Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

It's like you're screaming, and no one can hear...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

Pandora

avatar
Het laagje sneeuw dat zich als een flinterdun deken verspreidde over de eens zo groene vlakte, althans ze vermoedde dat hij groen moest zijn van origine. Haar pas was rustig, niet gehaast. Waarom zou ze zich haasten? Ze had zich teveel gehaast voorheen, maar ze had geen keuze gehad. Alles was anders nu. Er was rust gekomen. In haar hoofd, voor haar spieren. Ze brandden nog steeds, overal. Alles brandde, zelfs haar ogen. Vervloekte sneeuw ook. Je knipperde een keer om te voorkomen dat er niets in je ogen kwam, opende ze vervolgens – ging er naïef vanuit dat alles weer goed was – en je kreeg een hele verse lading prikkende sneeuw in je ogen. Maar het was al een tijdje gestopt met sneeuwen. Dus het lag ook aan het feit dat ze haar ogen geen rust had gegund. Teveel gevaren, te weinig tijd. Alle oorzaken nodig voor haar belabberde gezondheid. Uithoudingsvermogen dat op de proef was gesteld. En een conditie die ze had moeten verbeteren, iedere dag weer een record verbreken. Als veulen zou het leuk zijn geweest, nu was het echter een ware hel.
Haar spieren leken het uit te schreeuwen van de pijn, maar je leerde het te negeren. De brandende pijn, het bedrukkende gevoel op je longen. Het gevoel alsof je maagsappen de wanden van je maag leken weg te vreten. Ze bleef stilstaan, dacht eventjes na. Als ze juist zat… Dan moest hier wel gras zijn. Gras betekende voedsel. Voedsel betekende verzadiging. Langzaam liet ze haar hoofd zakken, duwde haar gevoelige neus tegen de sneeuw. Ze schoof het koude bevroren water aan de kant met haar lippen, voelde hoe haar hart een sprongetje leek te maken bij het zien van het gras. Het was weliswaar een triest zicht. Het was het laatste wat de natuur nog te bieden had in een seizoen als dit. Maar voor haar betekende het veel. Het waren immers de kleine in het leven die de grootse zo… Speciaal maakten, nietwaar?
Ongegeneerd begon ze wat te grazen. Niet dat het veel zin zou hebben. Achteraf zou ze er toch spijt van hebben. Maar nu niet. Want tja, je moest toch – Alles stopte. Met een ruk hief ze haar kop op, stak haar neus de lucht in. Ze voelde het niet alleen, ze hoorde het ook. Er was een ander hier. Te dichtbij naar haar zin. Ze maakte zich groot, probeerde de ander te vinden met haar blik. Slaagde hier helaas niet in. Maar als het geen dreiging was hoefde ze zich geen zorgen te maken, dan kon ze gewoon verder gaan… Dus toch maar eventjes afwachten, ondanks dat alles in haar schreeuwde om weg te rennen. Te vluchtten.

» Iedereen is welkom~!
» Pfft, echt eventjes inkomen... Ben mensjes gewend x')

Mirvano

avatar
Inmiddels had hij al een stuk gereisd, zo´n drie dagen was hij nu bezig geweest om van de draken berg naar de vreselijke Taiga te gaan, en vervolgens hier te zijn bij de heuvels. Zijn hoeven zetten zich krachtig in de grond. Net als in bijna alle andere gebieden, was hier regen. Grote dikke druppels vielen uit de lucht. Maar Mirvano trok zich er niets van aan, hij zou leren leven met dit soort omstandigheden en obstakels, met dit soort 'uitdagingen.' Als er een ding duidelijk was was het dat hij onmisbaar was. Je zou de grond doen trillen, wegduiken van angst als hij er aan kwam. Met zijn twee meter 'schofthoogte' zoals ze dat noemen was hij een stevig en groot paard. En keek op de kleinere neer, toch was hij waarschijnlijk niet de allergrootste van Dream Horses, er waren zoveel meer grotere paarden. Mirvano kon zich wel met trots benoemen als een van de weinige echte 'duivels' in Dream Horses. Paarden waren onbegrijpbare wezens. Altijd stonden ze vol verwachtingen, zelfs het kleinste shetlandertje zat er vol mee. Een geur bereek zijn neusgaten. Dit maal stonk hij niet. Ditmaal rook hij naar de geweldige geur van moord en slechtheid. Iets wat je kon ruiken. Net als de fijne geur van angst of bedroefdheid. Maar goed, zelfs de meest slechte paarden konden 'verliefd' zijn. Hoe kon hij anders ooit bestaan? Zijn moeder was een vreselijk slecht paard, en de beste kudde leidster ooit! Zijn vader was anders, hij was een uitschot voor wat de wereld als wannabe's zag. Erger dan dat, hij was een wezen dat je nooit zou begrijpen. Je zou nooit begrijpen wat er in zijn hoofd om ging. De geur kwam dichterbij en dichterbij. Totdat Mirvano een merrie zag staan, wat deed ze? Niks boeiendst. Maar de geur van angst kwam in de neusgaten van de breed gebouwde hengst terecht. Zijn mondhoeken krulde even een beetje omhoog. Toen werd alles aan zijn uitstraling emotieloos, kil. Langzaam, en onheilspellend naderde hij de merrie. ''Wie ben jij? Om zo bang te zijn?'' Vroeg hij met zijn sinistere, raadselachtige stem.

Pandora

avatar
Het had niet lang geduurd of de eerste druppels waren uit hun vliegtuig gesprongen, genaamd wolken. Haar voorzichtige en aarzelende, maar toch rustig ogende, pas was gestopt. En ze had zichzelf zelfs een beetje goed kunnen doen aan het zielige gras dat nog over was. Restjes, die zijn gretig wegwerkte. Alsof ze een zwerver was, een van de laatste rangen. Die moest wachten totdat de hogere klaar waren, de afdankertjes weggooiden. Waar zij zich maar goed aan moest doen, dit zelf niet eens door had en er dolgelukkig mee was. Maar ze was nou eenmaal een paard dat de kleine dingen in het leven waardeerde. Ooit was het anders geweest… Vroeger, lang geleden. Die tijd die ze niet meer wilde beschouwen als haar tijd. Als haar verleden, of jeugd. Vreselijk was het, de leugens. Bedrog, ijdel, zelfzuchtigheid. Het was vreselijk. En het was allemaal hun goed recht geweest. Karma noemde men het. En sinds die dag geloofde ze er ook in, en niet zo’n klein beetje.
Ze spotte de ander al snel, overduidelijk groter. Dreigend, dat was het. Haar ogen waren wel genoeg getraind om die grijns te zien. Zorgde ervoor dat die van haar omlaag zakten. Gingen we weer, zo’n typetjes. Ze verachtte ze, één voor één. Hij zette passen in haar richting, zij zette passen naar achter. Wilde de afstand niet verkleinen, alleen maar vergroten. Hij moest wegblijven, of wilde hij nou echt zo graag gebeten worden? Ze was geen blaffende hond, zoals in de spreekwoorden. Nee, ze was een bijtende hond. Ze bijtte iedereen, en meestal ook zonder een echte goede reden. Voor de meesten rende ze weg, maar wanneer die uitweg niet meer bestond moest ze wel overschakelen naar plan b. En aangezien haar spieren het nu niet meer aankonden om een lange sprint te trekken – hij zou haar in de draf, en in een gewone galop, gewoon inhalen – kon ze niet anders.
Haar angst geur was aanwezig, ze rook hem zelf ook. Maar ze was hem te zeer gewend om zich er nog zorgen over te maken. Zou de ander toch wel misleiden. Een briesend geluid verliet haar neusgaten, toonde aan dat ze zich ergens klaar maakte om te vluchten indien nodig. ‘Kan een soortgelijke vraag aan jou stellen,’ siste ze hem toe, hield zich in om haar stem niet te verheffen. Dat was nog nergens voor nodig. ‘Waarom zou ik hier de rol van dom onwetend paard spelen?’ merkte ze op, maakte een graafbeweging met een van haar voorbenen, ‘En vooral als ik het spelletje allang doorheb.’ Ze keek hem aan, niet dreigend. Hij zou toch maar lachen om haar dreigingen. Ze was kleiner dan hem, slank gebouwd – dus zou ze hem niet echt veel kunnen doen. Slank betekende niet zoveel spiermassa, dus automatisch niet zoveel kracht. Ze moest het hebben van haar vluchtfactor, en die was op het moment ook niet zo groot. Maar dat wist hij niet.

» Slechte post, sorry. Hopelijk kun je er wat mee x')

Mirvano

avatar
Mirvano wachtte. Hij wachtte op een teken van geluid. Wachtend op een reactie van de merrie, voelde hij de eerste sneeuw vlokjes uit de wolken ontsnappen. Hij negeerde het, de ijzige kou. Die hij voelde, ondanks zijn vreselijk dikke winter vacht. Zijn manen waaide achter hem aan, ondanks dat hij stil stond. Zijn staart wapperde ook achter hem aan. Ondanks dat hij stil stond. Zijn kleine duizenden haartjes vlogen achter hem aan, ondanks dat hij stil stond. Er gebeurde allerlei dingen in hem, ondanks dat hij stil stond. Hij wachtte op de reactie van de merrie, terwijl de heerlijke geur van angst nog steeds zijn neusgaten schoon maakte. Het drong tot het binnenste van zijn ziel, en ieder stukje genoot ervan. Ieder stukje in zijn ziel was slecht, alles in hem was verrot, en niks was meer goed. Het was ook nooit goed geweest. Hij was geschapen door de duivel, in samenwerking met Chaos en dood. Hij sprak over hun, als zijn broeders en vaders. Ze beheerste zijn gedachte als het ware. ''Bang? Ik?'' Vroeg hij lichtelijk ongelovig, Mirvano kende geen angsten, hij dacht meestal na over wat hij zei. Maar bij sommige paarden boeide het hem geen hol, zoals bij deze merrie. ''Je zou het verschil tussen het echte leven, en een spelletje moeten zien. In een spelletje kan je verliezen, prima dan win je morgen. In het echte leven heb je maar een kans, eentje die jij al verspild hebt.'' Zei hij kil, en sinister.

Pandora

avatar
Het begon te waaien, in haar rug. Haar lichte manen die naar voren werden geblazen, een kant van haar hals verhulden waardoor deze niet meer zichtbaar was voor het blote oog. Haar staart die zich tegen een van haar achterbenen duwde, alsof deze doodsbang was. Bang om aangevallen te worden, zich bang aan haar vastklampte. Vroeg haar weg te rennen en hem met zich mee te nemen, naar het veilige gebied. Maar ze was niet dom. Ze mocht dan soms wel koppig en een tikje arrogant overkomen, ze wist wanneer ze een ren ‘wedstrijdje’ niet kon winnen. Haar spieren deden al pijn als ze gewoon stilstond, laat staan het verdovende gevoel dat de plaats van de pijn innam als ze begon te stappen.
De regen die eventjes plaats maakte voor hagelsteentjes en al snel overschakelde naar sneeuw voelde verkoelend aan op haar schoften. Het scheurde niet, voelde verkoelend aan. Het bleef in haar vacht liggen, de dikke wintervacht. Maakte haar bruine vlekken steeds witter, het zou een kwestie van tijd zijn en je zou haar aanzien voor een witte merrie. Ook bleven de sneeuwvlokjes plakken aan haar manen. ‘Jij snapt ook niet welk gedeelte van je woorden iemand naar je terugkaatst,’ merkte ze op waarna ze snoof. Blijkbaar niet zo snugger in zijn hoofdje dus. Ze had het niet gehad over dat hele angst gedoe. Haar angstgeur was iets wat ze altijd om zich had, was haar geur gewoon geworden. Ze kon de zijne niet ruiken, maar hij zou vast wel stinken. Ze had het enkel en alleen over zijn naam gehad. Dat meneertje dat niet doorhad was zijn probleem, zij kon er niets aan doen als een gesprekspartner wat hersencellen scheen missen.
Ze wendde haar blik eventjes af, liet donkere ogen vervolgens weer afdwalen naar de hengst. ‘Het leven geen spelletje?’ merkte ze spottend op, ‘Het is weldegelijk een spelletje. Een spel van leven en dood. Een emotioneel spel, en sommigen hebben dat niet door.’ En ik noem maar geen namen, voegde ze er aan gedachtes aan toe. Ze draaide haar hoofd, schonk hem weer haar gehele aandacht. ‘En degenen die het wel doorhebben? Ach, die leven een paar seconden langer, meer niet. Kansen zijn er niet. Het zijn beslissingen die je neemt,’ ze zweeg eventjes, dacht na, ‘Sommigen zijn fout, en dan is het game over. Dan zijn er degenen die weten wat de juiste is, en spelen wat langer door. Maar een winnaar is er nooit.’ Zijn toon liet haar koud. Eveneens als die van haarzelf. Ze deed geen best om dreigend, mysterieus of speels over te komen. Wat had het voor zin? Ze had niet eens iemand anders willen tegenkomen hier.

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum