Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Memory's

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Memory's op za 29 okt - 6:49

Nanami

avatar
De wind vloog door haar wilderige witgrijze manen, het hoefgetrappel van de groep zal al van een grote afstand te horen zijn, ja ze was niet alleen. Bruine paarden, zwarte paarden, schimmels, voskleurige vanalles en nogwat galopeerde om haar heen over de uitgestrekte vlakte's. Ze probeerde de paarden om haar heen in te halen, het was tenslotte een vriendschappelijke race en ze wou winnen en die titel bemachtigen. Toen iemand haar inhaalde versnelde ze, ze lag aan kop echter werdt ze al door 2 jonge hengsten ingehaald, ze kwam niet verder dan de 3e plaats.
Wat was het toch heerlijk, samen.


Dát waren pas tijden, en die tijden waren vroeger, vroeger is het verleden. Ookal zou je het verleden terug willen, je zal eindigen het te kopiëren en een kopie is niet half zo goed als het orgineel. Daarom zou ze haar verleden minder laten lijken in vergelijking met de toekomst. Alsof. De toekomst ooit beter zou kunnen zijn dan haar verleden, pure onzin, gewoon onmogelijk een onmogelijke taak. Daarom zou ze gewoon voortleven zonder zorgen, dat zou ze proberen. Hoop en Wanhoop, je leven ging één van die twee kanten op bij elke splitsing die je tegen kwam. Waarschijnlijk zou ze verder trekken en dit gebied vergeten, ze wist niet hoe het heette, het boeide haar ook weinig, al wou ze het toch weten misschien zou ze dan minder snel de verkeerde splitsing nemen. Dit zou uiteindelijk ook verleden worden, ze zou weer in een totaal ander gebied lopen zonder dat ze ooit nog aan dit gebied zou denken, óf ze zou iets zeer interessants moeten tegenkomen maar de kans daarvan was klein. Abnormaal klein, je zou er eigenlijk niet aan kunnen denken, zo klein was het. Toch dacht ze eraan, even want die gedachten waren al snel uit haar hoofd gevaagd tenslotte zou ze niet hopen op een kleine kans.
Niet ver in de verte zag ze een bruine schim naderen, toen deze eenmaal dichterbij was richtte ze haar blik op het gezicht van het paard. Het stond... verdrietig. Zonder iets te zeggen passeerde ze het paard, een andere geur drong ook haar neus binnen, misschien hadden deze paarden iets met elkaar te maken. Het zal wel. Ze staptte ongestoord verder zonder aandacht aan de merrie te besteden, misschien zou ze stoppen bij de tweede geur, waarom wist ze niet misschien zal het lot iets naar haar toe brengen.
Het was een zwarte schim, ze keek hem aan, er was geen emotie in haar gezicht. Nee, die was er al heel lang niet meer en deze zou ook niet terugkomen, het was maar een kleine kans en daar zou ze niet voor hopen.
"Kiekeboe"

~ S U L T A N

2 Re: Memory's op zo 30 okt - 0:30

Sultan

avatar
VIP
Sultan hield zijn lippen stijf op elkaar zodra de merrie omdraaide en van haar problemen wegliep. Het was allemaal haar eigen schuld dat het zo gelopen was, als ze gewoon nórmaal had gedaan was dit nooit gebeurd. Háár schuld. Nuffig snoof hij eens, schudde zijn edele hoofd door de lucht en draaide zijn lichama vervolgens om, om in een rustige draf de afstand tussen hem en Fayne te verbreden. Dit was het teken voor hem om Fayne met rust te laten, althans; hij had het idee dat dat was wat ze wilde.

Sultan schudde een enkele keer met zijn hoofd, sperde zijn neusgaten en zuchtte eens verveeld. Alles wat zó snel gegaan destijds, de ene dag was hij nog samen met zijn merrie en de andere dag lag enkel haar levenloze, ijskoude lichaam vol met bloed tegen de grond. Hij zou Fayne mijden, hij wilde níets meer met haar te maken hebben; vooral niet nadat ze hem verrader noemde, terwijl ze zelf zijn merrie had vermoord. Ondertussen was het al vier jaar geleden en Sultan had geaccepteerd wat er was gebeurd, je kon wel je hele leven zitten piekeren over iets wat gebeurd was, maar wat bereikte je ermee? Precies, níets. Het verleden was nou eenmaal niet terug te draaien, hoeveel pijn hem dat ook deed; van fouten leerde je, zo ook van de grootste fout van zijn leven. Partner worden met Fayne, dat had hij nooit moeten doen. Dan was al deze bullshit ook niet gebeurd en was hij nu nog samen met Nana, al was hij ook dolgelukkig met Pearl natuurlijk.
Toch miste hij de aanwezigheid van Nana, haar uitstraling.. Álles was perfect bij haar, daarom deed het ook zo'n verschrikkelijk pijn dat ze er niet meer was. Toch wilde hij het nu achterlaten, want er was een kans dat het zijn relatie met Pearl zou verpesten en dat was het láátste wat hij wilde. Zodra een witte schim op zijn netvlies verscheen en ze steeds dichterbij kwam, snoof hij kort en bekeek haar een enkele keer. Dámn, wat leek zij véél op Nana.

http://twilightgame.actieforum.com

3 Re: Memory's op zo 30 okt - 0:41

Nanami

avatar
Haar ogen waren op de zwarte hengst gericht, totaal onbekend was hij net als deze plaats en geur het was iets nieuws om te ontdekken en daarna weer achtertelaten. Tijd zal weten wanneer ze het zou moeten achterlaten. Hij sprak niet, ze wachtte op hem om de ijzige stilte te doorbreken enkel een zachte wind was hoorbaar, het was Herfst, dacht ze. En de wind was op z'n ergst in dat seizoen, ze had niks tegen wind, ze had tegen weinig dingen wat en waar ze iets tegen had kon ze gewoon niet opnoemen, waarom wist ze zelf niet. Dat was een raadsel, voor haar, als het voor haar een raadsel was zou het voor iedereen een raadsel zijn. "Nanami, noem me Nana" haar stem was niet gemeen, niet koud, niet warm, het was eenzaam en helder als het water van een helderblauwe beek.

De wind speelde voorzichtig met haar manen alsof het heilige slierten waren die iemands dood zouden bezorgen als ze braken. Wind, Water, Vuur en Aarde, ookwel de 4 elementen genoemd. Het was met niks te vergelijken, in kracht dan. Wind, oorkanen, Water, tsunami's, Vuur, uitdroging en Aarde en aardbevingen. Het was allemaal dodelijk, maar we hadden het ook nodig in ons leven, vuur voor warmte aarde om op te lopen water om niet uittedrogen en wind om te ruiken en ontdekken.

Alles heeft een doel en daarom is niks onzin

4 Re: Memory's op zo 30 okt - 7:06

Sultan

avatar
VIP
Aan de ene kant had hij het idee dat het misschien Nana kon zijn, maar zodra het verleden weer even kórt door zijn hoofd flitsen kreeg hij door dat dit de merrie die hij wilde dat ze was, helemaal niet kon zijn. Nana was dood, dat wás zo en er was niets meer aan te veranderen, daarmee uit. Hoe moeilijk het ook was geweest om het achter hem te laten, hij had al zijn kracht bij elkaar geraapt en het laten rusten. Járen had hij er niet meer over nagedacht, maar nu Fayne hier in Dream Horses leefde kwam alles weer zo dichtbij en werd alles helder. Sultan had liever dat de merrie uit zijn buurt bleef nu, want telkens als hij in de ogen van Fayne keek kon hij haar wel kotsen. Báh, waar haalde dat mormel het lef vandaan om Nana te vermoorden, hoe kón ze? Zodra hij haar woorden hoorden slikte hij. Néé, het was Nana niet. `Ik noem je liever gewoon Nanami.` Klonk zijn zware stem vervolgens, terwijl de ijselijke stilte doorbroken was.

Hij wilde haar geen Nana noemen, want ze was Nana niet. Althans, dat dácht hij. Ze leek er wel verschrikkelijk veel op, maar het was onmogelijk want de witte merrie was overleden. Dood, van het leven beroofd door zíjn ex-partner. De grootste fout van zijn leven overigens, de merrie was niks waard en hij had het liefste dat ze opgevreten werd door roofdieren en insecten vervolgens de restjes oppeuzelde. Hmpf, misschien dat dat nogal lomp klonk; maar dat was het enigste wat hij haar toewenste op dit moment. Vooral na het idee dat zij de échte Fayne was, degene die met haar smerige hoeven aan zijn geliefde had gezeten destijds.

http://twilightgame.actieforum.com

5 Re: Memory's op zo 11 dec - 0:45

Nanami

avatar
Haar ogen stonden als gewoon, je kon het niet hyper noemen, niet vriendelijk, niet koud. Gewoon Nana. 'Waarom?' misschien was het egoïstisch om te vragen, maar ze wou het weten, waarom niet gewoon Nana? Er zou wel een reden achter zitten, dat wist ze zeker. De hengst was zwart en had iets weg van een Arabier, maar zijn naam was onbekend toch leek het alsof hij haar wel kende, op een manier die er misschien wel gelijk aan is. En misschien kende ze hem wel maar wist ze hem niet zo snel meer te herrinneren, tenslotte waren er veel dingen gebeurt. Máár misschien was hem nog veel meer overkomen. Wie weet, zij had het recht niet zich met iemands anders verleden of toekomst te bemoeien en zal het nooit hebben ook. Enkel Goden en Engelen hebben dat recht, en Pegasussen en Eenhoorns misschien ook wel, al geloofde ze daar niet in, al zou ze het willen geloven, het was niet zo en die gedachtte overheerste haar hoofd toch.

Veel paarden hadden een zwaar leven gehad, voor hoever ze wist en de paarden die ze had gezien. Zij ook, op een manier, iedereen had op z'n eigen manier een zwaar leven, iedereen heeft z'n eigen verhaal, ieder z'n eigen liefde, haat en nog veel meer, iedereen is uniek. Máár als iedereen verschillend is.. Zijn we dan niet allemaal hetzelfde? Want iedereen is verschillend, als iedereen verschillend is zijn we ook allemaal hetzelfde. Want we hebben toch alles gemeen met elkaar door verschillend te zijn.
Misschien loopt ergens op de aarde wel een dubbelganger rond, misschien ligt deze, misschien is deze dood, misschien is deze een veulen je weet het niet. Je weet ook niet hoever de wereld van DH zich uitstrekt, het zou ook knap zijn als je heel de wereld gezien zou hebben..

6 Re: Memory's op zo 11 dec - 1:09

Sultan

avatar
VIP
Die vraag had hij al verwacht, natuurlijk wilde ze weten waarom hij haar geen Nana wilde noemen. Niet dat hij het hele verhaal uit ging leggen, dan zou het weer vers in zijn geheugen zitten en dat voorkwam hij liever. 'Een ingewikkeld verhaal.' Was het enigste wat uit de mond van de zwarte hengst kwam. De wind blies zijn manen naar voren, zijn staart sloeg hij een keertje door de lucht en vervolgens liet hij zijn hoofd wat zakken. Sultan kneep zijn ogen voor een seconde samen, hief zijn hoofd weer op en priemde zijn ogen in de hare. Als ze er problemen mee had dat hij haar geen Nana wilde noemen, had ze echt pech. Seriously, het zou voor hem alleen maar moeilijker worden en te veel herinneringen naar boven halen. Niet nu, daar had hij echt geen trek in. Niet nu het net zo goed ging. Het was hem in het verleden al moeilijk zat gemaakt, nu wilde hij geen fouten meer maken, geen problemen meer hebben; zijn laatste jaren zonder gedoe en drama. Want ondertussen had hij de negen jaar bereikt, misschien niet zo heel oud; maar zeker niet meer de jongste.

'En het verhaal is niet interessant. Veel te lang om naar te luisteren.' Voegde hij er nog snel aan toe, terwijl een onschuldige glimlach zijn mondhoeken in een krul trok. Sultan liet een diepe zucht horen, spitste zijn oren en richtte zijn reebruine ogen vervolgens op de lucht. Elke keer als hij aan Nana dacht kwam die rottige Fayne er ook weer in voor. Enkel en alleen haar stem al deed hem rillen, het liefste draaide hij haar nek om; dan was hij ook van dat gezeik af. Dan was de hele wereld bevrijd van een psychopaat. Want in zijn ogen was ze dat, natuurlijk snapte Sultan dat ze boos was; hij was vreemd gegaan. Maar welke reden had ze dan om zijn merrie van het leven te beroven? Geen een.

http://twilightgame.actieforum.com

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum