Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

May we live in peace

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 May we live in peace op za 28 jan - 1:51

Navayo

avatar
VIP
Het stromende water sprong hier en daar op tegen een bovenliggende rots in het water. Door de zware regenval zag je enkel nog kleine zwarte puntjes tussen het kolkende water omhoog komen. Het zou niet lang meer duren of ze zouden tijdelijk verbannen worden door het water van het zicht. De regen bleef namelijk met flinke bakken uit de lucht vallen. Iets wat al maanden geleden was, zo een storm. In de lucht ging het ook flink te keer. Felle flitsen gingen door de lucht als vuurpijlen richting de aarde. Donderslagen alsof de goden ruzie hadden.
En daar liep hij dan, met zijn oren tegen zijn schedel aan gedrukt. Doorweekt tot op zijn huid. Een sombere blik vulde zijn grote bruine ogen. Zijn ramsneus wiegde heen en weer op het tempo van zijn stap. Navayo hield helemaal niet van onweer. Eigenlijk hield hij de laatste tijd van helemaal niets meer. Zijn ooit zo glanzende vacht was dof geworden, zijn lange manen waren kort geschuurd en zijn staart stak alle kanten uit. Sinds hij DH had verlaten had de hengst een zwaar leven gehad. Veel schoot er niet meer over van het machtige dier dat hij ooit was geweest.
Door wanhoop gedreven was hij terug gekeerd naar het land waar hij ooit zo gelukkig was geweest. Hij begreep niet waarom hij deze prachtige plek ooit had verlaten. Misschien was het de wrok geweest richting Sunset's ongeboren veulen, al kon hij zich dat nu haast niet meer voorstellen. Hij zou zijn leven geven om de kleine bonte merrie nog eens te kunnen zien, haar geur door zijn neusgaten te laten gieren. Oh wat verlangde hij naar zijn allerliefste Sunset. Hij had zijn leven vergooid alsof het niets was, het had hem allemaal niet meer uitgemaakt. Naf had gedacht dat het leven aan zijn voeten lag, dat hij kon doen wat hij wou. Jammer maar helaas, zo was het niet gegaan.
Hij tilde zijn hoofd wat hoger. Zijn ogen vulden zich met een sprankje hoop. In de verte was een grot waar hij zou kunnen schuilen. Met een kleine motivatie van zichzelf zette hij zijn uitgemergelde lichaam in een versnelling hoger. Een klein sukkeldrafje kreeg hij uit zijn lichaam geperst. Van zodra hij aan de ingang was vertraagde hij weer. Dankbaar stapte hij de droogte van de grot binnen en schudde zijn lichaam uit. Hij zette zijn lippen aan een klein plasje om een paar slokken water te drinken en zocht een droge plek waar hij met een zware plof neer ging liggen. Vermoeid sloot hij zijn ogen en droomde hij weg, niet bewust zijnde van de hoeven die richting hem kwamen.

2 Re: May we live in peace op di 31 jan - 3:04

Kyanos

avatar
VIP
Het voelde vreemd, de omgeving, de afwezigheid van anderen, zijn áánwezigheid hier.. De tijd dat hij nu uit Dreamhorses weg was geweest besloeg meer van zijn leven als de tijd dat hij er wel had doorgebracht. Met stevige passen bewoog de zwarte hengst zich voort. De regen sloeg hard en regelmatig neer op alles wat het raken kon, zijn vacht, zijn manen, maar uiteindelijk grotendeels de omgeving. Zijn hoeven zakte met iedere stap weg in de grond wat inmiddels veranderd was in een modderbende. Na maanden van regen was vrijwel geen enkel plekje van het gebied gespaard gebleven. De nodige bomen in de omgeving waren getroffen door heftige schichten bliksem, het was een groot kerkhof van verzwolgen natuur geworden. Hij ademde diep in, teleurgesteld dat dát de enige vorm van verderf was in zijn leven de afgelopen tijd. Zijn zwarte oren waren diep in zijn nek gedrukt, zijn humeur was om te janken. Hoewel, voor een ieder welke hij zou treffen op deze betreurenswaardige dag. Willekeurig dacht hij aan de tijd die hij hier had doorgebracht, of in ieder geval in het moeras. Zijn ravenzwarte ogen staarden emotieloos voor zich uit. De omgeving vervaagde langzaam maar zeker, en beelden uit zijn verleden flitsen stuk voor stuk aan hem voorbij. De komst van de Valkyrie, de tijd dat hij tegen en uiteindelijk zij aan zij met Vengeance vocht. Het moment dat Fawn besloot dat zij beiden als de Ravens van de Valkyrie bekend zouden staan. De tijd die hij met Ziyada had beleefd, de enige merrie naar zijn bekoren. Het onderkruipsel van een Ruffian, halfbloedje, walgelijk smerige gewaarwording dat nog ergens rondliep. Zijn benen staakten. Ziyada Zijn ogen sperde zich een moment open, zijn oren iets omhoog uit zijn nek. Hoe kwam zij ineens weer op in zijn gedachten? Nog geen seconde later voelde hij hoe zijn lijf strak gespannen stond, een on heilzaam gevoel van woede borrelde gevaarlijk snel naar boven waarbij zijn lijf even kort trilde van alle spanning. Hij schudde woest met zijn hoofd waarbij de manen die inmiddels in slierten waren veranderd als zweepslagen op zijn hals neerklapten. “Walgelijke beesten” klonk er van diep uit zijn keel.

Onbewust had hij zijn lijf weer in gang gezet, de spanning moest eruit. Met een verwilderde blik keek hij om zich heen. De normaal zo evenwichtige hengst had steeds vaker momenten dat hij zichzelf verloor, dat de razende woede diep in hem de overhand kreeg. Op die momenten was hij onbetrouwbaar en waarop hij alles wat hij tegenkwam zonder pardon een gruwelijke dood zou tonen. Zijn hoeven sloegen steeds zwaarder neer in de zachte modder, zijn staart zwiepte hard van zijn linker flank naar zijn rechter flank. Hij zag achter zijn gesloten ogen het grote bloedbad, enkele zwaargewonde zo niet al dode paarden om zijn gestalte heen, bebloed hun strotten opgerukt, diepe wonden op hun lijven, en vooral.. ja vooral die smekende blik in hun ogen vlak voor hij ze zonder genade afmaakte. Merries, jonge hengsten die het tegen hem op dachten te kunnen nemen, jaarlingen, veulens. Hij gaf er niet om, zijn grote zwarte lijf mocht dan wel beschadigd zijn maar hun bloed droop van zijn lippen en gleed over zijn eveneens bebloede borst naar beneden. Langzaam voelde hij weer de macht over zijn hoofd terug krijgen. Zijn onderbewustzijn had hem langs talloze bomen richting een rotsiger gedeelte gebracht. Met een inmiddels weer kalme blik keek hij om zich heen. Een eind verderop werd een groot gat in de rotswand zichtbaar. Een grot. Even dacht hij na, de mogelijkheid om even op te drogen was na maanden van half kunnen schuilen was erg welkom. Hij zette zichzelf ertoe om te focussen, de grond was glad en wellicht had iets anders al besloten dat de inham bezet was. Hij bereidde zich voor op een ongewenst iemand, maar eenmaal bij de ingang zag hij niks.

Hij stapte stevig door en met de eerste passen in de grot weerklonk het alsof er nog 5 andere bij hem waren. Eenmaal binnen schudde hij zichzelf uit, de spatten raakte al dat geen wat dichtbij was. Zijn manen vielen rommelig en geklit aan weerzijden van zijn hals.  wat doe je hier, je hebt het hier nooit als je huis beschouwd, en nu. Loop je hier rond als een doelloze ziel de gedachten die door zijn hoofd speelden maakte hem woest. Terwijl hij het diep in zijn borst alweer voelde borrelen liep hij door. Hoe dieper in de grot hoe warmer het werd. Met elke pas die hij deed drong er een steeds vreemdere lucht zijn neus binnen. Even sperde zijn neusgaten zich open, een lichte trilling schoot door de neusvleugels. Gadverdamme de gedachtes schoten tussen alle beelden uit zijn verleden door. Na enkele meters doemde er een lichaam op, het lag op de harde stenen verscholen in de duisternis van de grot. Wie is deze slappeling? Is het zo’n slap mormel uit een goede kudde? Een met schizofrenie, besloten zich aan te sluiten bij een neutrale kudde? Of zou het een zijn uit de slechte kudde? Weliswaar moest het een verstotene zijn, anders had hij hier niet zo slap gelegen. In zijn hoofd overwoog hij de opties over met wat hij te maken had. Ondertussen voelde hij het borrelde gevoel binnenin zich groter worden. Zijn rechteroog trok even venijnig samen. Een diep en woest gesnuif verliet zijn neus op het moment dat hij zijn hoef op enkele millimeters naast het hoofd van de hengst op de grond neer liet slaan. STA OP! brulde hij luid. Het geluid werd nog extra versterkt door de holle ruimte van de grot.

3 Re: May we live in peace op di 31 jan - 6:34

Navayo

avatar
VIP
Een warme lentezon brandde op de gouden vacht van Navayo. Zijn ogen halfdicht, genietend van het prachtige weer dat het voorjaar de kudde bood. Zijn oren gingen van links naar rechts, luisterend naar verdachte geluiden. De jonge hengst had het getroffen met 2 merries aan zijn zeide. Hij wist niet of de dames praten konden of hem verstond als hij iets zij. Vaak produceerden ze hinnikjes met bepaalde klanken in waar hij uit kon op maken dat ze iets bedoelden of dat ze hem verstonden. Opzich maakte het hem ook niet uit. Het was al een hele prestatie zijn eigen kleine kudde te hebben. Als jaarling was hij door zijn vader uit de kudde verjaagd. Bijna een jaar had hij met andere jonge hengsten rond gezworven en zijn krachten met hen gemeten. Hij was wel altijd de slimste geweest van de groep. Vele jaarling hengsten probeerden enkele merries te veroveren van veel oudere en sterkere hengsten, zonder succes. Naf had zijn tijd rustig afgewacht tot hij een bijna 3 jarige sterke hengst was geworden. Tactisch als hij was had hij bij een oudere hengst 2 merries mee kunnen nemen. Nu, 11 maanden later zouden zijn veulens er haast moeten zijn.

Gebrul maakte hem wakker uit zijn droom. Met een zucht openende hij zijn ogen en automatisch gingen zijn oren naar achter. Geïrriteerd keek hij naar de zwarte hengst. Met een snelle blik over het dier zijn lichaam kon hij zien dat hij niet alleen er veel beter uit zag als hij, maar ook groter was als hemzelf. Naf was nu niet te grootste van de hoop. Met zijn meter 61 was hij eerder een kleine hengst. Hij had het geluk zijn bouw mee te hebben, anders had hij heel wat meer problemen gehad in zijn leven. Hij had altijd het geluk gehad een geweldige hals te hebben gehad en een relatief groot hoofd. Hij was zeker geen lelijk ding om een campolina te zijn. Meeste van zijn Braziliaanse rasgenoten hadden de pech een hoofd groter als hun hals te hebben en dus zeker niet aantrekkelijk te zijn.
Met een lichte grom zette hij zijn donkere benen onder zijn lichaam en hees hij zich omhoog. Op een Nonchalante manier schudde hij zijn zere lichaam uit. Uitrusten was misschien toch niet zo'n goed idee geweest. Pas nu realiseerde hij zich in hoe een verschrikkelijke staat hij was. Hij durfde zijn eigen dan ook niet te bekijken, in plaats daarvan keek hij langs de hengst door, naar buiten. Tot zijn grote spijt goot het water nog steeds met bakken uit de lucht. Afdruipen zat er dus echt niet in. Naf zuchtte eens en keek naar de hengst.
"En wie ben jij als ik vragen mag?" Enkele seconden stilte braken aan en nog voor de hengst antwoord kon geven trok Naf zijn grote mond nogmaals open.
"Want je mag verekkte goed zijn om mijn rust te verstoren" Hij kon zijn eigen wel op zijn domme kop slaan. Hij moest zich echt eens gaan realiseren dat hij zulke dingen niet moest zeggen. Hij was bijlange niet in de staat om zich zo'n uitspraken te veroorloven. Had hij in goede conditie geweest had hij de randjes van geduld af kunnen wandelen, maar nu moest hij echt wel uitkijken wat hij zei. Naf nam bewust geen agressieve houding houding aan, hij wist dat hij nu toch niets kon beginnen. Hij had er ook echt niet de puf voor over. Nogmaals zuchtte hij.
"Waar zijn alle paarden naartoe? De kuddes?" Wat hoopte hij dat hij een antwoord kreeg dat hem geen rillingen zou geven. Wie weet wat er was gebeurd met zijn vrienden, en nog erger, met zijn geliefde Sunset.

4 Re: May we live in peace op wo 1 feb - 4:43

Kyanos

avatar
VIP
Zijn wijd opengesperde neusvleugels trilde kort. Dit.. ding, wat zichzelf hier als een melaatse dacht te verschuilen, had duidelijk niet het respect voor hem als dat hem lief zou zijn geweest. Met een minachtende blik keek hij omlaag naar de vos, bruinige hengst. waarom uitstellen wat een onherroepelijk feit is De gedachte spookte door zijn hoofd. Het was waar, waarom de dood van dit wezen uitstellen terwijl hij zeker was van de komende gebeurtenis. Vraag was; wist dit mormel aan zijn hoeven er ook vanaf, zo niet.. zou het snel duidelijk worden . Vlot scande hij de hengst, uitgeput, zwak, gewond. Dit was een eitje, en dat maakte het ook zo jammer. Hij kon genieten van alle hengsten die hem uitdaagden, de arrogantie, zelfvertrouwen, en het nog onberispelijk glimmende vachtje. En dan.. het moment dat ze aan zijn hoeven liggen. De angst in hun ogen terwijl het bloed over hun lijf druipt, de zilte rode vloeistof gaat waar het zich een weg kan vinden. Wanneer de mentale marteling doorgaat, hun merries met veulens op afstand toe moeten kijken, getekend voor het leven is de haast gelukzalige laatste zucht te horen die hun luchtpijp verlaat. Zwakke wezens, geen kudde waard, het niet wáárd om op deze aarde rond te lopen. Wanneer hij zijn gedachten los weet te laten merkt hij pas hoe zijn bloed harder is gaan pompen, zijn spieren ongemerkt strakker heeft aan gespannen, en zijn ogen scherp op de hengst gericht hield. Hij slikte kort, zijn mond leek gortdroog en dat voor een tijd waarin er zoveel regen is gevallen. De woorden van de hengst drongen langzaam tot hem door. WÁT Met een wilde ruk hief hij zijn hoofd, zijn manen sprongen van zijn hals en vlogen wild naar beide kanten van zijn manenkam waarbij er in zijn ogen een vervaarlijke glinstering verscheen.

Bijzonder hoe hij het in ieder geval nog probeert dacht hij voor hij een ruwe stap naar voren deed. Door het echoënde geluid van de grot klonk de stap harder als hij was, het droeg zijn nodige steentje bij aan zijn toch al dreigende houding. nu afmaken.. straks afmaken.. wel antwoorden.. niet antwoorden, bijzonder hoe zo’n discussie gevoerd kan worden terwijl het duidelijk is waar dit op uitdraait. Echter, na jaren zonder een compagnon is dit geen verkeerd spel. Moeiteloos zou ik dat scharminkel de grot uit hebben. Zijn staart wiegde onrustig heen en weer op het tikken van de druppels in zijn hoofd. tik.. tak.. tik.. tak onbewust kantelde zijn hoofd op hetzelfde ritme iets van links naar rechts. Zijn blik schoot ineens naar de hengst, de controle over zijn gedachten waren weer terug bij hem. Tijd voor een spelletje “Vind je dat je je bevind in de positie om vragen te stellen” klonk zijn weerbarstige stem door de grot. Hij kantelde z’n hoofd een tikje en bleef de hengst lang aan kijken. Wat zuchtte hij veel? Irritant, of deed hijzelf het ook? Kon haast niet. In de  houding van de hengst leek een vorm van spanning te vinden, was dat om hem? Of om zijn laatste vraag. wie zocht deze hengst dacht de zwarte hengst. Om zijn lippen gleed een verontrustend grijnsje en zijn staart begon wat vlotter heen en weer te wiegen tik tak tik tak het begon nog harder te regenen. “wat zoek je hengst? Je kinderen? Je merrie…? Vertel?” hij zweeg even. Zijn schoft trilde kort onder de druppels die loskwamen van de grot wanden “misschien heb ik er wel wat mee te maken” klonk er beangstigend achter aan terwijl het vreselijke grijnsje nog rond zijn lippen lag. Zijn houding sprak boekdelen, deze hengst was niet voorbereid op wat hij te horen zou krijgen.

5 Re: May we live in peace op di 7 feb - 9:56

Navayo

avatar
VIP
Navayo grinnikte heesjes. Lange tijd geleden dat zijn ruwe, groffe kant nog eens opspeelde. Hij moest vast niet goed wijs zijn. Hij had geen greintje kans tegen de hengst. Misschien een paar jaar geleden, toen hij nog stevig in zijn hoeven stond, toen zijn conditie top was.
"Ik ben altijd in de positie om vragen te stellen." Merkte Navayo op. Een stemmetje in zijn hoofd vertelde hem zijn mond te houden, maar zijn lippen bewogen voor hij het gedacht had. Stomme, stomme Naf, zoals altijd zichzelf in de problemen werken. Daar had hij altijd een handje van gehad, problemen opzoeken. Zelfs hier in DH wist hij zich in nesten te werken. Weeral, voor de zoveelste keer. Toch was het lachoniek. Hij had inmiddels wel al slimmer moeten zijn geworden met de jaren.
De hengst maakte een opmerking over wat hij zocht. Voor even dacht hij om de waarheid te spreken, maar de volgende opmerking van de hengst deed hem lachen. Nou lachen, eerder een dwaze grinnik die over zijn lippen rolde voor hij goed en wel besefte wat hij werkelijk gedaan had.
"Misschien zoek ik wel je moeder. Krijgt ze eens een fatsoenlijk veulen." Gooide hij tussen een paar blikken door richting de hengst. Naf zette zijn vermoeide lichaam in beweging, meer richting de uitgang van de grot. De geuren van de wereld prikkelden zijn neus. Het leek alsof de conversatie met de hengst hem nieuw leven had ingeblazen waarvan hij niet eens wist dat het nog bestond. Diep in zijn lichaam voelde hij zijn hart steviger bonzen, zijn longen zich dieper vol zuigen met lucht, hij voelde zich terug levend.
"Wat had je gedacht? Een zielig goedzakje te vinden waar je je op kon botvieren?" Vroeg hij nog aan de hengst. Hij was werkelijk waar benieuwd naar het antwoord. Naf was dan wel neutraal, maar zijn duistere kant speelde vaak genoeg op. Voor Sunset en andere leden van de kudde was hij de goede brave Navayo, maar voor vreemden kon hij hard uit de hoek komen.

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum