Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Stiekem wil ik je stiekem nog eens ontmoeten. (Parel'ke eerst)

Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

Nar

avatar
Moderator
Nar sjokte. Magnifico was saai geweest. Sunset zo mogelijk nog melodramatischer. Alle knollen hier verzopen in het zelfmedelijden of hadden zo bijster weinig zinnigs te vertellen dat Nar net zo lief alleen was.
Hoewel Magnifico eigenlijk een verdomd saaie merrie was geweest die trillend op alle vier de pootjes had gestaan op het moment dat zij en Nar het gesprek begonnen, was er wel weer een klein lichtje bij de pony gaan branden. Hoewel "gaan branden" misschien niet helemaal eerlijk was. Dit fakkeltje was al heel erg lang aan het gloeien, eigenlijk sinds het moment dat Nar zichzelf tussen het bruine mokkel en de schitterende bonte merrie ingeworpen had.
Pearl had zichzelf net geïntroduceerd en had een paar vleiende - misschien was dat niet helemaal waar, maar Nar was oprecht onder de indruk geweest toen de merrie haar niet direct veroordeelde en afschreef - woorden toegespeeld. Vervolgens hadden ze elkaar opgelaten nog een keer gezien, maar Nar had zich daar veel ongemakkelijker gevoeld dan ze toe wilde geven en had zich zo snel als de sociale normen en waarden toelieten uit de voeten gemaakt.
De zwarte pony hield van haar scherpe geest en snelle tong, maar was die op slag verloren toen Pearl de mond lostrok en begon te praten. De merrie was mooi, bezat een vriendelijkheid waar Nar alleen maar 'u' tegen kon zeggen en Nar stond iedere keer met de bek vol tanden.

Het was nu inmiddels al eventjes geleden dat ze elkaar hadden gezien. Nar voelde er stiekem ook heel erg weinig voor de merrie opnieuw nog een keer te ontmoeten, maar nu ze jaren na het akkevietje met Magnifico dat bruine monster weer had gezien, was ze nieuwsgierig naar de bonte Pearl. Zeggen dat ze er naar uitkeek, was misschien een te groot woord. Gematigde interesse. Puur gematigd. Niets extreems.
Moest ze hinniken? Was het überhaupt een goed idee om Parel'ke hier uit te nodigen, in het verdorde moeras waar het slijk tot aan de knieën kwam en een rottingslucht hing die zijn meerdere nog niet gevonden had. Nar twijfelde. De merrie zou haar nu niet meer zo van haar stuk brengen als eerder het geval was.
Ook de Schedelmerrie was volwassen geworden. Nar had niet helemaal begrepen wat er jaren geleden mee bedoeld werd toen haar eens werd gezegd "een keer op te groeien" of "zich naar haar leeftijd te gedragen". Inmiddels, na genoeg tenenkrommende herinneringen en uitspraken, begreep ze wat er bedoeld was. Dat ze zich moest gedragen.
Nee, dat was overdreven.
Mama zegt dat ik goed ben zoals ik ben.

Nar besloot uiteindelijk toch maar niet te hinniken. Als de merrie haar echt wilde zien en het "lot" het zou willen, kwamen ze elkaar vast wel tegen. Er waren genoeg dingen die aan het toeval overgelaten moesten worden, en dit was daar waarschijnlijk een van. Toch?
Nar beet even op haar lip, liet zich op een droog stuk op haar kont op de grond vallen en hield bedenkelijk haar kop scheef.
Ja, weet je, we zien wel.

[ Parel'ke en eventuele spelers die tijd overhebben. Maar eerst Parel'ke. Daarna komt voor mijn part iedereen binnen]
 


_________________

Pearl

avatar
Moderator
Heb je wel eens zo'n dag waarbij je het gevoel hebt dat je jezelf een beetje kwijt bent? Een ademend wezen zonder verdere toevoeging of persoonlijkheid? Je lichaam een levend omhulsel van een daarentegen levenloos voelende ziel? Nou, dames en heren, zeg hallo tegen (een post-drama?/verdwijning van haast de gehele bevolking van Dream Horses?) Pearl. Alleen iets minder dramatisch. De slanke bonte merrie was nog steeds voorzien van haar (bijna saaie) over-vriendelijke karakter en obsessieve wil voor vredig- en gerechtigheid. En ze had zichzelf onderhand alweer wat teruggevonden.
Het was niet het geval dat Pearl het leven niet meer zag zitten, of zo. Nèh. Ondanks alle ellende was de merrie nog steeds heilig overtuigd van het "alles komt wel goed". Door het leven met de instelling dat je vanzelf geluk vond als je het leven even optimistisch voortzette als tevoren, kwam je een stuk verder.
En dat was ze: verder. Zowel mentaal als fysiek. De woorden waarmee Pearl over het algemeen te omschrijven waren, werden al snel geassocieerd met zwakte. De ondertussen tienjarige had ondanks haar "kwetsbare" kijk op de wereld een.. bepaalde vibe, misschien? Ze was een flink dier: lange benen, een sierlijke nek en manen die je bij wijze van spreke kon inhuren Rapunzel haar toren mee uit te laten klimmen. Ha ha. De afgelopen paar jaar hadden flink wat levenskennis bijgebracht en ze droeg deze ervaringen als een pantser - trotsheid. In plaats van melancholisch liep Pearl met een bepaald soort kracht door haar woongebied. De uitstraling die ze had - liefde, trotsheid, kracht? - maakte haar een bepaald soort mooi. Een mooiheid die losstond van uiterlijk. Meer als een vibe, zoals eerder gezegd.

De stank van rot en een teerachtige lucht was overweldigend. Het leek alles behalve realistisch dat een gebied waarvan de "slechten" - heerlijk over één kant geschoren en dramatisch - als leiders waren gekroond ook daadwerkelijk deze duisternis uitstraalde, maar het was werkelijk waar. Pearl had haar reis met moeite afgelegd en probeerde het inhaleren van de doodse lucht zo veel mogelijk te vermijden. Haar twee groene ogen waren tot spleetjes geknepen en lieten hierdoor vervaarlijk weinig zicht over, maar het hielp gedeeltelijk tegen de mistige waas die tegen haar netvliezen leek te drukken. De geur van eventuele anderen bleef (tijdelijk) ongekend - de stank van het moeras domineerde deze.

--

Het geluid van een neerploffend lichaam weerklonk, en aangezien Pearl en de meeste andere paarden waren uitgerust met goed werkende zintuigen, wist ze zich meteen in de juiste richting om te draaien. Een klein zwart gedaante werd zichtbaar in het door bomen en struiken verwilderde gebied. Zou ze? Ze zou het voor gezien kunnen laten, haar kont kunnen omkeren, en haar weg kunnen vervolgen. Óf ze kon een kort gesprek aangaan met één van de eerste soortgenoten die ze in de afgelopen vier dagen had gezien. Het was het proberen waard, niet? Haar onderhand bruine hoeven en onderbenen vonden vaste grond. Haar ogen vonden een schedel. Ah ha. "Nar?"


_________________
http://www.dreamhorses.biz

Nar

avatar
Moderator
Nar had echt even helemaal niets te zeggen op Pearl en verraste zichzelf door stil te blijven. Kom aan, waar is je focus en je scherpe geest?
Zelfs al waren de jaren bij Nar wat gaan tekenen en had ze de eerste grijze haren op de snuit staan, het was nauwelijks bij Pearl te zien. Nar was vergeten dat ze nog steeds gemakkelijk ondersteboven raakte van het bonte schepsel en vervloekte haarzelf ervoor.
Een onverschillige flirtpoging met menig ander paard, even uitdagen en vervolgens loslaten. Alleen zijn was altijd haar sterke kant geweest. Dat had Raeka, het veulen dat tegen wil en dank haar maar bleef volgen haar ook keer op keer verweten. Het veulen met de gestippelde snuit was ze pardoes tegen het lijf gelopen op een van de vele eenzame tochten door de woestijn. Voor dood achtergelaten had het bruine schepseltje verrukt het eerste levende wezen dat ze tegen kwam - een zwarte pony met een schedel op de kop - gevolgd.

Nar had haar de eerste paar dagen toen het veulentje nauwelijks een woord uit kon brengen uit angst dat de Schedelmerrie haar weg zou sturen doodleuk tot "Stip" omgedoopt. Het veulen had het lef niet gehad om scherp te reageren. Pas na drie dagen had kleine bruine merrie zich verdedigd en sputterend gezegd dat ze "Raeka" heette. Nar had enkel even peinzend gekeken en was vervolgens doorgegaan met "Stip". Stip was eenvoudiger.
Inmiddels was Stip / Raeka uitgegroeid tot een merrie om trots op te zijn en Nar kon niet ontkennen dat ze dat inmiddels was. Zelfs mama zou trots op mij zijn geweest. Het veulen was mondig geworden, wat Nar met name in het begin alleen maar komisch vond, en had haar zwarte gevoel voor humor grotendeels overgenomen. Het enige waar Raeka en zij aanzienlijk in verschilden, was het feit dat Raeka wel wist wat sociaal wenselijk gedrag was en daar ook nog eens naar kon handelen. Raeka kon interesse faken en een te scherpe opmerking inslikken. Ze was liever dan dat Nar ooit kon herinneren te zijn geweest.
Een ander groot verschil was dat Raeka anderen naast gezelschap ook voor meer interessant vond. Nar had dat peinzend gade geslagen, maar nooit tegen gehouden. De vos hield van aandacht, van anderen, van geliefd zijn. Nar had geen van die dingen belangrijk gevonden. Anderen moesten haar nooit gewoon echt.

Hengsten konden Nar zelden tot nooit boeien, zelfs in periodes van hengstigheid wanneer bij de meesten de hongerige drang naar een veulen op kwam spelen was het schamel aanwezig. Merries evengoed niet enorm. De meeste anderen waren saai. Eentonig. Geen verhaal. Geen inhoud. Slechts de lege drang het diersoort "paard' voort te laten bestaan.
Die verdomde Pearl.
Nar liet haar ogen langs de merrie glijden. De bonte flanken, de oprechte blik die in haar ogen school. De Schedelmerrie bedacht voor zichzelf dat Pearl wel een veulen was geweest waar iedere moeder trots op zou zijn geweest. Ze had opgevangen dat Pearl zelfs succesvol een kudde en veulens had. Nar kon niet zeggen dat zij ooit een succesvol veulen had gehad: Dat het huidige mokkel dat ze zo goed en kwaad als maar ging had bijgebracht dat leven niet heel erg eenvoudig was goed gelukt was, was meer te danken aan de goede genen van de merrie dan aan haarzelf meende Nar.
Uiteindelijk trok Nar haar mond om tot wat een scheve grijns moest voorstellen, schudde een keer haar kop tot de schedel rondom haar oren ratelde: "Nog altijd. Jij bent ook nog steeds Pearl neem ik aan?"
 


_________________

Pearl

avatar
Moderator
Nar: het bizarre schepsel (mede dankzij de ongekende schedel maar ook zeker vanwege de groffe bek en sarcastische manier van doen) waar de bonte Pearl nog steeds geen touwen aan vast kon knopen. Een merrie die ooit trots (?) leidster was geweest van een kudde dat onder het kopje 'slecht' had gevallen, een merrie waar ze enkel een keer of twee een woord mee had gewisseld, een merrie die een tijd terug besloot Pearl te redden van (waarschijnlijk) flink wat nare verwondingen. Ze waren geen vrienden - niet eens kennissen? Een pietepeuterige connectie tussen de twee door die kortdurige woordwisselingen, die voor de zwarte pony schijnbaar groot genoeg was klappen op te vangen? De tienjarige had werkelijk geen benul. Deze zet van iets wat haast wel vriendelijkheid moest zijn (wat anders, Nar?), stond de zwarte goed.

"Nog altijd Pearl."

Al tien jaren in hetzelfde bonte jasje. De hysterische gebeurtenissen van afgelopen jaren waren niet eens meer op twee handen (hoeven?) te tellen. Dit gebied platgewalst - dat gebied betekend met bloed van vrienden als een soort abstract kunstwerk. De hoeveelheid ellende was haast lachwekkend als het niet zoveel verdriet met zich teweeg had gebracht. Had de bruine merrie Magnifico nog steeds last van woede-aanvallen en een karakter waar zelfs Pearl het nog geen minuut mee uithield? Leefde ze nog, überhaupt? Moge God het weten.
Wat God en Pearl echter wel wisten, was dat ze zich momenteel onder het gezelschap van Nar bevond, dus. Het (Sch)edeldier PUN dat zich neergeploft had tussen de begroeiing en de opgedroogde laagjes modder. 't Oogde comfortabel. Het was nog steeds een raadsel dat organismen vrijwillig deze donkere en plakkerige plek verkozen boven het prachtige wat Dream Horses te bieden had. Nar wist echter met haar donkere vacht en kekke schedel redelijk goed in te blenden met het totale plaatje. Pearl was van mening dat het witte stuk bot haast aandoenlijk oogde, maar ze had zo het idee dat wanneer iemand dit uitsprak deze het één en ander naar hun hoofd toegeworpen kreeg. Pearl paste.

Ze zette een aantal stappen dichterbij voordat ze op gepaste paar meter tot stilstand kwam. Nogmaals: een pietepeuterige connectie. Maar hee, het was iets. Er verscheen iets wat een glimlach moest zijn op haar gelaat. "Hoe is het met je, Nar?"


_________________
http://www.dreamhorses.biz

Nar

avatar
Moderator
Nar trok haar mondhoeken om tot een schampere grijns. Nog altijd Pearl. Godenzijdank wel.  
Ze liet heel even haar tong haar mondhoeken langs liet glijden. De vloek van een eeuwig droge bek had haar nog altijd niet verlaten, bedelde subtiel om de aandacht en was irritant op de achtergrond aanwezig. Bah.
Nar had in de tussentijd niet stilgezeten. Voorzichtig vissend naar de bonte merrie, had Nar achterhaald dat Pearl, evenals zij een kudde geleid had. Ze had er zelfs van gehouden. Uiteraard was het een goede kudde geweest, een goed karakter leidde immers niet de verdorven kant van de samenleving in een nog duisterder pad. Nar was noch goed noch een leider, maar toch had ze het op de een of andere manier geschopt totdat ze vooraan de kudde stond. Het hoofd van een verafschuwde, weggehoonde kudde die onder haar leiding geen steek verder was gekomen.
Nar had gehoord dat Pearl dat wel gelukt was. Uiteraard.
Direct sprak Nar zichzelf toe: Ho, stop. Niets is niet per se achteruitgang. Het idee veulens bij een ander weg te gappen of de anderen uit een ziekelijk vermaak af te maken, was godenzijdank haar bespaard gebleven.
Waarom Nar leidster was van een groep die dat wel plezierig en alledaags vermaak vond, was haar tot dusver een raadsel geweest.

Terwijl Nar enigszins schuchter haar blik langs de bonte merrie liet glijden, voelde ze voorzichtig haar lijf wat onhandig bonken. Ze huiverde kort en schudde haar kop tot de schedel ratelde: Dat moesten de herinneringen zijn aan de klap die ze van Magnifico gekregen had. Dat moest wel.De merrie was helemaal doorgedraaid en had haar zinnen op de bonte merrie gezet.
Eer Nar het goed en wel had doorgehad, was ze er tussen gesprongen en had ze wekenlang spierpijn gehad.
Of dat het waard was geweest? Geen idee.
"Met mij?" herhaalde Nar verwonderd. Haar stem schalde een paar octaven hoger dan gewoonlijk en ze had nu al spijt van haar woordkeuze. Verduld.
Toen Pearls blik bleef hangen, leek het alsof de bonte dame oprecht in haar geïnteresseerd was. Ze was zelfs dichterbij gekomen, Weifelend zette Nar een achterbeen iets naar achteren, maar stapte niet weg. Pearl behandelde haar warempel normaal. Iedereen was bang, honend of spottend. Dit was nieuw.
"Best wel. Met jou? Geen merries meer tot wanhoop gedreven in mijn afwezigheid?" antwoordde Nar met een speelse grijns. Perfecte respons. Je mag trots zijn op jezelf.  


_________________

Pearl

avatar
Moderator
De warmte maakte het moeras enkel onaangenamer. De zon veroorzaakte droogte en droogte zorgde op haar (is droogte een hij of zij?) beurt weer voor aangekoekte beekjes met modder. Hoeven die bleven hangen in laagjes drap, een onaangename geur en een benauwde warmte door de dichtbegroeide omheining van.. wat was het? Verdorven takjes, plantjes, beestjes? Pearl liet geen afschuw blijken. Natuurlijk deed ze dat niet.

"Niet dat ik weet, nee. Wie weet." Dream Horses leek anders behoorlijk om haar heen te drommelen. Ze lachte kort om de vraag van de zwarte. Het was haast fascinerend hoe de schedel rondom het hoofd van de pony klingelde. Hoe bleef het vervloekte ding zitten? Hoe had ze dat vervloekte ding op haar hoofd weten te krijgen?
"Ik ben er echter heilig van overtuigd dat Magnifico op dit moment nog steeds een martelpoging beraamd. Laten we hopen dat ik me in haar vergis." Voor een moment speelde haar hoofd de ontmoetingen met Magnifico af: Pearl, Sultan en Crystall die weg werden gestuurd bij Navayo, een grimmige woordwissel en die verdomde aanval. Etcetera. En waarom? Onverklaarbare haat, gedragsproblemen, onlogische jaloezie? Magnifico, je hebt flink wat uit te leggen.

Het ging 'best wel goed' met Nar, dus. Een van Nars' hoeven had zich haast ongezien wat naar achter bewogen, weifelend, maar de merrie bleef staan. Iets zei Pearl dat Nar niet zoals de overige tachtig procent van de bevolking het verstand verloren had en een identiteitscrisis had opgelopen door de rampzalige status die Dream Horses had gekend. Natuurlijk niet.
"Geen klappen opgevangen in mijn afwezigheid?


_________________
http://www.dreamhorses.biz

Nar

avatar
Moderator
De bonte merrie hield zich goed in een gebied waar ze duidelijk niet paste. Het was hier modderig, blubber en half vergaan. Nar hield altijd van de stilte die er was, de weinige aanwezigheid van anderen en de rust die het zompig vochtige terrein met zich meebracht.
De Schedelmerrie lachte: "Goed dat te horen! De laatste keer dat je eentje tot waanzin dreef, had je d'r behoorlijk manisch." Pearl wist verduld helemaal niet van het effect dat ze op anderen om haar heen had.
Nar lachte harder toen Pearl doorging op Magnifico. "Je moet haar nageven, ze heeft karakter." Direct wilde Nar zichzelf verbeteren: Nahhh, dat was niet helemaal waar. Die griet had nog steeds op d'r poten getrild toen Nar voor haar stond. Trillend, bevend, huiverend. Want oh, oh, oh, de Schedelmerrie was zo eng.
"Ze heeft daar de ruggengraat niet voor dunkt mij. Dat mokkel stond bijna jankend van angst tegenover me toen ik haar enkele dagen later zag," voegde Nar daar met een grijns aan toe. Hoe een wattig watje en mentaal instabiele merrie een kudde kon leiden, was de pony een raadsel. Maar he, zolang zij er geen deel van uit hoefde te maken, zou het haar een zorg zijn wat anderen deden. Anderen deden toch maar zonder na te denken. Volgend als een kip zonder kop en verwonderd wanneer ze een nieuwe bestemming bereikten. Schorem dat de naam "paard" niet verdiende en met het beduidend minder prestigieuze "knol" zou moeten doen.
Nar draaide haar oren wat onhandig toen Pearl heel nadrukkelijk vroeg of ze nog een tik had opgevangen in de periode dat ze niet bij de Schedelmerrie was geweest. Wat, maakte dat haar wat uit dan? Wat had Pearl voor belang erbij dit te weten?
Enigszins achterdochtig trok Nar met haar neus, maar schudde uiteindelijk haar kop.
"Niets noemenswaardig. Afgezien van de mentale schade die een veulen toebrengt zo gauw het ouder wordt. Vooral het verwijt dat ik de term "kuddedier" niet begrijp, kwam uiterst hard aan," antwoordde de merrie voor ze haar tong speels naar Parel’ke uitstak.
Dit was vast wel humor die gewaardeerd werd. De bonte had zo ver Nar wist ook enkele mokkels op aarde gegooid en had vast wel ervaring hiermee. En zo niet, welja, dan zagen ze wel verder, niet?


_________________

Pearl

avatar
Moderator
Een lach deed de bonte' haar gezicht oplichtten: "Ik weet het." Magnifico had vast haar zin gekregen: haar naam ging nog steeds de rondte. De geur van de bruine merrie hing nog steeds in Dream Horses, wat Pearl deed vertellen dat ze daadwerkelijk nog wonende was tussen het redelijk verlaten groen. Ze had haar niet meer gezien.
"Karakter?" Pearl snufte. "Karakter," bevestigde ze een enkele seconde later. De zwarte schedelmerrie had een punt. Magnifico was intens. Ze had enige hoop dat de merrie daadwerkelijk toch last had van die tijdelijke gedragsproblemen die Pearl eerder benoemde en ze weer bijgedraaid was. Dit hoopte ze niet alleen voor haar eigen leven (niet dat Magnifico's bedreigingen haar slapeloze nachten hadden bezorgd), maar ook voor Remember en toch Magnifico zelf. Want kom op, had je anders verwacht?

Bijna jankend van angst? Dat was nieuw. Nar grijnsde, hoogstwaarschijnlijk trots op deze prestatie. Of de zwarte pony was geïrriteerd geraakt door het onplezierige en teleurstellende gezelschap dat hieruit voortkwam. Waarschijnlijk beide.
Pearl was de laatste tijd her en der in de buurt van Sunset te vinden, dus er was een kans dat een wederontmoeting spoedig plaats zou vinden tussen de twee. We zouden zien.
Ook dit was nieuw: Nar deelde indirect mee een veulen onder de duim te hebben. Ze lachte om haar woordkeuze. Mentale schade. Ah, herkenbaar. Die kleine hummels zeiden letterlijk alles en vaak op een manier die allesbehalve tactisch was. "Arm kind," merkte Pearl grinnikend op. "Pleegveulen onder je hoede genomen?" vroeg ze vervolgens, geïnteresseerd in deze ontwikkeling. Nar deed haar verbazen, ook al had ze de zwarte nooit van iets veroordeeld, zoals de meesten schijnbaar hadden gedaan.
"Ik ben het ergens eens met die kleine: was jij niet zelf ooit een trots kuddedier- en leidster?"


_________________
http://www.dreamhorses.biz

Nar

avatar
Moderator
"Je lijkt er haast verlegen van te worden," zei Nar met een scheve lach. Magnifico was een achterlijk schaap, klaar. Nar had het wel gehad met het onderwerp dat haar herinnerde aan een week lang beurse plekken en een schandalige breuk in haar ego. Godenzijdank leek ook Pearl dat in te zien en ging ze er na een terloopse opmerking niet verder over door.
De Schedelmerrie trok een verongelijkte snuit en snoof: " 't Mokkel komt niets tekort hoor. Zo zielig is ze niet." Nee, Raeka was alles behalve zielig. Hoewel ze fysiek niets op elkaar leken en Nar het veulen ergens anders opgeduikeld had, had ze verdorie wel haar eigenwijze karakter overgenomen. De zwarte pony had zich al meer dan eens afgevraagd waar ze dat aan te danken had, maar kon niets bedenken, behalve dan dat dit haar karma was voor haar eigen zwartgallige humor.
"Zo goed als," bromde Nar toen Pearl doorvroeg. "Ze was verdwaald, liep me achterna en uiteindelijk is ze bij me groot geworden. Het begon als een lief, onschuldig veulentje, maar inmiddels heeft is ze slimmer dan goed en heeft ze een veel te grote smoel." Nar lachte schamper: Maar ze is me wel dierbaar geworden.
Ondanks haar nukken en mopperbuien herkende de Schedelmerrie haarzelf in het pleegveulen terug. Sommige elementen waren confronterend. En het feit dat Raeka nu ook niet meer zo angstig was haar smoel los te trekken, was zeven van de tien keer een bron van irritatie.
"Jij hielp toch ook wat schorem wegwijs te worden in deze wereld?" vroeg Nar vervolgens bedenkelijk.

Een kleine kikker kwaakte te luid, een krekelachtig iets tjirpte wat in de verte. Nar was er niet zo goed over uit of ze nu niet liever alleen wilde zijn of wilde blijven. Deels omdat ze het idee had dat ze Pearl mateloos irriteerde met vragen die de bonte toch niet boeiend vond. Deels omdat dit veel langer was dan dat ze sociaal wenselijk gedrag vertoonde in de buurt van anderen. Negen van de tien keer hield ze anderen weg. Ver weg. Of daagde ze ze uit in een flauw spelletje dat meestal uitliep tot een discussie.
Nar lachte: "Trots is wel een heel groot woord. Kuddes is een hoop ellende van anderen oplossen terwijl je het negen van de tien keer niet eens bent met de scheve idealen die je volgelingen aanhouden." De lol van een willekeurige dood had ze nooit begrepen. De lol van een marteling evenmin. Ze had haar kop enigszins verwonderd scheef gehouden toen ze enkele paarden in actie had zien komen.
Het dichtstbij een dodelijk gevecht wat zij ooit was geweest, was toen ze te bot had gereageerd op een paard waarvan ze de naam niet kon herinneren. De hengst miste een oortje en had Nar zo toegetakeld dat ze er maanden last van had gehad. Nu nog steeds wel wanneer het kouder werd en de wind langs haar vacht trok.
Desondanks hadden ze in wederzijds respect afscheid genomen en zou Nar het niet vervelend vinden elkaar weer tegen te komen.
"Kuddedieren zijn over het algemeen hersenloze volgers, ik leef liever alleen." Nadenkend hield ze even haar kop scheef. "Hoewel dat misschien meer te wijden was aan de vorige leidster, dat witte spook. Die... Deina, voegde Nar daar droogjes aan toe, terugdenkend aan ieder scharminkel dat ze geleid had. Er waren misschien twee of drie die haar in positieve zin konden bekoren. De rest... niet.
En Deina was... nou ja, Deina. Deina had Nar verbaasd door het feit dat ze warempel nog minder ruggengraat had gehad dan Magnifico.
"Maar volgens mij vertel ik jou hiermee niets nieuws, hmm?"


_________________

Pearl

avatar
Moderator
"Ik bedoelde dat jij een arm kind bent. Mentale schade klinkt zeer heftig." Een schuine grijns trok over Pearls' gekleurde hoofd. Het woord 'kind' klonk haast lachwekkend uit de mond van Pearl als je je bedacht dat de tienjarige het gebruikte tegenover de iets-in-de-twintig(?)-jarige.
Slimmer dan goed en een veel te grote smoel? Verbaasde haar dan weer niets. Het veulen had vast in de loop der tijd de trekjes van haar moederfiguur overgenomen: in dit geval een sarcastische kijk op de wereld en een gevoel voor humor. Niet iets waar de wereld slechter van werd. Het was ergens aandoenlijk dat Nar het verdwaalde hummeltje als eigen had bestempeld en had gered van een waarschijnlijk minder voorspoedige toekomst.
"Klinkt amuserend," zei ze, doelend op de grote smoel. Pearl lachte. "Een aantal eigen en net als jij een aantal lieve en onschuldige beestjes die alleen rondliepen en niks meer hadden. Alleen hebben ze geen te grote mond, maar zijn ze verdwenen." Sultan, maakte het stemmetje in haar hoofd af. De bonte merrie trok haar mondhoek wat neerslachtig scheef.
De mening van Nar wat betreft het leiden van een kudde zette haar kort tot denken. In haar geval was het geen 'oplossen van een hoop ellende' et cetera geweest, maar meer een zelfgekozen en haar favoriete vorm van levensstijl. Dat liet dan misschien ook meteen het verschil tussen het 'goed' en 'kwaad' zien op kuddegebied: bij een (of in dit geval ooit haar) goede kudde was het verband tussen kuddeleden zo sterk dat dit een familie was. Meer automatisme dan het gevoel van energieverlies. Pearl kon zich daarbij dan ook enigszins indenken dat het er bij haar vijanden anders aan toeging en dit één grote puinzooi was. Zo waren er figuren bij die doodden puur vanuit vermaak. Wist dat hoopje ellende maar als een groep bij elkaar te houden.

"Noem je me nou een hersenloze volger, Nar?" Als een paard kon knipogen, had ze het gedaan. Ze had het tussen de eerste en tweede dier van haar metgezel gezegd, waardoor ze vervolgens op het Deina verhaal reageerde. "Niets nieuws, nee." Wat was het dramatisch: Deina die Dream Horses op de kop zette met haar bizarre levensidealen en haar beste vriendin Mischa van het leven had beroofd. Gelukkig was dit witte.. spook - inderdaad Nar - van de aardbodem verdwenen.


_________________
http://www.dreamhorses.biz

Nar

avatar
Moderator
"Ah," zei Nar enigszins schaapachtig. Die link had ik nog niet gelegd.
"Hmpf, vermoeiend is een beter woord," bromde de Schedelmerrie met een scheve trek. Veulentjes waren klein en begonnen klein. Dan vond iedereen ze lief en aandoenlijk. De wereld was eng en voor je het wist, waren ze die fase ontgroeid en heftig op zoek naar iedere sloot waar ze maar in konden duikelen. Raeka was het type dat in zeven sloten tegelijk sprong en vervolgens uitgleed en in de achtste terechtkwam.
De Schedelmerrie likte langs haar droge mondhoeken. Nog steeds niet genezen, nog steeds irritant aanwezig.
Nar draaide haar oren richting Pearl toen ze verder ging over haar gespuis. Ze grinnikte: "Prijs jezelf gelukkig daarmee. Ik heb d'r een en vind dat al erg genoeg." Maar stiekem ben ik wel gek op het mokkel en zou ik haar niet meer kunnen missen.
De bonte merrie had niet direct een reactie op Nar, maar leek kort na te denken. De Schedelmerrie gaf haar die tijd terwijl ze geduldig haar achterbeentje op rust zette. Het bleef vreemd om hier zo rond te hangen. Te praten alsof ze oude vriendinnen waren terwijl ze elkaar eigenlijk nauwelijks kenden. Niet helemaal. Nar stond nog steeds keer op keer met de bek vol tanden, haar donkere sarcasme kwam nauwelijks tot uiting en haar botte trekken leken gewoon voor een moment te zijn verdwenen.
Nar wist niet of dat kwam door het feit dat ze vannacht verrassend goed geslapen had of door Pearl. Dat laatste kon haast niet het geval zijn gezien het feit dat ze elkaar maar een paar keer hadden ontmoet. De pony had liefde op het eerste gezicht altijd afgedaan als een excuus om zo snel mogelijk samen de bloemetjes en de bijtjes te onderzoeken. Het had allemaal tijd nodig en dat gaf niemand het wanneer het puur om een mooie toet ging.
Nar grijnsde onhandig toen Parel terug hapte. "Wat, voel je je aangesproken dan?" Het lot tartend, liep Nar dichterbij, geen idee wat Pearl zou doen. En dat was veel enger dan het zou moeten zijn.
De bonte merrie was groter dan zijzelf, maar dat was bijna iedereen in Dream Horses. Met haar kop iets dichterbij dan sociaal wenselijk en scheef gehouden, zei Nar uiterst ernstig: "Ik had je niet voor hersenloos gehouden, weet je?"


_________________

Pearl

avatar
Moderator
Waarom was menig paard bang van deze merrie? Vroeg de schedel die als afschrikkend de dag door kon zoveel aandacht dat het zwarte wezen erachter geen tweede blik waardig was? Het was waarschijnlijk een combinatie van zowel dat als het feit dat ze de Horcrux geleid had, geweest. Afgezien van de duistere humor en starre manier van overkomen was er niets donkers aan het paard (vanuit haar oogpunt, na een aantal ontmoetingen). Behalve de vacht. Verassend gezelschap. Verfrissend, zelfs. Minder saai dan zijzelf was.
Nar sprak over het veulen alsof het enkel last met zich meebracht, maar het was duidelijk dat ze om de kleine (ondertussen wat grotere?) gaf. Nar leek haar het type dat niets deed als ze er niet volledig achterstond. "Een veulen neemt nou eenmaal zijn of haar moeders' gedragskenmerken over." Ze gaf Nar een knipoog om te benadrukken dat het een humoristisch bedoeld was.
Hadden haar veulens haar gedragskenmerken overgenomen? Ze had geen idee. Wat ze wel wist, was dat dit vroeger wel het geval was geweest. Op de pleegveulentjes na allemaal bont, enkel een paar warmbruine oogjes lieten weten dat ze ook tot Sultan behoorden. Misschien nog de bouw. Ze vond veulens heerlijk: de tijden samen, het moedergevoel, het geluk. Dat was dan ook haar momentele zoektocht: geluk. Weer dat beetje extra.
Nar veraste haar: de merrie had toegehapt en bevond zich op een nog maar kleine afstand. Dat terwijl ze nog geen kwartier geleden leek te twijfelen om de benen te nemen. "Nee," antwoordde ze vervolgens. Ze glimlachte scheef. Het hoofd van haar gezelschap kwam weliswaar nog iets dichterbij. Ter reactie, en om voor even haast uit haar karakter te treden, bumpte (hier is geen lekker Nederlands woord voor) ze haar neus voor een enkele ogenblik tegen de snoet van Nar aan. Ze trok haar wenkbrauw op, voor zover dit mogelijk was: "En ik jou ook niet, Nar." Ze zette na haar woorden een halve stap naar achteren, om vervolgens haar hoofd te schudden om haar kop van de meeste vervelende manen te ontdoen. Pearl was geen hersenloze volger. Pearl was geen volger. Pearl was een leidster. Een leidster die kon volgen wanneer het nodig was.


_________________
http://www.dreamhorses.biz

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum