Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Come out Come out where ever you are

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

Derringer

avatar
Met zijn donkere hoeven grenzend aan de oever van de rivier, gleden zijn ogen schichtig door de kassen waartoe ze gebonden waren. Het was een aparte tijd voor de grotendeels zwarte hengst. Sinds hij de hengstenkudde waar hij een tijd mee rondzwierf verlaten Mwoa, verlaten? had, had hij een behoorlijk afstand afgelegd. Dit zou een tijdelijke rustplaats zijn, Dreamhorses . De verhalen over dit gebied werden tot ver voorbij de grenzen verteld, gefluisterd, sommige met een vorm van trots. Andere terwijl er een pisril door het lijf van de verteller gleed. En die laatste verhalen waren de enige die hem interesseerden, de enige die hij met enige vorm van aandacht had aangehoord. De enige waarbij de verteller hem niet dódelijk hadden verveeld. Zo vol in de zomer stikte het rondom de rivier van de muggen en vliegen, irriterend rond zijn lijf. Op zoek naar het beste plekje om hun levensmiddelen uit hem te zuigen, een felle slag van zijn staart joeg ze voor enige tijd weer weg. Maar helaas niet lang genoeg. In het weerspiegelende water viel zijn overgrote witte deel van zijn hoofd op, (ont?)versiert met littekens. Herinneringen aan een verleden gevuld met geweld, en hij had net nooit geschuwd. Een sluwe scheve grijns speelde rond zijn lippen terwijl zijn oren een spel speelde met de omgevingsgeluiden. Het ruizen van het rivierwater, een zachte bries die door de omliggende bomen gleed. Allemaal achtergrond geluiden die werden onderdrukt door de gedachten en stemmen in zijn hoofd. Soepel bewoog zijn hoofd richting de grond, een paar donkere ogen keken aandachtig naar het voorbij razende water voor zijn hoeven. Zonder te twijfelen stak hij zijn lippen het verkoelende water in en nam gulzig enkele slokken, geen moment denkend aan welke vorm van levend wezen hem kon passeren. Angst was niet voor hem gemaakt. Mijn god angst was als de dood voor hem. Terwijl het water van zijn lippen droop grinnikte hij om zijn eigen gedachte. Voor een gebied waar het volgens de verhalen moest bruisen van het leven oogde het behoorlijk doods. In feite dus vrij geschikt voor hem, maar om nou niemand tegen te komen waarbij hij zijn toch al overvolle maar weliswaar briljante ideeën kon uiten was ook zo saai. Tijd om op zoek te gaan naar gelijkgestemden.

En met dat idee zette hij zijn slanke lichaam in beweging, hij was niet de grote bonk spieren die je zou verwachten van een jonge hengst. En toch had hij al menigeen op hun knieën gedwongen. Korte flitsende beelden van de spectaculaire gevechten die hij had gevoerd, aangevoerd, bedwongen en afgedwongen had. De grijns van niet van zijn lippen te slaan, nooit, iets wat bij de meeste een vreemd en ongemakkelijk gevoel veroorzaakte. Beter nog, de eerste die er geen rillingen van zou krijgen moest hij nog tegen komen. Liet hij nou op zoek zijn naar diegene. Met zijn ogen gericht op het bos voor zich zette hij krachtige ruime passen over de ongelijke grond rondom de rivier. Soepel rolde de spieren onder zijn dunne vacht, ingespeeld op de beweging van de hengst, ingesteld op iedere onverwachte move die kon komen. Bijna alsof zijn geest en lijf al een goede 4 jaar met elkaar opgescheept zaten, gheh de grinnik rolde over zijn lippen, een bars geluid in de wegvallende stilte van het bos. “Kom maar kom maar kom maar” volgde haast betuttelend, en dat meende hij. Kóm. Máár.

Antrax

avatar
De zwarte hengst liep met zachte, vloeiende bewegingen door het gebied. Af en toe lieten zijn hoeven de grond los met een sompig geluid, wat duidde op de nattigheid die daar dan nog op de grond aanwezig was. Zijn staart zwiepte zachtjes van links naar rechts, deinde mee met de bewegingen van zijn benen, die hem verder voerden. Hij had de rivier gevonden, en had besloten deze de volgen. Dat deed hij nu, en langzaam merkte hij de geur van een paard op. Hoe langer hij de rivier volgde, hoe sterker de geur van het paard werd. Na niet al te lang kwam het dier in zijn zicht. Een zwart witte. Niet overdreven gespierd, maar wel jong. Net als hijzelf. De hengst had wat aparts, merkte hij meteen op. Maar ja. Dat had iedereen wel.

"Zoek je iemand?" Na een paar meter bleef hij staan, zwiepte met zijn staart en brieste even. Hij keek tegen de rug van de andere hengst aan. Benieuwd naar zijn reactie.

Derringer

avatar
Een doodse stilte volgde op zijn uitlokkende woorden. Toch niemand stoer genoeg? Zijn gedachten beantwoorde zijn eigen vragen. Zo zou het een saaie boel worden hier. Een diepe zucht verliet zijn mond, helaas. Onrustig zwiepte zijn staart heen en weer, zijn oren zoekend naar de gewilde, gezochte reactie. Na enige tijd en enkele stappen verder drong er dan toch eindelijk een geur tot hem door, een die zich onderscheidde van de standaard luchten uit de omgeving. De eeuwige grijns op zijn lippen verbreedde. Zou het dan toch? Met een donkere blik keek hij om zich heen, zoekend naar de zwervende ziel die hem benaderde. Soepele zachte passen kwamen zijn kant op, gevolgd door de aanblik van een zwarte hengst. Vanuit zijn ooghoeken hield hij de bewegingen in de gaten, zo op het eerste gezicht geen vorm van kwaad te vinden. Jammer schoot het door zijn hoofd, maar toch, misschien was er iets van leven uit te halen. Een korte grinnik ontsnapte uit zijn keel, voor een oplettend oor was het geen vriendelijke toon. Voor iemand die zich geen zorgen maakte was het een welgemeende klank. Hij richtte zijn ogen weer op de bomen die zich voor hem uitstrekte, hij maakte zich geen zorgen. Op enkele meter afstand leek de hengst tot stilstand te komen, Hmm, niet dichterbij? . Met een bijzondere vorm van aandacht liet hij de woorden tot zich doordringen. Zocht hij iemand? ”Ja.. ik zoek iemand” Tijdens het spreken draaide hij zijn lijf naar de hengst toe, de woorden verlieten zijn mond rustig, haast te kalm.

” De vraag is of jij diegene bent” vervolgde hij met een licht trillend randje aan zijn stem. Hij bekeek de hengst tegenover hem, compleet zwart, jong net als hij. Zo op het eerste ogenblik gespierder als hij. Maar het zou niet de eerste ziel zijn die zich in hem vergiste. De scheve grijns was niet van hem los te krijgen. Zou het er een zijn met een missie? Een reden om zich hier te begeven?
Zonder een interessant gesprekspartner raakte hij snel afgeleid, evenals nu. Niet dat de hengst de kans had gehad om zich interessant te uiten, maar desondanks kon hij zijn aandacht er niet bijhouden. Schichtig keek hij om zich heen, zijn oren speelden een onrustig spel. Zijn lichaamshouding was het tegenovergestelde van de houding die af te lezen was op zijn hoofd. Haast geschift keek hij om zich heen, terwijl de rest van zijn lijf geduldig afwachtte. Wordt het nog wat?

Antrax

avatar
"Ja... ik zoek iemand," Antrax was op zijn hoede. Niet eens bewust. Tijdens het spreken draaide de hengst tegenover hem zich om, zijn lichaam richting Antrax. De bewegingen van het gevlekte paard waren gecontroleerd, evenals de woorden. Wat maakte dat de compleet zwarte hengst op scherp stond. Klaar om uit te halen, mocht dat nodig blijken.
"De vraag is of jij diegene bent," vervolgde de bonte hengst. Het was een antwoord waar Antrax niets mee kon. Er was nauwelijks op te antwoorden. Maar ergens bood het uitdaging, en dat kon het jonge dier wel gebruiken. Zijn lijf stond nog steeds op scherp. Zijn oren gespitst, trilden lichtjes als er een zuchtje wind langs kwam. Zijn neusgaten trilden af en toe, zijn longen vullend met lucht. Zijn vier hoeven stonden stevig op de grond, niet op rust.
"Dat licht eraan waar je naar opzoek bent." antwoordde hij.

Derringer

avatar
Eindelijk wist hij genoeg rust te vinden om zijn ogen op de hengst voor hem te laten rusten. Desondanks was het niet genoeg om de rust in zijn staart te bewaren, om zijn lijf te ontspannen. Het was duidelijk dat de zwarte hengst voor hem zich niet op zijn gemak voelde mooi . Tevens was hem duidelijk geworden dat zijn antwoorden nutteloos waren voor het wezen tegenover hem, geen mogelijkheid om een reactie te geven. Misschien gaf hij het wel geen eerlijke kans, maar wanneer deed hij dat nou wel. De kleinste details begonnen hem op te vallen, het lichte trillen van de neus en oren van de hengst. Een vermogen wat hem normaal niet al te best af zou gaan. En toch had de hengst een punt, waar was hij eigenlijk naar opzoek. Had hij zichzelf in een hoek gewerkt met zijn snuggere vragen, een zelf spottende grinnik verliet zijn keel. Hopeloos Dér, hopeloos .

” Point made, kleine hengst “ Het maakte niet uit of hij klein was of niet, zijn woordkeuze was niet iets waar hij normaliter over nadacht. De vraag was nu echter, ging hij de hengst vertellen waar hij naar opzoek was, dood, verderf, vertier. Misschien beter van niet, en dit spel gaande houden. “Zeg, kleine hengst” De nodige stilte was gevallen voor hij de woorden uitsprak, een iets te lange stilte wat het enigszins ongemakkelijk had gemaakt. Niet dat hij het merkte, hij deed, dacht niet na. Zijn mond was nadenken samengeknepen, een blik waar weinig uit op te maken viel en of er nou ook ooit echt iets uit te halen viél was nog maar de vraag. Vaag, zijn gedachten werden er niet duidelijker op na een diepe zucht vervolgde hij zijn vraag. “Hoe interessant is het dat precies op deze.. wat zal het zijn? 20 verdorven vierkante meters? Van een compleet uitgestorven gebied, zich zonder fatsoenlijke aankondiging een,tja, speeltje bevindt?” Zijn blik stond oprecht vragend maar indringend gericht op de hengst voor hem. Grote kans dat voorgenoemde geen idee had wat hij had bedoeld, want zeg zou zelf. Wist hij dat überhaupt wel? “Mocht de vraag op komen, já. Dat speeltje ben jij” Nou zo was hij toch vrij duidelijk geweest of niet dan? Een speelse glinstering was langzaam in zijn ogen gekropen, drukte de vreemde doodse blik van hun plek. Nou?

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum