vrijheid, zo heel mooi was het hier nou ook weer niet naar haar mening, maar ze wisten wel van vrijheid. Het gaf Ravena het gevoel alsof ze haar vleugels ieder moment kon spreiden en weg kon vliegen. Wat zou ze dat graag doen zeg, gewoon weg vliegen, haar vleugels uitklappen en weggaan, het gevoel van de eeuwige wind door haar manen. Haar vleugels die over de lucht strijken, bijna alsof ze hem kunnen voelen, bíjna, maar net niet helemaal. Wegvliegen, net als de vogels, net als Amenia ooit deed, wat had Ravena erna verlangt om haar te vergezellen in haar tocht om de horizon te vergezellen. om net als Amenia haar vleugels te strekken en te gaan. Gewoon te gaan.
Haar hinnik overstemde het geluid van de wind en het gekras van vogels, nu maar hopen dat Lloyd in de buurt zou zijn. De eenzame leider, de solitaire kudde leider die eindelijk, na al die tijd, gevolgd zou worden, accompagneert in zijn zoektocht naar het neutrale.

Lloyd

avatar
Lloyd wilde alle vloekwoorden die hij kende uit zijn mond gieren. Met een vertrokken gezicht van pijn beet hij op zijn lip. Een stroompje karmozijnrood bloed gleed over zijn vacht en plakte zijn haren aan elkaar. Hoe kon hij ook zo'n stomme sukkel zijn? Was hij in de heuvels, waar geen ene kloot te zien was en helemaal niets scherps in een straal van vijf kilometer, en dan moest hij zo nodig struikelen en op een steen vallen. Verdomme! En het deed ook nog verrekte zeer ook.
Lloyd boog zijn hoofd naar zijn flank en keek hoe een diepe snee net onder zijn schoft een kleine rivier aan bloed produceerde. In zijn ogen leek het alsof het er met liters tegelijkertijd eruit gutste. Dat was wel niet zo, maar het deed nog altijd even veel zeer.
Lloyd produceerde een kreunend geluid toen hij met zijn bovenlip voorzichtig rond de tere huid gleed. Het was dan ook wel typisch dat hij eigenlijk net niet bij de wond kom om hem schoon te maken. Hij boog nors zijn hoofd weer naar voren en brieste geïrriteerd. Hij moest maar weer eens een meer of iets dergelijks opzoeken om zijn vacht vlekvrij te maken.

Zijn oorschelpen sprongen spontaan naar voren toen hij een hinnik hoorde. Enthousiast ging zijn hoofd omhoog toen hij realiseerde dat hij voor hem bestemd was. Zijn mondhoeken kropen omhoog en hij sprong aan in een levendige galop.
Na een paar passen gooide hij de rem er echter op. Abrupt stond hij stil en hij boog zijn hoofd weer richting zijn schoft. Kon hij zo een mogelijk nieuw kuddelid begroeten? Hij zou wel denken: Of hij moest een vechtende maniak zijn, of hij was gewoon een sukkel, wat hij ook daadwerkelijk was. Maar het was ook niet mogelijk om de persoon die had gehinnikt te laten wachten, hij was immers vlakbij.
Snel probeerde Lloyd zijn vacht te fatsoeneren door met zijn tong over het stroompje bloed te gaan die inmiddels al aan het opdrogen was. Natuurlijk maakte het zijn vacht niet mooier, maar ontsierden vegen opgedroogd bloed zijn zwarte vacht. Lloyd gromde geërgerd. 'Stik er ook maar in,' prevelde hij kwaad en hij sprong opnieuw aan in galop.

Een witte merrie ontstond op zijn blikveld. Kennelijk de zender van de hinnik. Hij draaide zijn oren naar voren en maakte zijn galopsprongen nog wat groter, zijn benen strekte hij ver voor zich uit. Het duurde ook niet lang voordat hij zijn bestemming had bereikt.
Lloyd plantte zijn hakken in de aarde en stopte hard op zijn voorhand. Hij maakte een paar konijnenhupjes voordat hij daadwerkelijk tot stilstand kwam en hij keek naar de merrie voor zich. Hij kantelde geinteresseerd zijn hoofd toen hij haar opmerkelijke oogkleur zag. Lloyd schudde zijn hoofd een keer tegen de vliegen die zich bij zijn ooghoeken hadden verzameld en zwiepte zijn staart om ze weg te jagen.
'Gegroet. Lloyd, leider van Paradox, tot uw dienst.' De zwarte hengst gaf een knikje met zijn hoofd en keek vervolgens de witte merrie in haar purperen ogen aan. 'En hoe mag ik jouw noemen? Diegene die smacht om bij mijn zijde te komen staan.'


OOC: Ik ben nog steeds niet over het feit dat Ravena eerst zwart was.

http://www.dreamhorses.biz

Ravena

avatar
VIP




Ravena - Lloyd



Ze was benieuwd naar de hengst, naar zijn doen en laten. Hoe kwam het dat een neutrale kudde, een neutrale kudde, zolang zonder één enkel lid had moeten leven? Neutraal, zo zeg ik het je, is verdorie een soort toevlucht voor paarden te beroerd om te vechten, voor besluiteloze paarden of de nieuwkomers. Nou was Ravena een uitzondering op deze drie punten, maar wat was de hengst? Waarom had hij nog geen één enkel lid, hoe miezerig en meelijwekkend dan ook, kunnen werven? Was dit het begin van een nieuw tijdperk zonder neutralen? Of was deze hengst, Lloyd genaamd, gewoon te dom om te weten hoe hij moest lopen en dus niet in staat om hinniken te beantwoorden, of misschien wist hij gewoon niet hoe het er hier aan toe ging.
Het maakte niet uit aan welk van de eerder genoemde ‘afwijkingen’ de hengst leidde, hij liet verdomde lang op zich wachten. Dit was waarschijnlijk de reden waardoor Ravena steeds minder begon te twijfelen aan haar voormalige standpunt, de hengst was niet in staat om te lopen en daardoor was het ook onmogelijk om op haar hinnik te reageren, dat zou jammer zijn, maar Ravena zou wel iets anders bedenken, zoals altijd.
Ze wachtte geduldig, voor zover geduld van toepassing was bij Ravena, ze probeerde er aan te werken, echt waar, maar het ging haar gewoon minder goed af dan bij andere. Ze stond dan ook op het randje om geërgerd te worden, ook al liet de hengst niet eens belachelijk lang op zichzelf liet wachten, toen ze eindelijk een zwarte vlek in de verte zag aankomen denderen. Ze trok haar wenkbrauwen op toen hij een paar belachelijk uitziende konijnenhupjes maakte, waarschijnlijk om niet tegen haar op te botsen, en uiteindelijk voor haar stil te komen staan. Dus dit was Lloyd, interessant. Ravena merkte zijn reactie bij het zien van haar ogen, ze was het gewend, maar kon er nooit echt helemaal aan wennen, ze hield er toch al niet van als paarden naar haar keken, om welke reden dan ook. Ravena verplaatste een beetje ongemakkelijk haar gewicht van het ene naar het andere been en bekeek de hengst snel en vluchtig, gewoon om hem in haar gedachte te prenten. Ze bleef niet hangen bij de details of bij opmerkelijke dingen, behalve bij de rode strepen in zijn vacht, net bij zijn zij. Ze wist niet wat er was gebeurd en hoe ze moest reageren, dus ze besloot om het te negeren, op het moment was dit niet een van haar problemen. De hengst kon zichzelf ongetwijfeld prima verzorgen, aangezien hij beweerde neutraal te zijn, zou hij wel gestruikeld zijn en ergens langs geschaafd. Ja, dat was wat er gebeurd was. Ravena schudde lichtjes haar hoofd om haar aandacht erbij te houden en keek de hengst schattend aan. `gegroet. Lloyd, leider van Paradox, tot uw dienst.’ Goh, dacht Ravena, wat een verrassing, eventjes kostte het moeite om geen sarcastische opmerking terug te maken, toen bedacht ze zichzelf dat het alleen maar logisch was dat hij zichzelf voorstelde, misschien was het de manier hoe, maar Ravena moest er maar mee leven. De hengst had haar tot nu toe nog niet teleurgesteld als leider. 'En hoe mag ik jouw noemen? Diegene die smacht om bij mijn zijde te komen staan.' smacht, in haar hoofd moest Ravena eventjes schamper lachen, ja, ze wou graag ‘aan zijn zijde komen te staan’, om de hengst eventjes te citeren, maar smachten, dat was waarschijnlijk een beetje overdreven. Op haar gezicht was niks te merken van haar gedachten gang, ze wist een klein glimlachje te produceren, het zij met enige moeite, een glimlach was iets dat je moest bewaren voor de speciale momenten en misschien was dit wel een speciaal moment. Misschien.
`Ravena, aangenaam,’ stelde ze zichzelf voor, `smachten is wel een beetje overdreven, vind je niet?’ Ze kon het niet laten.
`Maar inderdaad, ik wil me bij jouw kudde voegen,’ voor zover het de naam ‘kudde’ waard was, dacht ze er vluchtig bij, `als dat mogelijk is natuurlijk,’ voegde ze er met een klein glimlachje aan toe. De hengst zou zelf maar de vragen moet stellen, vandaag was zij degene die de vragen zou beantwoorden en de hengst was degene die zou bepalen welke vragen ze precies zou beantwoorden.


©




Hahah lol, dat was ik al helemaal vergeten :'),
maar even serieus tho, welke sheet is leuker? De eerste of deze?

Lloyd

avatar
Lloyd kon het niet laten om zijn ogen over het lichaam van zijn gesprekspartner te laten gaan. Ze leek niet helemaal gezond. Haar vacht oogde dof, zonder een natuurlijke, gezonde glans. Haar gezicht leek iets ingevallen, wat ouderdom of lusteloosheid verraadde en haar ogen straalden niet. Ze stonden ongelukkig. Lloyd wist niet wat hij van haar moest denken. Wilde hij wel een, grofweg genoemd, een ongezonde merrie in zijn al zwakke kudde hebben.
Toch had hij leden nodig. Misschien was de merrie wel zodanig eenzaam dat ze een kudde zocht. Hij vroeg zich af of hij wel een opvangcentrum van alle overblijfsels wilde worden. Maar ja, was hij dat niet al? Waren de neutralen niet de paarden die eigenlijk nergens bij hoorden. Hij wist dat goede en slechte paarden een scheef oog op hen wierp. Ze konden niet geloven dat ze "geen mening" hadden over het goede of het slechte. Natuurlijk had Lloyd een mening. Hij was het eens met goede standpunten, en hij was het eens met slechte standpunten. Hij wilde zich gewoon niet mengen met de hedendaagse twist van het leven. Maakte dat hem nou zwak? Of was hij sterk genoeg om niks van anderen aan te trekken.
Toch vond hij neutraal zijn iets onaantastbaars hebben. Niemand kon hen iets maken, want ze hadden immers toch geen mening. Niets boeide hem en hij hoefde zich niet met de goede kudde of de slechte kudde aan te trekken. Als iemand besloot de neutrale kudde aan te vallen, had hij meteen ook de andere kudde op zijn dak. Want waarom zou je iemand aanvallen die er niets mee te maken had?
Nee, Paradox had geen bontgenoten noch vijanden. Daarom waren ze onaantastbaar.

Hij werd uit zijn gedachten gehaald door de merrie. Ze stelde zich voor als Ravena. Lloyd hief zijn hoofd en knipperde enkele keren om zichzelf weer bij de les te brengen.
'Ravena..' Hij proefde haar naam, ontleedde hem letter voor letter en zette ze weer aan elkaar. Hij prentte de naam in zijn geheugen. Een naam, zo'n belangrijk detail van het paard in het algemeen.
`smachten is wel een beetje overdreven, vind je niet?’ Lloyd krulde zijn mondhoeken omhoog in een grijns. 'Oh nee, smachten is toch niet overdreven?' Hij kantelde zijn hoofd en richtte zijn donkerbruine ogen op haar paarse kijkers. 'Ik ben hier helemaal heen gekomen om jouw pleidooi aan te horen waarom ik jou in mijn kudde zou moeten toelaten. Als  je in mijn kudde wilt, dan moet je daarom smachten, Ravena. Ik laat niet zomaar iedereen toe. Ik wil een bevestiging van je loyaliteit.' Hij zette een stap dichterbij en keek de merrie nieuwsgierig aan.
`Maar inderdaad, ik wil me bij jouw kudde voegen. als dat mogelijk is natuurlijk.’ Lloyd keek de schimmel nieuwsgierig aan en krulde zijn mondhoeken omhoog.
'Natuurlijk is dat mogelijk, Ravena. Je moet het maar graag genoeg willen,' zei Lloyd op een speelse toon. Hij wilde het pit van deze merrie proeven. Hij wilde het vuur in haar aanwakkeren. Alleen moest hij het karakter van haar nog leren kennen. Hij wist twee feiten: Haar naam en dat ze in de kudde wilde. 'Dus Ravena, smacht jij het echt om in een neutrale kudde te willen?'

De tweede is leuker. Ik vind dat upperscript van de eerste heel irritant lezen (':

http://www.dreamhorses.biz

Ravena

avatar
VIP




Ravena - Lloyd



Ze zag aan de hengst dat hij twijfelde aan haar, waarschijnlijk was een grote en uiterst belangrijke factor daarvoor haar uiterlijk. Geen levenslust was te bedenken, maar het ging beter, het was makkelijker, als ze met een ander praatte, in het gezelschap van een anders was ging de tijd sneller, het vloed veranderde in tij ongeacht de stand van de maan. Ze moest licht glimlachen bij het idee aan haarzelf vroeger, vrolijk, naïef zoals ieder jong dier en zwart, zwart als de hengst die zich voor haar bevond. Ze had een moeilijke tijd door moeten staan toen ze merkte dat ze lichter begon te worden, begon te schimmelen, nu wist ze niet wat ze prefereerde, haar zwarte vacht, of de grijs witte vacht die ze nu had. Waarschijnlijk was het de kleur die ze nu had, enkel omdat Ravena geen paard was om in het verleden te blijven hangen.
Ze was niet zeker hoe ze de hengst zou overtuigen dat ze het waard was om zich bij hem in de kudde te voegen, zeker niet in haar tijdelijke toestand, maar ze was vastbesloten om de hengst te tonen dat uiterlijk er niet toe deed, of in elk geval niet altijd. Iedereen zeurde altijd maar zo door over dat het uiterlijk er niet toe deed, maar zonder het uiterlijk zouden er geen vooroordelen zijn, daarbij, als iedereen er hetzelfde uitzag zou de wereld ongelooflijk en onwaarschijnlijk saai zijn.
`Ravena..’
`Lloyd,’ antwoordde ze met een klein glimlachje rond haar mond en haar wenkbrauwen een beetje opgetrokken. Algauw keek ze weer normaal en luisterde ze aandachtig naar alles wat de hengst te zeggen had, alsof het reuze interessant was. Natuurlijk had ze enige interesse voor wat Lloyd te zeggen had, immers was hij, als het goed was, haar toekomstige leider en ze was altijd al geïnteresseerd geweest in de mening van een ander. Ze glimlachte lichtjes bij het woord loyaliteit, aan haar loyaliteit hoefde hij niet te twijfelen, aan haar vermogen om naar het gezelschap van zijn kudde te smachten wellicht nog wel. Smachten was zoveel groter, zoveel groter dan iets heel graag willen, zoals Ravena zich voelde over deze kudde, natuurlijk wilde ze het graag, graag genoeg voor haarzelf, maar graag genoeg voor hem? Eventjes spande haar spieren zich toen hij een stap dichterbij kwam, maar bijna direct ontspande ze zich weer, ze had geen idee waarom ze zo gespannen was vandaag, waarschijnlijk waren het zenuwen en twijfel, of ze wel waardig was om zich bij Paradox te voegen.
Weer stelde hij de vraag en wéér gebruikte hij het woord smachten alsof het niks was.
`Laten we zeggen dat ik bereid ben om te smachten, om te smachten om in een neutrale kudde te willen, in jouw neutrale kudde – dat ik in een neutrale kudde wil heb ik jaren geleden al besloten – ik ben bereid om te smachten voor jouw kudde, als dat is wat jij verwacht van mij, als dat het vereiste is om mezelf lid van Paradox te noemen, dan ben ik bereid om te smachten – met hart en ziel,’  zei ze, hopend dat deze verklaring hem, voor nu, tevreden zou stellen. Ze was er nog niet helemaal over uit of ze er nu echt naar smachtte, ze wilde het dolgraag, meer dan ze veel dingen ooit had gewild, om eindelijk verlost te zijn van de kwellende eenzaamheid die de afgelopen maanden aan haar had geknaagd.
`Als het niet al te onbeleefd is om te vragen,’ begon ze twijfelend, ze had al meer dan genoeg gekke dingen gezien met paarden in Dream Horses om soms te twijfelen waarover iemand beledigd of boos kon worden, `maar hoe kom je aan die wond en moet je er niet iets aan doen?’ vroeg ze onschuldig, ze zou nou niet bepaald gelukkig worden als de hengst een of andere infectie op zou lopen terwijl hij hier doodleuk met haar stond te praten, waarschijnlijk was de wond niks ernstigs en zag hij er erger uit dan hij werkelijk was en zo snel liep je nou geen infecties op, maar je wist maar nooit.
`Daarbij moet ik waarschijnlijk ook mijn excuses aanbieden voor mijn huidige uiterlijk, maar ik verzeker je dat ik er meestal wel beter uitzie,’ zei ze, haar mond tot een brede glimlach gevormd.

©

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum