Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

De Zoektocht Naar De Verdwenen kudde van Saronse. {VERHAALLIJN} Part 1

Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 2]

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Een black paint horse dwaalde in een prachtig gebied. Een zeer grote omgeving gesierd met grote heuvels. Lang gras danste in de wind. De wind blies zachtjes door de lucht. De jonge blaadjes ritselden, en het gras bewoog zich voort als een zee. Hoog in de blauwe hemel, met hier en daar een witte wolk. Stond de zon lekker zijn warmte te stralen. Vandaag leek het zo rustig, zo vredig. Saronse zijn mooie blauwe ogen gleden peinzend door het gebied heen. Hij hing hier de laatste tijd rond. Dit gebied trok erg op het prachtige gebied waar hij ooit eens woonde. De hoge heuvels, gevuld met gras en bloemen. Hier en daar kwam je struiken en bomen tegen. En ergens zat er in dit gebied een riviertje. Een kleine rivier. Dat rustig door het gebied trok. Overal vlogen de vogels heen. En konijnen, en everzwijnen en herten verschenen ook zo af en toe. De bossengebieden waren dicht in de buurt. Saronse had nu een doel voor zijn ogen. Hij had lang zitten twijfelen en zitten denken. Zou hij de zoektocht nemen? Zou hij zijn verloren kudde ooit vinden? Saronse zijn onzekere gezicht veranderde plots. Saronse stond stil en hief zelfzeker zijn hoofd in de lucht. Hij zal ze vinden! En hij kon ook op zeer goede vrienden rekenen! Zij konden hem ook helpen. Saronse vreesde alleen dat er iets erg's met ze gaat gebeuren. Tijdens de reis. Het was een gevaarlijke reis. Dat wist Saronse zeker. Maar... ze lieten hem duidelijk weten dat ze het allemaal bereid waren om het te ondergaan. Saronse wist nu waar hij ongeveer zou moeten starten. Welke weg dat hij moest gaan. Hopelijk herinnerd hij zich steeds meer waar hij naartoe moest. Want toen hij zijn kudde zocht die hij toen net gescheiden van werd was hij totaal in de war, uitgeput, uitgehongerd en wist niet eens waar hij was. Maar misschien als hij beetje bij beetje de weg herinnerd, gaan ze misschien de goede kant op. Saronse liep verder.

Na twee uur.

Saronse stond op een zeer grote heuvel en staarde voor zich uit. Voor zich, een paar kilometers waren de grote bergen. Daar moesten ze overheen. Saronse voelde zich even onzeker. Was dit wel een goed idee? Zou hij niet beter alleen gaan? Hij wilde zijn goede vrienden niet verliezen. Het gaat een avontuur worden. En dat wist Saronse maar al te goed. De zoektocht naar zijn verloren kudde... Saronse sloot nadenkend zijn ogen en dacht na over wat zijn vrienden hem gezegd had. Om hem duidelijk te maken dat ze echt bereid waren. De zinnen dwarrelden in zijn hoofd. Zijn ogen vlogen open. Hij heeft beslist, hij zal zijn vrienden meenemen en ze vragen of ze mee wouden. Om hem te helpen. Want diep van binnen wist de hengst dat hij het alleen nooit zou overleven.
Saronse liet zijn zware hinnik door de omgeving vliegen. In de hoop dat die beantwoord zal worden. Na een paar keer te herhalen staarde hij zeer geduldig voor zich uit. Starend naar waar hij straks naartoe zou moeten gaan. Daar zaten vast hongerige vleeseters. Maar ze moesten er wel door. De omweg zou veel te lang zijn en Saronse zal dan misschien de weg niet meer weten. Saronse vroeg zich af of hij ze ooit zal vinden. Levend of Dood? Of gewoon niet. Maar Saronse moet een punt kunnen zetten achter het verhaal van de verdwenen kudde. Hij zou nooit verder kunnen leven zonder nog maar te weten of ze nog steeds in leven zijn, gevangen zitten of zo. Stel je voor waar ze nu beland waren!! Saronse keek vermoeid naar beneden. Zijn vacht is dof. Zijn vrolijke glinstering in zijn ogen waren verdwenen. Ze waren niet aanwezig. Hij heeft ook eigenlijk al een tijdje alleen geweest. Een paar weken zonder contact. Hij had er eigenlijk ook geen behoefte aan. Hij was zo bezig met nadenken dat hij gewoon afgezonderd bleef van andere paarden. Maar Saronse wist dat zijn sombere bui als sneeuw in de zon zal verdwijnen. Als hij die vrolijke vriendinnen te zien krijgt en al gezellig een babbeltje beginnen te plegen. Nee, Saronse zou nooit zijn verdrietige aard tonen bij gezelschap. Zijn hart werd dan al gauw vervuld van warmte. En tederheid. Saronse zijn ogen gleden naar alle kanten op.


Topic is OPEN!!! Very Happy

Kai,Gemuteerde Teddybeer,Merle en Ravena

Tha girls club :')


En sorry veel te kort naar mijn zin. Moet nog inkomen :p

Merle

avatar
Ze stond midden op het pad. Haar ogen gesloten en haar oren gespitst. Ze luisterde naar de geluiden van de vogels, die met elkaar mengden en een symfonie aan geluid lieten ontstaan. Er lag een glimlach om haar lippen terwijl ze de geluiden probeerde te ontwarren. Ze had zichzelf een paar vogelgeluiden aangeleerd, waarbij ze precies wist welk gefluit bij welke vogel hoorde. Alleen ze allemaal uit elkaar houden kon ze niet, zeker niet in dit wilgenwoud. Waar honderden vogels hun nesten hadden gebouwd. Langzaam deed ze haar lichtbruine ogen weer open. Ze brieste zachtjes en schudde haar hoofd, waardoor haar manen op hun plek vielen. Haar aandacht verslapte van het geluid en richtte zich op de wind die zachtjes in haar oren fluisterde. Er ontstond een vastberaden blik in haar ogen, ze wist welke kant ze op moest. Ze zette haar lichaam in beweging en liep verder, het pad op die ze gekozen had. Ze liet zich leiden door het zachte gefluister en als je haar zo zag lopen leek het alsof ze in een soort trance was. Maar ondertussen hield ze ook haar omgeving strak in de gaten, zodat ze niet opeens voor verrassingen zou komen te staan. Al zou je dat als ze zo liep niet zien. Sommigen vergisten zich daar dan ook wel eens in. Ze stopte weer met lopen toen een wilgenboom zijn takken bijna op het pad had laten reiken. Ze deed een stap naar voren waardoor ze onder de takken kwam te staan. Zachtjes veegden de takken over haar rug en hoofd. Ze genoot van de zachte aanrakingen, de aanrakingen van de natuur. Ze moest zichzelf dwingen er onder vandaan te lopen, het liefste bleef ze er onder staan. Alleen ze moest verder, verder omdat het haar ingefluisterd werd.
In haar hoofd spookten meerdere gedachten, meerdere gezichten. De gezichten van de paarden die ze hier allemaal tegen gekomen was en dan vooral de paarden die ze tegengekomen was nadat de wind haar terug gebracht had naar Dream Horses, Saronse, Aaliyah en Ravena. Aaliyah kende ze al een hele tijd. Hun vriendschap was misschien vreemd voor de buitenwereld, maar voor Merle was die perfect. Ze wist dat ze in Saronse ook een goede vriend gevonden had. Het was alweer een tijd geleden dat ze hem voor het laatst gesproken had. Ze wist dat hij waarschijnlijk tijd nodig had om de reis te overdenken die hij van plan was te maken. Ze zou wachtten totdat hij haar hulp nodig was. Ravena mocht ze ook heel graag. Ja, ze mocht zeker niet klagen. Ze had de rust en de schoonheid van de natuur om haar heen en vrienden die ze op kon zoeken als ze wou. Iets wat ze niet gewend was, omdat ze nooit lang op een plek verbleef. Het was een luxe die haar eigenlijk wel heel goed deed.
De bomen gingen verder uit elkaar staan en ze wist dat het wilgenwoud daar zou eindigen. Ze versnelde haar pas, in een rustige tölt. Ze liet het wilgenwoud achter zich een tölte langs de rivier en de watervallen. Toen ze bij het zilveren meer aankwam remde ze af. Ze had dorst gekregen. Ze zigzagde tussen de aparte bomen door naar de oever van het meer. Daar liet ze haar hoofd zakken en nam kleine maar gulzige slokjes van het heldere water.
Haar oren spitsten zich en haar hoofd schoot omhoog toen een hinnik haar oren bereikte. Ze herkende meteen de klank van Saronse erin. Er ontstond een klein glimlachje om haar lippen. Ze kon horen dat de hinnik bedoelt was voor meerdere paarden. Het was hem blijkbaar gelukt om een groepje paarden bij elkaar te krijgen die met hem mee wouden gaan. Ze knikte goedkeurend, heel slim. Hij had er goed over nagedacht, wat ze eigenlijk ook niet anders verwacht had. Ze bewoog haar oren toen hij nog een keer hinnikte. Ze hief haar hoofd en hinnikte terug. Daarna bracht ze haar achterbenen onder haar lichaam en galoppeerde weg, waarbij ze al snel overging in de telgang. Het duurde niet lang of ze zag een stipje in de verte die ze herkende als Saronse. Ze ging weer over in de galop waardoor ze wat afremde. Toen ze een paar meter van hem vandaan was viel ze terug in de draf en daarna in de stap. Vlak voor hem stond ze stil. Ze gaf hem een klein knikje en glimlachte toen. “Hallo Saronse,” zei ze rustig. Ze deed nog een stap naar voren en wreef haar neus zachtjes over zijn hals, daarna deed ze weer een stapje naar achter. “Leuk je weer te zien,” er klonk oprechtheid in haar stem. “Dus je bent klaar om te gaan,” Het was eigenlijk niet echt een vraag, eerder een vaststelling. “Dan ben ik er ook klaar voor,” haar blik gleed zachtjes in die van hem, daarna keek ze naar de omgeving. “Ik ben benieuwd wie je allemaal geroepen hebt,” vervolgde ze. Ze draaide zich een kwartslag waardoor ze naast hem kwam te staan. Haar blik gleed nieuwsgierig van de ene naar de andere kant.

http://lostanimals.actieforum.com

Visual

avatar
VIP
Wanneer ze op een normale dag als deze druk bezig was met alles, en ze op een normale manier als deze, daarmee bedoelde ze haar favoriete drafje, en ze in een normaal gebied als deze aanwezig was, viel het haar altijd op dat zulke scènes haar dag totaal anders konden maken. V isual(Gemuteerde Teddybeer Razz) keek om haar heen, de omgeving in haar opnemend. De laatste dagen waren nogal wat. Met de paarden die ze laatst had ontmoet. Saronse, Ravena...Okee, dat waren er twee, maar het was een nieuw record van niet-slechtzakjes ontmoeten. Ze stopte haar gedachten voor een moment, liet haar hoofd zakken en plukte met haar mond een aantal grassprietjes. De smaak drong niet door tot haar, ook al probeerde ze er zich op te concentreren. Beide paarden die ze had ontmoet hadden een verhaal, een karakter. Net zoals elk paard. Beide paarden die ze had ontmoet had ze vele vragen te stellen, maar vooral bij Saronse. Denken aan het verleden, het was altijd wel een filosofische kwestie geweest, en een uitdaging dat verleden te doorgronden. Maar wat voor zielig verleden had hij? Het was vast geen vrolijk-veulen-liep-weg-van-kudde-verhaal met een happy end, wat je het einde eigenlijk kan noemen. Ze vond het te onbeleefd het te vragen. Die keer brak ook een storm uit, en ze had zich pijn gedaan aan haar rug. Het was de laatste dagen flink geheeld, en ze was blij te kunnen zeggen dat alleen bij een absolute rengalop ze het iets té goed voelde. Natuurlijk had ze er nog last van, maar bij een rengalop zou het iets te veel worden. Hopelijk zou dat overgaan in een paar dagen. De pijn nam met het uur af. Ze was in de Prairie beland nu. Het was niet zo'n extreem klimaat, maar voor haar iets te droog. Spoedig zou ze het bloemenveld bereiken, ze had zin in iets anders dan gras, en wilde kleuren zien van de wereld. Bloemachtige kleuren. Ze hief haar hoofd op, en keek met haar bruine ogen de omgeving rond. In het zuiden waren de velden, iets verder naar het noorden waren de heuvels. Haar favoriete gebied, vol met herinneringen en avontuur. En nu kwam er een hinnik vandaan. Wacht, wat? Ze spitste haar oren. Dit was een hinnik van Saronse? Gericht aan meerdere paarden, waaronder haar? Waarvoor? Waarschijnlijk zou hij het straks uitleggen. V isual snoof, terwijl ze haar spieren aanspande om daarna in een haastige galop over te gaan. Avontuur, joepie! Ze baande een weg door het oneindige veld van de prairie, om uiteindelijk groen gras onder haar hoeven te krijgen. Het was prettiger om tussendoor te galopperen. Haar rug begon meer te protesteren, maar ach. Het had toch wel wat oefening nodig, toch? Welke heuvel? Welke heuvel? Ze speurde elke top van de heuvel af. Ze wist precies wanneer een paard hinnikte vanaf het dal of de top. Ze had het waarschijnlijk nooit kunnen horen als hij in het dal had gehinnikt. Ze galoppeerde weer een heuvel op, en weer af. Ze had een glimp opgevangen van twee paarden op de top van een heuvel. Rechts, links. Ze ging iets te snel in haar voorkeur, maar dat deed ze wel vaker. Wat was het resultaat? Ten eerste remde ze dan niet op tijd. Het resultaat was dat ze de twee paarden voorbij gleed, de heuvel af rolde, en uiteindelijk op de grond belandde aan de voet van de heuvel, wat dan ook echt gebeurde. Lachend maar met moeite kwam ze overeind. Ze verwachtte een hoop protest van haar rug, maar verbazingwekkend voelde ze behalve een paar grassprietjes niets meer. Interessant. Geef dus nog een klap tegen je rug en het gaat over, dacht ze, terwijl ze dit keer in een rustige pas de heuvel opstapte voor een tweede poging. Het bleek inderdaad Saronse te zijn, en een andere merrie die al was aangekomen. Ze wilde beleefd knikken, maar was te hyper van haar val om normaal te doen, en ze grinnikte om toch niet helemaal in lachen uit te barsten. "Ik ben binnen komen vallen." zei ze, half op een opgewonden toon, half proberend haarzelf een beetje serieus te laten klinken. Ze nam even een hap lucht, en het ging beter. "Heey, Saronse." Daarna richtte ze zich tot de nog voor haar onbekende merrie om haarzelf voor te stellen. "Ik ben V isual." Ze vroeg zich af of er meerdere paarden, waarschijnlijk vrienden van Saronse, op zijn hinnik af zouden komen, terwijl ze steeds rustiger en serieuzer werd met de minuut.

[[ Sorry, ik moest gewoon letterlijk 'binnen komen vallen' V is moet een mooi entree hebben AWESOMENESS ]]

Kai

avatar
VIP
Rustig stond de merrie te genieten van het ochtendzonnetje. Een paar kleine, prachtige vlinders fladderden om haar heen. Haar blik was gericht op iets dat voor anderen waarschijnlijk niet zichtbaar was. Kai was een bijzondere merrie met haar evenwichtsproblemen, hyperheid en een gebrek aan concentratie. Je zou denken dat ze heel gewoon was, te gewoon. Ieder paard klampte wel met problemen. De één had ze meer dan de ander. Maar Kai had nog iets anders dan al die alledaagse probleempjes. Ze had een gave, zoiets als in de toekomst kunnen kijken. Oké, dat was ook weer iets teveel van het goede. Ze had soms visioenen die wel eens uitkwamen, niet altijd natuurlijk maar meestal wel. Je hoorde wel vaker paarden die beweerden dat ze zo’n soort gave hadden, maar lang niet alles was waar. Kai wist zeker dat haar visioenen wel een gave was, of een soort van dan. Helemaal zeker was ze er niet van. Natuurlijk, je kon het nooit met honderd procent zekerheid zeggen of het een gave was of niet. Het boeide Kai ook niet zoveel wat anderen van haar gave zeiden. Het was hun mening en iedereen was vrij om die te zeggen. Nu Kai erover nadacht, over een ander onderwerp, ze had nog niet eens zo heel slecht leven. Ze had geweldige vrienden, een kudde waar ze zich thuis voelde en genoeg voedsel en water. Ja, soms kon ze nog wel eens snel van onderwerp veranderen. Dat kwam door haar concentratiestoornis. Kon ze niks aan doen. Paarden die daar problemen mee, nou die hadden gewoon een probleem. Boeide haar niks. Net zoals zoveel dingen haar niet boeide. Het ging haar vaak ook niet aan. Hun leven, niet die van haar. Kai snoof even bij de gedachte van bemoeizuchtige paarden. Daar had de merrie een grandioze hekel aan, paarden die overal hun neus instaken. Of ze bij alles betrokken wilden zijn. Die paarden hadden gewoon geen leven. Ze waren gewoon zielig. Ja, zielig ja. Ghehe, Kai moest grinniken bij de gedachte over zielige paarden die dachten dat ze heel zielig waren. Een hinnik doorboorde de aangename stilte. Kai keek geïrriteerd in het rond. Wie durfde haar te wekken uit haar dagdromen over zielige paarden? De hinnik had zwaar geklonken, ze herkende die uit duizenden! Saronse, spookte door haar hoofd. De hengst kende ze maar al te goed. Hij had de merrie van de verdrinkingsdood gered toen ze op het IJsmeer door het ijs was gezakt. Kai was hem innig dankbaar daarvoor. Ze was hem gaan beschouwen als een goede vriend. De merrie kwam in beweging. Ze wist dat Saronse haar geroepen had, meerdere paarden eigenlijk. Want de hinnik was niet alleen voor haar bedoeld. Dat was te horen aan de toon waarop hij had gehinnikt. Kai kreeg heel even een gevoel van jaloezie. Dat drukte ze snel weer weg. Saronse was gewoon een vriend en niet meer dan dat. Kai verlengde haar passen waardoor ze sneller vooruit kwam. Al snel kwam ze aan bij Saronse. Hij was niet alleen, twee merries waren in zijn gezelschap. ''Hey, Saronse!'' riep Kai vrolijk. Ze zwiepte een keer met haar sneeuwwitte staart en kwam toen tot stilstand. Ze richtte haar blik op de twee merries. ''Hoi, ik ben Kai en wie zijn jullie?'' vroeg ze vriendelijk.

http://coconutts.deviantart.com/

Ravena

avatar
VIP
Rustig slofte ze verder, heuvel op, heuvel af. Zo ging het steeds maar weer door terwijl haar manen en staart zachtjes heen en weer wapperde door de wind. Her en daar stopte ze eventjes om wat te drinken uit een van de plasjes als ze onder aan de heuvels kwamen. Uiteindelijk versnelde ze haar pas licht en ging een van de hogere heuvels op. Kalm keek ze rond het gebied vanaf deze heuvels had ze een perfect uitzicht op de rest van de heuvels. Plots sprong ze naar voren toe en racete de heuvel af, enkel voor het opwindende gevoel van de wind door haar manen en het gevoel dat haar hoeven zo snel over de grond donderde dat het enkel een flits was als je ernaar keek. Een hinnik vulde haar oorschelpen maar eerst wou ze hem gewoon simpel weg negeren en door gaan met haar conditie training en race partijtje. Eigenlijk miste ze Amenia met wie ze altijd een wedstrijd deed, maar dat was verleden tijd en je moest niet in het verleden leven, je moest in het nu leven, je moest je geen zorgen maken voor dat wat ooit geweest of gebeurd was, je moest je zorgen over dat wat nog komen ging. Maar ik dwaal af, dus de hinnik vulde haar oorschelpen met geluid, ze wou het negeren maar kwam erachter dat die van Saronse moest zijn. Ze had haar hulp aangeboden net als hij gedaan had bij haar, dus de tijd was daar. Het was duidelijk aan nog meer paarden gericht. Ze draafde eventjes nog wat en draaide toen met een scherpe bocht om. In een stevige draf ging ze op de hinnik af. Uiteindelijk rook ze geuren, ook meerdere, eentje kende ze die van Merle, en die van V.isual trouwens ook. Eventjes kwam er een kleine grijns om haar gezicht, die merrie Gemuteerde Teddybeer had ze al aardig vaak tegengekomen dit zou de vierde keer worden, ja, het was wel aardig dat zij mee ging op reis. Die bracht tenminste wat leven in de zaak. De grijns verdween bijna automatisch van haar gezicht, niet omdat er iets vreselijk ergs voor haar gezicht afspeelde, nee gewoon omdat ze bijna nooit iets van blijdschap toonde, zij was altijd de norse serieuze Ravena, Ravena met haar eigen gevoel voor humor. Rustig stopte ze bij de paarden voor haar. Ze knikte eventjes.
,,Nou, gezellige boel hier. Ik ben er ook.''
Plots viel haar blik op de witte merrie waar ze tegenover stond. Ze keek de merrie eens kritisch, toen keek ze de merrie verbaasd in haar ogen. Dát, was nou een van de dingen die ze totaal niet verwacht had. Plots kwam er een kleine glimlach om haar gezicht, hij leek bijna voorzichtig. Immers wist ze het ook niet zeker.
,,Kai?''
Vroeg ze voorzichtig, maar gelijk met die woorden wist ze het bijna zeker. Ja, dit was Kai. Geleidelijk aan werd haar glimlach groter. Tot hij zijn uiterste bereikte wat niet erg veel was.

~Af ~



Laatst aangepast door Ravena op wo 25 apr - 7:13; in totaal 1 keer bewerkt

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Saronse staarde ontspannen voor zich uit. Hij was in zijn element en was niet zenuwachtig. Zijn vriendinnen waren niet verplicht om te komen. Zij waren vrij om te kiezen. Maar Saronse was er echter zeker van dat ze zouden komen. Die lieve Merle, de stoere Gemuteerde Teddybeer, (Of Gemuteerde Teddybeer) de vrolijke Kai en de vogelfluisteraar Ravena. Hij had ze allemaal onwijs graag. Ondanks dat hij ze niet zo lang kende. Saronse zijn ogen begonnen plots vrolijk te schitteren als hij aan ze dacht. Ieder was zo bijzonder en speciaal. Als Saronse alleen was voelde hij zich al gauw somber. Want dat had hij de tijd om aan al zijn zorgen te denken. Maar als hij gezelschap had bij fijne paarden, dan verwarmd zijn lichaam. Gevuld met liefde en plezier.
Zijn hinnik werd al gauw beantwoord door een zachtere toon. Zijn ogen gleden naar de richting vanwaar het zou komen. Merle. Saronse zijn lippen krulden lichtjes op bij de gedachte dat ze al spoedig bij hem zou komen. Hij wachte geduldig af.

Saronse zijn oor draaide naar de richting vanwaar hij hoefgetrappel hoorde. Uiteindelijk richtte hij zijn knappe hoofd naar een iets kleinere figuur. Zijn ogen werden op Merle gericht en glimlachte vriendelijk naar haar. Hij keerde zich daarna naar haar om. “Hallo Saronse,” Weerklonk de stem van Merle. Saronse glimlachte blij naar haar. "Merle! Fijn om je te zien!" Weerklonk zijn rustige, warme stem. Merle liep naar hem toe en wreef ter begroeting langs zijn gespierde hals. Saronse liet zijn hoofd een beetje zakken en wreef ook zeer rustig over haar zachte vacht. Zijn ogen staarden rustig naar haar. Uiteindelijk trok zij en hijzelf terug. Saronse had nog steeds die vertrouwde glimlach en bekeek haar eventjes om te zien hoe het met haar was. “Leuk je weer te zien,” Saronse knikte hierbij. "Ja, inderdaad!! Hoe is het met je?" Vroeg Saronse nieuwsgierig. Zijn aandacht volledig op haar gericht. “Dus je bent klaar om te gaan,” Saronse knikte rustig. "Ja, ik ben er helemaal klaar voor. Zijn zachte, zwarte manentop viel voor zijn mooie ijsblauwe ogen. “Dan ben ik er ook klaar voor,” Saronse glimlachte heel fijn naar haar. "Heel goed! Want het zal een zware reis zijn. En volgens mij gaan we het één en ander beleven." Hij knipoogde lief naar haar. Saronse keek lichtjes op toen Merle naast hem ging staan. Samen keken ze voor zich uit. Wachtend op de volgende die waarschijnlijk spoedig zal verschijnen. Saronse was zeer geduldig en rustig. Hij snoof genietend de verse zuurstof in zijn longen. Hij rook zelfs gras. Heerlijk, die zoete geur. Zijn warme adem rook er sterk naar. Naar afgemaaid gras, en nog een zoetige rand. “Ik ben benieuwd wie je allemaal geroepen hebt,” Weerklonk de zachte stem van Merle. Saronse keek naar haar. "Het zijn zeer bijzondere paarden. Waar ik ook veel om geef. Ik heb zo het gevoel dat ze graag met me mee wilde. Op dit avontuur. En het leek me maar beter om met een aantal paarden op deze gevaarlijke zoektocht mee te nemen. Dat is misschien een stuk veiliger." Hij glimlachte warm naar haar.

Uiteindelijk komt onze Happy Gemuteerde Teddybeer joinen!! Wink

Saronse zijn oren draaiden de kant op waar een actief hoefgetrappel weerklonk. Zijn hoofd gleed om zich heen. Plots kreeg hij Gemuteerde Teddybeer in het oog. Die vrolijke actieve merrie. Saronse glimlachte zeer blij toen ze op een nu iets rustige tempo bij hij en Merle kwam. "Ik ben binnen komen vallen." Saronse grijnsde breed. Ze klonk zeer opgewonden. "Ja dat had ik nog niet door!!" Zei hij sarcastisch. Hij wierp nog even een blik op Merle. En daarna weer op Gemuteerde Teddybeer. "Heey, Saronse." Saronse stapte rustig naar haar en gleed met zijn zachte neus over haar hals. Daarna trok hij zich terug. Hij bekeek Gemuteerde Teddybeer heel bezorgd aan. Zijn aandacht werd vooral op haar rug gericht. Aangezien hij bij het ongeluk was. "Hoe gaat het met je Gemuteerde Teddybeer?" Vroeg hij uiteindelijk. Hij wierp nog een laatste blik op haar rug. Uiteindelijk gleden zijn ogen nu op haar. "Ik zal je zo vertellen waarom ik je geroepen heb. Ik verwacht nog enkele goede vriendinnen." Zei hij tegen Gemuteerde Teddybeer met een glimlach. Zo af en toe wierp Saronse een vriendelijke blik toe naar Merle. "Ik ben V isual." Stelde Gemuteerde Teddybeer zich voor aan Merle. Saronse keek tevreden. Gemuteerde Teddybeer was zo te zien echt lekker hyper. Gestoorde merrie.

En toen kwam Kai.

Saronse keek op toen hij een wit paardenfiguur zag verschijnen. Saronse zag al meteen wie het was. Kai liep naar het kleine groepje. Saronse keek vrolijk. Kai zag er goed uit. En gelukkig. Dat was heel goed. Saronse draaide zich naar Kai toe en begroete haar met zijn lieve, warme glimlach. ''Hey, Saronse!'' Riep haar vrolijke stem. Saronse liep naar haar toe en wreef heel zachtjes met zijn warme hoofd langs haar witte hals. Ter begroeting. "Hallo Kai, je ziet er heel goed uit!" Hij knipoogde naar haar. Kai haar aandacht werd nu gericht op de twee merries. Ze stelde zich vrolijk voor. ''Hoi, ik ben Kai en wie zijn jullie?'' Saronse glimlacht hierbij. Iedereen stelde zich vrolijk voor. Iedereen was zelfverzekerd. En dat was zeer belangrijk. "Kai, ik leg je straks uit waarom ik je geroepen heb. Ik verwacht nog één iemand." Daarna zette hij zich ergens tussen de paarden :') Hij keek uiteindelijk voor zich uit. Wachtend op de laatste.

Ravenaaaaa <3

Saronse zijn ogen gleden naar het laatste paard dat in zijn gezichtsveld verscheen. Hij keek met een glimlach op. Ravena. Toen ze gezellig bij de rest ging staan en hij stapte rustig naar haar toe en drukte zijn neus even tegen haar hals en stapte weer bij de groep. "Hallo Ravena, hoe gaat het?" Saronse zijn ogen gleden zoekend naar haar raaf. Die normaal gezien altijd in haar buurt was. Maar Saronse vond het diertje niet. En hij besloot zijn mond hierover te houden.

Merle

avatar
In haar ooghoek keek ze zijn kant weer op toen hij begon te praten. Haar rechteroor was ook nieuwsgierig naar hem toegedraaid. Ze glimlachte toen ook hij zei dat hij het fijn vond om haar weer te zien. “Dat is natuurlijk altijd fijn om te horen,” er klonk iets plagerigs door in haar stem. Ze draaide nou haar hele hoofd naar hem toe waardoor ze hem normaal aankeek. Haar blik hield die van hem vast toen hij verder sprak. “Met mij gaat het goed hoor. Ik ben een tevreden paard. Het voelt goed zo, heel anders dan ik altijd gedaan heb. Alleen ik vind deze manier van leven ook prettig. Misschien slaat dat uiteindelijk weer om, maar voor nu is het perfect,” zei ze. “En met jou Saronse?” vroeg ze toen. “Voel je je beter nou je ook echt besloten hebt om de kudde te gaan zoeken?” Ze keek hem vragend aan, er lag iets zachts in haar ogen. Ze wist dat dit waarschijnlijk een moeilijk onderwerp voor hem was, maar het was goed om er over te praten. Daarom vroeg ze het ook voorzichtig niet te overhaast en als hij er geen antwoord op zou willen geven, dan zou ze het laten rusten. Alleen ze probeerde het toch, dan wist zij ook beter waar ze aan toe was. Ze werd niet graag geleid, ze bepaalde het liefste haar eigen weg door de wind. Ze wist dat die rol vanaf dat moment een bepaalde tijd weg was, maar daarom wou ze ook graag weten waar ze precies aan toe was. “Moeten we daar overheen?” vroeg ze terwijl ze naar de bergen knikte. “Dat het een zware reis wordt had ik ook niet anders verwacht, maar zolang er een doel is om voor te vechten is dat niet erg.” Vervolgde ze rustig. Daarna keek ze weer naar haar omgeving. Haar rechteroor nog steeds naar Saronse toegedraaid. “Nou ik ben heel benieuwd,” zei ze naar zijn woorden. “En je hebt gelijk, je doet er goed aan om een groepje goede vrienden mee te nemen. Goede vrienden zullen er echt voor je zijn en dat is wat je nodig hebt,” Er klonk een lichte waarschuwing door haar stem. Een waarschuwing, waar de woorden die ze in een eerder gesprek had uitgesproken in doorklonken. “Je weet niet wat je kan verwachten,” vervolgde ze rustig. Ze keek Saronse weer aan en glimlachte even naar hem daarna werd haar aandacht ergens anders naar toegetrokken.
Een merrie die ze nog niet kende, had duidelijk wat te laat afgeremd en rolde de heuvel af. Ze volgde haar droogjes met haar blik terwijl ze overeind krabbelde. Haar oren waren ietsje naar achteren gedraaid. Ze had zo’n idee dat dit een merrie was die nog wel eens kon schreeuwen en ze had een hekel aan harde klanken. Ze keek haar kalm aan terwijl ze de heuvel weer op kwam lopen en er even een conversatie was tussen haar en Saronse. Toen stelde ze zich voor en ze wist dat dat tegen haar bedoeld was. “Aangenaam V isual, mijn naam is Merle.” Zei ze toen. Ze liet haar blik peilend over de merrie glijden totdat ze weer bij haar ogen uitkwam. “Wat betekend dat gemuteerde teddybeer?” vroeg ze toen. “Is het een bijnaam,” Ze keek even naar Saronse en toen weer naar V isual. Nee, ze wist nog niet zo goed wat ze van haar moest denken. Maar ze had tijd genoeg om daar achter te komen.
Haar oor draaide naar opzij toen ze nog een stel paardenhoeven hun kant op hoorde komen. Ze draaide haar hoofd naar het geluid en zag een sneeuwwitte merrie hun kant op komen. Ze fronste even haar voorhoofd, volgens mij kende ze die merrie ergens van. Volgens mij was ze haar eerder tegen gekomen, heel eventjes maar. Toen de merrie zich voorstelde wist ze het zeker, ja ze had haar wel een keer eerder gesproken, heel kort. “Hallo Kai, ik heb jou eerder gesproken heel kort.” Zei ze toen. “Mijn naam is Merle,” Ze glimlachte rustig naar haar. Ergens verbaasde het haar niks om deze merrie hier weer tegen te komen. “Misschien krijgen we nou wel de tijd tijdens deze reis om ons gesprek voor te zetten,” ze lachte even zachtjes. Daarna keek ze V isual en Saronse weer aan.
Ze keek op toen ook Ravena zich bij het gezelschap voegde. Ze keek even in de lucht en daarna weer naar Ravena. Vreemd, Amenia was nergens te bekennen. Alleen misschien had ze jonkies zoals Ravena eerder verteld had en was ze er daarom niet. Ze knikte haar even toe. Ja, ze mocht haar graag en ze was blij dat zij ook mee zou gaan. “Hallo Ravena,” zei ze toen Saronse uitgesproken was. Blijkbaar kende Ravena Kai ook, maar daar ging ze verder niet op in. Ze zette haar linker achterbeen op rust en wachtte geduldig totdat Saronse zou zeggen dat ze zouden vertrekken. Of dat ze hier nog wat langer zouden blijven. Ze vond het allemaal best. Haar oren stonden weer spitst naar voren en er lag een kalme glimlach om haar lippen. Een zacht zuchtje wind blies in haar oren, alsof het wou zeggen dat het zo goed was.

http://lostanimals.actieforum.com

Visual

avatar
VIP
De nog voor haar onbekende merrie had haarzelf voorgesteld als Merle. Hmm, de naam en de houding van de merrie konden al tegen haar zeggen dat hun karakters totaal niet bij elkaar zouden gaan passen. Maar dat maakte niet uit voor haar. Een vriendin van Saronse was een vriendin van haar, toch? "Hoe gaat het met je Gemuteerde Teddybeer?" Saronse was duidelijk nog ongerust over wat er gebeurde een tijdje geleden. Met de storm en de zee en de palmboom en alles... "Hmm, sinds die val van net gaat het eigenlijk stukken beter." grijnsde ze, terwijl ze langzamerhand in haar nopjes kwam. “Wat betekend dat gemuteerde teddybeer?” V isual keek Merle met een schuin hoofd aan, haar afvragend waar de merrie het over had. Een bijnaam? OW JA, waar Saronse over vertelde. Ze begon met de seconde verstrooider te raken. "Eehh, tja." Ze keek een beetje argwanend maar op een zeer speelse toon naar Saronse. "Jij kwam ermee." zei ze. "Geen flauw idee eigenlijk hoe je eraan komt, was het niet Paardugees voor V isual?" Ze had geen flauw idee of die taal eigenlijk bestond, en ze had geen flauw idee hoe Saronse aan die bijnaam kwam, maar afijn. Gemuteerde teddybeer... vaag. Ze vroeg zich af wat er voor meerdere paarden deze kant op kwamen. Zou het een gezellig theekransje worden? Of zouden het allemaal hypere stuiterballen zijn, of juist een beetje bekakte paarden? Ze hadden vast een geweldig karakter. Hopelijk. Straks kwam er nog een vaag vampierpaard, zoals een slechtzakje ooit tegen haar zei: AZACAR ZUIGT ECHT BLOED. Waarop ze sarcastisch antwoordde: Right, een vampierpaard? En het bleek er nog eentje te zijn ook. Aaah, mooie tijden, mooie tijden. Of misschien kwam er nog een spion vermomd als goed paard om Saronse's reis naar wist zij veel waar te dwarsbomen. Oeeeeeh... Ze glimlachte binnensmonds. Voordat ze verder kon fantaseren over wie er nog meer zouden komen, kwam er een witte merrie aan. De uitstraling die ze rondom haar had, beviel haar veel meer dan de pas voorgestelde Merle. Het was net zoals Merle een oudere merrie, van 5 jaar oud. Waarom, o waarom was zij de jongste? De merrie stelde zich voor als Kai, en ze wilde zich wel voorstellen, maar was te lui, en wilde wachten totdat de laatste kwam. Na enkele seconden bedacht ze zich weer, aangezien ze met de minuut verstrooider en hyperder raakte, en antwoordde op dezelfde vrolijke manier als ze iedereen begroette die haar beviel: "Ik ben V isual." Meer vertellen? Eigenlijk was ze te nieuwsgierig geraakt over Saronse's plan, of wat hij ook van plan was. Ze vermoedde een reis. Met vrienden ging je niet zomaar een theekransje houden. Eigenlijk wel... Maar een reis klonk gewoon awesome. Uiteindelijk kwam de vierde en laatste merrie eraan. Visual herkende de merrie direct. Wait, zag ze nou een kleine...grijns? Dit zou nog gezellig worden. "We meet again, Ravena." zei ze op een licht sarcastische maar toch vriendelijke toon, alsof ze een film aan het quoten was. Ze keek de kring rond, meerdere paarden kenden Ravena inderdaad. Ravena was zelfs licht verbaasd over Kai, wat Visual niet begreep. Ze zag Merle en Saronse zoekend kijken naar waarschijnlijk de raaf van Ravena, maar waarschijnlijk wist alleen zij dat de raaf nooit meer langs de zijde van Ravena zou vliegen. Amenia. Gestorven. En niet gereïncarneerd als een vogelbekdier. Kuch kuch. Goed, waarschijnlijk waren dat alle paarden? De sfeer stond niet meer op 'verzamelen van vrienden', dus waarschijnlijk was iedereen er. Het zou vast iets gezelligs worden. "Saronse, ik geloof dat iedereen er is?" vroeg ze, op een iets serieuzere toon dan eerst, toch volledig op haar gemak. "Zou je nu kunnen vertellen wat je van plan bent?" Ze wist dat er iets zou gebeuren dat Saronse zou kunnen veranderen, ze voelde het aan. Net zoals oorlog. Als oorlog in de lucht hing, was de spanning groot, en de sfeer ongemakkelijk. Ze hoopte dat dit Saronse alleen positief zou veranderen, en zeker niet zou deprimeren. Het was zo'n goede hengst. Hoe dan ook, ze was er klaar voor. Als ze iemand wel zou steunen was het wel Saronse, omdat hij haar vriend was. En mocht ook maar iemand iets doen tegen haar vrienden, dan kon diegene in het moeras verdrinken, de koffers lagen al klaar op de bestemming. Plotseling had ze weer een beetje verantwoordelijkheidsgevoel. Dat had ze niet echt vaak, en ook niet voor haarzelf. Tuurlijk zorgde ze voor haarzelf, maar ook echt verantwoordelijk voor iets te voelen. Oh ja, voor haar was verantwoordelijk voelen en schuld hebben niet hetzelfde. Dus Boots' moord telde niet. Boots... Nee, ze zou niet nog iemand om wie ze gaf kwijtraken. Ze zou het niet toestaan, ook al zou ze haarzelf door de domste dingen heen moeten slepen, ze zou niemand meer kwijtraken. Ze keek de kring rond, de rest van Saronse's vrienden waren allen stuk voor stuk geweldige lieverds. Elk met karakter, verleden, en ze vertrouwde hen volkomen, met de rechtvaardige, niet liegende ogen. De sarcastische maar aardige Ravena met haar Amenia-heid-verslaving, de lieve en zachtaardige Merle, de vrolijke Kai... Ze waren nota bene allemaal ouder, en het scheelde wel 2 jaar, maar ze zou niet achterop raken. Wat ze ook zouden gaan doen. Bovendien was dit een uitgerekende kans meer met aardige paarden op te trekken niet? Ze zwiepte met haar staart, en keek naar de paarden, om enig gebarentaal op te merken, en daarna na Saronse te luisteren, over wat zijn plan was. Het was niet dat hij hinnikte zonder plan. Hopelijk, want anders was haar voorgevoel naar de knoppen.


[ De naam V isual is door Nar/Laars gecensureerd in Gemuteerde Teddybeer, en V is in Teddybeer (dan zonder spatie XD Vandaar dat er soms 'gemuteerde teddybeer' staat ]

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Saronse keek naar Merle. “Dat is natuurlijk altijd fijn om te horen,” Saronse knikte hierbij. Merle haar stem klonk lekker plagerig. Dus keek hij eventjes ondeugend. “Met mij gaat het goed hoor. Ik ben een tevreden paard. Het voelt goed zo, heel anders dan ik altijd gedaan heb. Alleen ik vind deze manier van leven ook prettig. Misschien slaat dat uiteindelijk weer om, maar voor nu is het perfect,” Saronse glimlachte zachtjes. Zijn ogen doorzochten de hare. Op zoek naar enkele emoties. Merle leek inderdaad zeer tevreden. En dat had Saronse heel graag. "Dan is het goed Merle. Fijn om te horen dat het goed gaat met jou." Hij keek op een blik waar vele paarden een tinteling van kregen. Zijn gezicht was zeer zacht uitgedrukt. “En met jou Saronse?” Saronse wachtte nog even met zijn antwoord want hij zag dat ze er nog iets aan wilde toevoegen. “Voel je je beter nou je ook echt besloten hebt om de kudde te gaan zoeken?” Saronse keek een beetje vermoeid. hij had zich beter gevoeld. Je kon nog steeds zijn ribben tellen, zijn vacht was dof. En als hij alleen was waren zijn ogen verschrikkelijk dof. Het was zonde dat Saronse er zo bij liep. Hij was vroeger een echte prachtige/knappe hengst met veel levenslust. Maar dat was hij verloren. Gelukkig was Saronse bij zijn verstand gebleven en niet krankzinnig geworden. "Het gaat best. Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik me veel beter heb gevoeld in mijn verleden. Maar ja. Ik heb gemixte gevoelens. Ik ben zeer zeker van mijn zaak. En ik voel me er goed bij om nu eindelijk eens echt te gaan zoeken. Maar ik heb ook nare gevoelens... voor wat me te wachten staat." Saronse zijn ogen gleden naar Merle. Om te zien wat zij er van vond. Saronse had er geen problemen mee dat Merle hem die moeilijke vragen vroeg. Hij schonk graag zijn gevoelens aan haar. Hij merkte dat Merle naar dat gevaarlijke gebied keek. “Moeten we daar overheen?” Saronse keek haar rustig aan. "Ik vrees van wel. Ik ben door dit gebied in Dream Horses terecht gekomen... We moeten dit gebied volgen. Zodat ik de weg kan herinneren. Maar, je MOET niet. Je bent nog altijd vrij beste Merle."
Saronse keek deze keer niet naar Merle. Maar staarde bezorgd voor zich uit naar dat griezelige gebied. Het leek omringt te zijn uit duisternis. Toen Saronse daar terecht in kwam had hij nooit gedacht ooit daaruit te geraken. Het had een kille sfeer en overal lagen er skeletten bezaaid. Van ongelukkigen. Saronse knoop vermoeid zijn ogen dicht. Saronse had geen angsten. Dat heeft hij ook nooit gehad. Hij had wel één angst. Verlies. “Dat het een zware reis wordt had ik ook niet anders verwacht, maar zolang er een doel is om voor te vechten is dat niet erg.” Saronse opende zijn ogen en keek vertrouwd naar Merle. "Dat is waar..." Sprak hij zacht. “Nou ik ben heel benieuwd,” Weerklonk de stem van Merle. Saronse grijnsde hierbij. Merle voegde er nog iets aan toe. Dus zweeg Saronse en luisterde hij naar haar. Aandachtig. “En je hebt gelijk, je doet er goed aan om een groepje goede vrienden mee te nemen. Goede vrienden zullen er echt voor je zijn en dat is wat je nodig hebt,” Hij keek even onderzoekend naar Merle. Haar stem klonk waarschuwend. En hij begreep wel waarom. Saronse zijn ogen gleden algauw weg en was even in gedachten verzonken. “Je weet niet wat je kan verwachten,” Saronse keek terug naar Merle en keek haar warm aan. "Dat weet ik. En daarom reken ik op jullie."

Saronse keek tevreden om zich heen. Het leek goed te gaan met de kennismakingen. Alleen leek er een kleine spanning te zitten tussen Merle en Visual. Maar Saronse was er zeker van overtuigt dat dat wel goed gaat komen. Zodra ze elkaar wat beter leren kennen. Saronse hield zich er buiten en zou er alleen tussen komen als het fout gaat. "Hmm, sinds die val van net gaat het eigenlijk stukken beter." Saronse knikte opgelucht. Maar nog steeds zeer bezorgd. Hij keek haar glimlachend aan. "Gelukkig! Hopelijk gaat de pijn voorgoed weg." Uiteindelijk praten Merle en Visual met elkaar. Saronse luisterde stil mee. Hij keek zeer rustig. Zijn lange zwarte manentop viel over zijn ijsblauwe ogen. “Wat betekend dat gemuteerde teddybeer?” Vroeg Merle aan Visual. Saronse grijnsde geniepig. Hij keek toen naar Visual om te kijken hoe ze zou reageren. Hij zag haar grappige blik. Saronse keek haar rustig aan. "Eehh, tja." Begon Visual. "Jij kwam ermee." Saronse grijnsde nu nog breder en keek Merle even aan en knikte naar haar. "Geen flauw idee eigenlijk hoe je eraan komt, was het niet Paardugees voor V isual?" Saronse glimlachte nu nog harder. Hij keek nadenkend op. "Nouuu, Toen ik Visual voor het eerst zag kreeg ik meteen de indruk dat ze op een lieve pluizige teddybeer lijkt." Saronse keek haar lief aan. En knipoogde speels naar Merle. "Maar toen ik je beter leerde kennen wist ik dat er achter dat lieve teddybeer look toch wel een gevaarlijk schepseltje schuil dat niet met haar te spotten viel." Saronse keek van Visual naar Merle. "Ik verzon als bijnaam gemuteerde teddybeer" (Eigenlijk Boots maar ik speel gewoon lekker mee :')-)
Merle leek Kai en Ravena te kennen. Wat was de wereld eigenlijk klein nietwaar. En Boots leek leek ook Ravena te kennen. Saronse keek tevreden om zich heen. Iedereen leek wel blij. En dat maakte Saronse algauw zeer tevreden.

Even stapte hij uit de groep en staarde naar dat duistere gebied. Omringt met zwartachtige bergen. De hemel zo grauw. Saronse keek op toen hij de stem van Visual hoorde. Hij draaide zich rustig om. "Saronse, ik geloof dat iedereen er is?" Saronse keek iedereen aan en knikte. "Inderdaad Visual." Sprak hij nu op een luidere toon om de aandacht te trekken. "Zou je nu kunnen vertellen wat je van plan bent?" Saronse keek glimlachend naar Visual. Hij wist dat ze het graag wou weten. Saronse nam diep adem en zocht naar nuttige woorden. "Goed, Sommigen weten waarom ik jullie erbij heb geroepen." Saronse zijn blik viel over Merle en Ravena. "Ik ben van plan om een zware reis te trotseren. Een reis met gevaar... Een reis vol avontuur. Ik heb uiteindelijk de moeilijke beslissing genomen om mijn kudde te zoeken. Met geluk vindt ik ze..." Saronse zijn stem stierf even weg. In zijn gedachte vervulde hij zijn zin. ''Levend of Dood'' Saronse vermande zich meteen. Hij wist dat niet iedereen van zijn verleden wist. Alleen maar een klein stukje. Misschien dat ze erachter zullen komen wat zijn verhaal was. "Ik heb jullie hulp nodig. Omdat ik weet dat ik het nooit zal overleven in mijn eentje. Jullie zijn vrij om te kiezen. Om aan mijn zeide te staan. Wat je ook kiest. Jullie blijven voor altijd belangrijk in mijn leven. Ik wil gewoon dat jullie beseffen dat het een gevaarlijke reis zal zijn. Maar ik zal er alles aan doen jullie te beschermen." Saronse draaide zich rustig om. De hengst hield zijn sterke spieren gespannen. Hij staarde naar het gebied waar ze door moesten trekken. "We moeten langs daar. En ik verzeker je. Daar is het gevaarlijk, donker, koud en gevuld met hongerige roofdieren. Ik herinner mijn weg ook maar vaag. Dus het kan zijn dat we verloren kunnen lopen." Saronse kneep zijn ogen even vermoeid dicht? Saronse hoopte maar dat hij niet te zwak was. Plots vlogen zijn ogen open en hij keek zeer zelfverzekerd voor zich uit. Wat dacht hij wel niet? Saronse zou voor zijn kudde doodgaan. Nieuwe kracht stroomde door zijn aderen. Saronse was weer even in gedachten verzonken.

Sorry Kai en Ravena, ik kan gewoon niet langer meer wachten lol blijheid

Kai

avatar
VIP




''Nou, gezellige boel hier. Ik ben er ook.'' sprak een stem. Kai keek op en zag een witte merrie verschijnen. Ergens had ze het gevoel dat ze deze merrie kende. ''Kai?'' weerklonk de stem van de merrie. Kai keek haar verbaasd aan. Toen begon er een lichtje te branden bij de merrie. ''Raafje!'' riep Kai blij. ''Ga je ook mee? Wat leuk!'' Kai liep naar Ravena toe en drukte haar snuit even in diens manen. ''Tijdje niet gezien. Hoe is het met je?'' Ze bekeek haar zus onderzoekend. Ravena zag er gezond en gelukkig uit. Daar was ze blij om. ''Hallo Kai, je ziet er heel goed uit!'' zei Saronse. Kai keek hem dankbaar aan. ''Jij ook Saronse.'' antwoordde de merrie warm. ''Kai, ik leg je straks uit waarom ik je geroepen heb. Ik verwacht nog één iemand.'' De merrie knikte toen hij het zei. Kai richtte haar blik op de palominomerrie toen die zei: ''Hallo Kai, ik heb jou eerder gesproken heel kort.'' Ze stelde zich voor als Merle. Kai moest even nadenken, maar toen wist ze weer wie het was. Ze had Merle een keer gesproken bij de watervallen. ''Leuk je weer te zien, Merle!'' De woorden kwamen er vrolijk uitgerold. Ze glimlachte naar de merrie. ''Misschien krijgen we nou wel de tijd tijdens deze reis om ons gesprek voor te zetten.'' Merle glimlachte. ''Dat weet ik wel zeker. Alleen ik heb geen flauw idee waar het toen over ging.'' grinnikte Kai. De bruine merrie, waarvan ze de naam V isual had opgepikt, vroeg aan Saronse wat zijn plan was. Kai keek nieuwsgierig in de richting van de Black Paint hengst. ''Goed, sommigen weten waarom ik jullie erbij heb geroepen.'' begon hij met zijn blik op Merle en V isual gericht. ''Ik ben van plan om een zware reis te trotseren. Een reis met gevaar... Een reis vol avontuur. Ik heb uiteindelijk de moeilijke beslissing genomen om mijn kudde te zoeken. Met geluk vindt ik ze...'' vervolgde Saronse. Kai wachtte geduldig tot hij verder ging. ''Ik heb jullie hulp nodig. Omdat ik weet dat ik het nooit zal overleven in mijn eentje. Jullie zijn vrij om te kiezen. Om aan mijn zeide te staan. Wat je ook kiest. Jullie blijven voor altijd belangrijk in mijn leven. Ik wil gewoon dat jullie beseffen dat het een gevaarlijke reis zal zijn. Maar ik zal er alles aan doen jullie te beschermen.'' De hengst draaide zich rustig om. Hij staarde ergens naar. Ze volgde zijn blik. ''We moeten langs daar. En ik verzeker je. Daar is het gevaarlijk, donker, koud en gevuld met hongerige roofdieren. Ik herinner mijn weg ook maar vaag. Dus het kan zijn dat we verloren kunnen lopen.'' eindigde Saronse zijn verhaal. Al die tijd had Kai aandachtig geluisterd naar zijn verhaal. ''Ik zal je zeker bijstaan. Wat er ook gebeurt, ik zal niet van je zijde wijken. Dat beloof ik.'' sprak Kai ernstig. Het was een belofte aan haarzelf en Saronse. Vrienden hielpen elkaar in moeilijke tijden. Dat zou ze nu ook doen. Ze zou de hengst bijstaan tot ze er dood bij zou neervallen. Saronse was een echte vriend voor de merrie en voor vrienden ging Kai door het vuur. Sowieso vond Kai het leuk om op reis te gaan. Ook samen met anderen. ''En ik weet zeker dat Merle, Ravena en V isual daar ook hetzelfde over denken. Toch?'' Ze keek de drie merries één voor één aan. Kai richtte haar blik op de bergen die in de verte lagen. Daarachter lag een nog onbekend land voor haar en de anderen. Een land die ze samen zouden gaan ontdekken. Kai had er nu al zin in, maar ze wist dat het gevaarlijk zou worden. Toch deinsde de merrie daar niet voor achteruit. Ze kende geen angst. De merrie snoof een keer. ''Zullen we dan maar eens gaan?'' vroeg ze aan de anderen. Kai wachtte op hen.

-Af en flut-




Laatst aangepast door Kai op zo 29 apr - 1:38; in totaal 2 keer bewerkt

http://coconutts.deviantart.com/

Ravena

avatar
VIP
Gelijk werden begroetingen naar haar geroepen, of beter gezegd gepraat of hoe je het ook noemen wou.
,,V isual hé... Dat gaat gezellig worden.''
zei ze kalm tegen haar, maar toch was er een licht sarcastische, op een goede manier, ondertoon te vinden.
,,Ook hallo Merle en Saronse!''
Zei ze tegen de andere paarden toen haar aandacht vooral getrokken werd door de witte merrie die iets tegen haar zei. Ze wende haar blik naar haar toe. En herkende haar direct als haar zus. Ze voelde haar snuit in haar manen en deed hetzelfde. Ja, ze hield zielsveel van die merrie die zo veel op haar leek. Toch was Kai groter, Ravena ouder.
,,Whowho. Een vraag per keer graag.''
Grinnikte ze eventjes.
,,Natuurlijk ga ik mee, iemand moet hier zorgen dat het niet na de reis een dode boel is van allerlei saaie paarden die in het begin te vrolijk waren.''
Zei ze uiteindelijk maar droogjes, maar het was te merken dat ze het niet serieus meende. Nee, dat zou nooit gebeuren met die paarden.
,,Het ging perfect tot jij mij overspoelde met vragen.''
Oftewel; het ging perfect. Ze zwaaide eventjes wat met haar staart en wachtte rustig af op wat er komen ging. Ze keek eens rond naar de omgeving en wist al wel welke kant ze op zouden gaan. Eventjes inspecteerde ze het gebied daar, dat zag er veelbelovend uit moest ze toegeven. Toen begon Saronse te praten. Hoe verder hij praatte hoe leuker het tochtje eruit begon te zien in haar ogen. Dat beloofde een spannende tijd te worden. Rustig wachtte ze af tot hij uitgepraat was liet toen Kai nog eventjes praten. Toen begon het verwerken ze herhaalde alle informatie die haar de afgelopen minuut plots in grote getallen geschonken was nog een paar keer en antwoordde toen.
,,Natuurlijk zou ik aan je zijde staan Saronse en ook aan degene van de andere paarden hier. Ik heb vaker zulke reizen gemaakt, en geloof me, die bergen zien er enkel aantrekkelijk uit voor mij, maak je om mij dus maar geen zorgen. Ik red me eigen hachie wel nadat jullie veilig zijn.''
Daarna ging ze naast Kai staan. Ze keek de merrie eventjes aan, ze hielden beide van avontuur en deinsde niet voor gevaar terug. In haar blik lag een deel van verstandhouding, eventjes knikte ze om de merrie aan te moedigen. Het was nu erop of eronder en ze konden allebei niet meer terug, hun belofte gemaakt aan Saronse. Niet dat Ravena van plan was om als een bang dier met de staart tussen de benen te vluchten. Geen denken aan, ze had ervaring met geluidloos rondzwerven zonder gezien te worden, en ervaring met gevaarlijke tochten als deze ze was er in opgeleid als het ware.
,,Wat mij betreft zijn we helemaal klaar voor deze nieuwe achtbaan.''

Merle

avatar
“Dan gaan we daar door heen,” antwoorde ze simpel. Ze draaide nergens om heen, als het zo was dan was het zo. Ze was ook niet bang voor de bergen. Ze was een bergpaard, ze was gebouwd voor harde ondergrond en kliffen. Ze had het instinct van een bergpaard en ze wist dat het wel goed zou komen. Natuurlijk kon er iets mis gaan. Er kon opeens een steen los raken of een roofdier uit het niet verschijnen, maar dan was dat nou eenmaal zo. Ze was niet bang voor de dood, ze zocht het ook niet op. Maar als ze moest gaan, dan zou ze gaan. Zonder zich te verzetten, zo stond ze in het leven.
Ze antwoorde pas weer toen hij uitgesproken was. Ze knikte kort. “Het is goed om op vrienden te kunnen rekenen, maar er kan altijd iets mis gaan. Reken dan vooral op jezelf,” vervolgde ze toen nog. Het was misschien hard, maar het was nou eenmaal een feit. Hij kon op hen terugvallen en ze zou hem met alle liefde willen helpen, maar als ze op een of andere manier weg waren dan moest hij het zelf doen.
Toen was daar opeens V isual. Ze zag dat de merrie haar in haar opnam en zij deed hetzelfde. Daarna begon ze pas met haar te praten. Ze peilde haar, maar niet op een kwade manier. Ze wist niet of ze echt vrienden met haar zou kunnen worden, maar ze twijfelde er niet aan dat ze wel gewoon met haar overweg kon. Het zat wel goed. Ze lachte zachtjes toen het over de bijnaam van V isual ging. “Tjah, je bezit creativiteit of je bezit het niet natuurlijk,” zei ze toen hoofdschuddend. “Nou ja in ieder geval aangenaam,” vervolgde ze toen weer serieus.
Ze draaide zich naar Kai. “Ook leuk om jou weer te zien Kai,” in haar ogen kon je zien dat ze het meende. Ze schoot in de lach toen Kai zei dat ze niet meer wist waar het over ging. “Volgens mij hadden we het nog niet echt ergens over, maar er komt vanzelf wel een onderwerp ter sprake,” glimlachte ze toen. Ze knikte daarna naar Ravena, toen ze haar begroette. Ravena en Kai raakte in gesprek dus draaide ze zich weer terug naar Saronse en V isual net toen die vroeg wat ze gingen doen. Ze luisterde toen Saronse vertelde wat voor reis ze zouden ondergaan. Kai nam als eerste het woord en ze glimlachte naar haar. “Op mijn steun kun je ook rekenen Saronse,” zei ze toen Kai in het algemeen vroeg of zij hem ook bij zouden staan. Ze had het al meerdere keren tegen hem gezegd, maar het kon nooit kwaad om te herhalen.
“Ik ben volgens mij opgegroeid in de bergen, al kan ik me daar niks meer van herinneren. Maar het gevoel met de bergen blijft altijd, dus ik zal me ook wel redden.” Zei ze na de woorden van Ravena. “En ik twijfel er niet aan of de anderen zullen zich ook redden. Ik weet zeker dat iedereen weet waar die aan begint,” Ze glimlachte rustig.
Toen klonk de stem van Kai weer met de vraag of ze konden gaan. “Van mijn part wel,” zei ze toen. Haar blik gleed naar de bergen en ze knikte met een heel klein knikje. Zij was er klaar voor, ze had er ook op gewacht totdat hij zou roepen. Ze had zich er op kunnen voorbereiden en nou wachtte ze rustig af. Totdat Saronse zou zeggen dat ze konden gaan.

http://lostanimals.actieforum.com

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Saronse staarde voor zich uit. Diep in gedachten verzonken. Zijn oren gleden toen aandachtig naar Kai. Zij antwoordde als eerste. ''Ik zal je zeker bijstaan. Wat er ook gebeurt, ik zal niet van je zijde wijken. Dat beloof ik.'' Saronse glimlachte warm naar haar. "Dank je lieve Kai..." Saronse knikte zeer blij naar haar. ,,Natuurlijk zou ik aan je zijde staan Saronse en ook aan degene van de andere paarden hier. Ik heb vaker zulke reizen gemaakt, en geloof me, die bergen zien er enkel aantrekkelijk uit voor mij, maak je om mij dus maar geen zorgen. Ik red me eigen hachie wel nadat jullie veilig zijn.'' Weerklonk de stem van Ravena. Zijn ogen gleden nu op haar. Saronse grijnsde. "Nou hartelijk dank Ravena!" Hij knipoogde naar haar. Uiteindelijk sprak ook Merle. (en waarschijnlijk Gemuteerde Teddybeer tussendoor ook.) “Op mijn steun kun je ook rekenen Saronse,” Saronse glimlachte zacht naar haar. Zijn hard werd vervuld van blijdschap. Al zijn vrienden hadden hun keuze gemaakt. En dat was om aan zijn zeide te staan. Iedereen leek er klaar voor te zijn. Iedereen stelde voor om nu te vertrekken. Saronse knikte uiteindelijk. Hij draaide zich om en staarde naar het gebied waar ze naartoe moesten. "Oké, dan gaan we er voor!" Saronse keek met een zelfzekere blik.

Day one


Ze waren nu al een paar uur onderweg. Saronse liep wat van voor en staarde voor zich uit. Het gebied begon langzaam te veranderen. Van mooie groene heuvels, naar een rotsige omgeving. Er begon een koude wind door Saronse's manen te strelen. Saronse was nu erg op zijn hoede. Nog zeker een klein half uurtje en ze waren in het rotsengebied. Ze moesten tussen een dunne gleuf heen. Saronse dacht na waar die doorgang ook al weer was. Hij herinnerde het zich maar vaag. Hij herinnerde alleen maar een beeld. Een eng beeld. Saronse hief zijn hoeven goed op en zette ze nauwkeurig op de grond. Er staken scherpe stenen uit de grond. Die nogal lelijke wonden kon nalaten. Saronse wierp even een bezorgde blik op Gemuteerde Teddybeer. Hij hoopte maar dat ze er niet te zwaar aan leed. Daarna wierp hij zijn ogen naar de rest van de groep. Saronse was altijd zorgzaam geweest.
Na een lange tijd.
Saronse stond stil en keek omhoog. Een grote, zwarte stenen muur beschermde het gebied. Het was immens hoog en daar kon je echt niet over klommen. Saronse keek toen naar links en daarna naar rechts. Hopend om die opening te vinden. Opgelucht zag hij aan de rechterkant van de paarden die opening. Waar ze door konden. Saronse zuchtte opgelucht. "Gelukkig!!!" Mompelde hij luidop en liep hij naar die richting. Hij ging voor die opening staan en wachtte geduldig op iedereen. "We moeten hierdoor... we moeten wel heel goed opletten want het is er soms echt ontzettend smal. En af en toe vallen er stenen naar beneden. Ik hoop dat de roofdieren nu niet actief zijn." Saronse keek naar Kai. "Kai, wil je liever voor mij lopen of achter mij? Ik weet dat je soms wat angsten hebt in kleine ruimtes." Hij keek haar vriendelijk aan met zijn zachte ogen. De rest was vrij om te kiezen wie waar loopt. Saronse wachtte ook om te zien of de rest er wel mee eens waren om in die enge gleuf te moeten klauteren.



Ik hoop dat jullie er wat mee kunnen lieverds Wink Beetje flutachtig vind ik :')

Ravena

avatar
VIP
Saronse zei nog wat en toen vertrokken ze. Opgewekt liep Ravena brijwel direct achter Saronse aan, ze liep schuin achter hem en keek vrolijk rond. Hé, weer eens op reis, het werd toch ook wel eens tijd, op haar jonge dag. Het gras golfde onder hun voeten terwijl ze zo door liepen. Ze gingen en gingen, heuvel op, heuvel af. Plots stond Ravena stil. Maar natuurlijk, ze wist wel dat ze iets vergeten was! Snel draafde ze aan en ging weer schuin achter Saronse lopen, ze hield ervan voorop te lopen of half voorop. ,,Ik was nog één ding vergeten. Een misschien wel cruciaal ding, excuses daar voor. Ten eerste, ik word soms achtervolgd door halve gare paarden die mij dood willen hebben vraag me niet waarom, ik heb namelijk geen idee. Maar goed, het was een leuk idee volgens een van mijn oude pleeg veulens om Amenia te vermoorden, dat was ze niet gelukt als een of ander halvegare slechtzak in DH het klusje niet uiteindelijk toen Amenia zwak was had geklaard. Dus tja. Daarom is Amenia er niet. Én nu, wees gewaarschuwd en ga maar als gekken gillen en rennen, natuurlijk in de goede richting, als je een groepje paarden op ons af ziet rennen. Oké, dat is dan ook weer geregeld.’’ En naar haar woorden liep ze opgewekt weer door. Altijd aardig als je, je vrienden eventjes waarschuwde voor gevaren. Misschien was ze alleen iets te laat geweest, en o, als haar vrienden iets overkwam door die paarden zou ze het zichzelf nooit vergeten. Oja, misschien kon ze dus beter niet mee gaan, en anders zou ze die paarden afleiden. Ja, dat zou ze doen. De ondergrond veranderde van golfend gras in harde stenen. Ravena had het gevoel dat ze niet ver meer naar die reusachtige bergen hoefde te lopen die nu voor hun opdoemde. Ravena keek er niet met angst naar, eerder met een zodanig plezier in haar ogen. Uiteindelijk ging Saronse stil staan, Ravena liep nog een paar passen en kwam toen naast hem te staan. Ze zag de gleuf en onwillekeurig gleed haar blik naar Kai, die soms angst had in kleine ruimtes. Iets wat Saronse blijkbaar ook wist. Ravena schudde zich uit en bekeek alle paarden nog eens, het was een gewoonte geworden dat te doen en ze wist niet eens waarom ze het precies deed, ze deed het gewoon. Ze zag hier en daar rotsen uit de grond steken, ai, daar wou je niet opkomen. Maar ook uit de grote stenen muur staken scherpe punten waar je zeker niet tegenaan wou komen. Na de woorden van Saronse begonnen de hersenen van Ravena op volle toeren te werken. Tot ze een antwoord had. ,,Saronse, het lijkt míj verstandig als jij voorop loopt. Als er iemand van ons is die de weg kent dan ben jij het wel. Ik wil op zich wel achteraan de groep lopen. Maar vind het ook niet erg om te zorgen dat Kai geen hartaanvallen krijgt door die kleine ruimte.’’ De laatste woorden bracht ze er een beetje als een grapje uit. Het was natuurlijk totaal niet de bedoeling dat ze zouden gaan praten over Kai alsof ze een klein kind was dat niet voor haarzelf kon zorgen. Dat was gewoon echt not done.

Visual

avatar
VIP
Iedereen had er mee ingestemd. Het feit was alleen dat Vis niet echt wist wat er precies gebeurd was. Iedereen had er mee ingestemd, om met Saronse een reis af te leggen. En hij was een vriend voor iedereen. Ze wist niet precies wat ze van elk paard moest denken, maar daar zou ze later wel over kunnen denken. De heuvels en het zachte gras verlieten haar, -snik-, voor een hardere ondergrond. Een soort van rotsachtig gebied. Dit was sowieso buiten Dreamhorses, ze herkende het gebied niet. Normaal ging ze de andere kant op, wanneer ze vertrok, maar deze kant, naar deze heeft ze alleen maar verlangend naar kunnen turen, wachtend op een teken van iets leuks, iets avontuurlijks. Nee, eigenlijk niet. Ze had er nog nooit aan gedacht om echt die kant op te gaan. DIEIEIEIEIE kant. Ze brieste zachtjes omdat ze haar eigen idiootheid een beetje zat werd. Wat was er de laatste tijd gebeurd buiten haar hoofd? Ze pakte in haar hoofd het mapje 'Saronse' erbij. Het verleden, dat hem achterna spookte. Ze moesten het terug gaan vinden. Super awesome avontuur van avonturigheid! Het eerste gesprek met hem, of in ieder geval de eerste zinnen, gingen nogal afwezig, vond ze zelf. Hij bleef maar terugdwalen naar het verleden, hij zat er vast ontzettend mee. En het was een lieve hengst, en een goede vriend, en er was geen reden om niet te helpen. Toch bekroop een ongemakkelijk gevoel haar. Het verleden najagen, het was nooit goed tot een einde gekomen, daar had ze wel genoeg ervaring mee gehad. Voorgevoelens had ze nooit, het was meer gebaseerd op feiten, waar haar zorgen vandaan kwamen. Ze wist niet hoe het Saronse kon veranderen. Ze keek recht voor haar. Wat ook nieuw was was Ravena's nieuws over Amenia. Ze wist wel dat het zo was, maar dat er een groep random paardjes achter haar aan jagen was? En was die Flubber niet de enige die achter haar raaf aan had gezeten? Plotseling had ze het gevoel dat ze eigenlijk nog steeds ontzettend weinig wist over Ravena. Zou ze eigenlijk een keertje over moeten vragen tussen die neutrale stiltes die hun gesprekken altijd verpestten. Ze hadden nou eenmaal niet al te veel gemeen, right? Eindelijk na een paar uur reizen was daar een grote zwarte muur. Rotsenmuur, ondoordringbaar. Maar Saronse was duidelijk aan het zoeken. Wacht, zocht hij naar een opening, een gat in de ondoordringbare muur? Met haar bruine ogen speurde ze de muur af om Saronse voor te zijn, maar hij had hem al gevonden. Ze verzamelden rond de opening. "We moeten hierdoor... we moeten wel heel goed opletten want het is er soms echt ontzettend smal. En af en toe vallen er stenen naar beneden. Ik hoop dat de roofdieren nu niet actief zijn." Ze knikte, en Saronse vroeg aan Kai of ze voor of achter hem wilde lopen. Ze bleek niet goed te zijn met kleine ruimtes, claustrofobie? Die actie van Saronse was typisch voor hem. Ze zou niets anders van hem hebben verwacht, om toch op zulke momenten zorgzaam te zijn, zelfs al was deze reis voor hem, en zouden zij op hem moeten letten. Niet dat hij niet voor hemzelf kon zorgen, maar ze gingen mee omdat hij een vriend was, en voor zijn verleden. En toch waren zijn vrienden belangrijker. Iets wat weinig paarden konden zeggen. Indrukwekkend. ,,Saronse, het lijkt míj verstandig als jij voorop loopt. Als er iemand van ons is die de weg kent dan ben jij het wel. Ik wil op zich wel achteraan de groep lopen. Maar vind het ook niet erg om te zorgen dat Kai geen hartaanvallen krijgt door die kleine ruimte.’’ hoorde ze uit de richting van Ravena. Hoe dik was die muur wel niet? Of was dit meer een tunnel, die ondergronds ging? "Ik bied me ook aan achteraan te lopen, mij maakt het niet zoveel uit." zei ze, met een kleine glimlach. Beetje vrolijk blijven, toch? Maar ze wist dat de situatie snel zou verbitteren. Niet uit voorgevoel, aangezien ze een ontzettend slecht gevoel had voor zulke dingen, maar uit ervaring en feiten. Een slecht verleden achterhalen, verbannen uit het geheugen. Een brein deed zoiets niet zomaar. Een goed idee zou het misschien niet zijn, maar niet dat haar eigen ideeën dat wel waren, niet?

[Vussie back uit Estland Yay ]

Merle

avatar
Ze liep wat achter de groep aan. Zo hield ze de omgeving achter hen in de gaten, dat ze niet opeens verrast zouden worden. Ondertussen keek ze om zich heen, genoot ze van de omgeving. Ze had er op het moment geen behoefte aan om een gesprek te voeren, het was wel even prima zo. Het was mooi hier en ze kon er beter van genieten als ze niet afgeleid werd. De perfecte combinatie, ze vond het prima de achterhoede zijn. Opeens begon Ravena voor hen te praten. Ze fronste even haar voorhoofd toen ze begon over dat sommige paarden haar waarschijnlijk dood zouden willen hebben. “Wat erg dat Amenia dood is,” Haar stem klonk oprecht. Ze vond het echt erg. Ze kende Ravena natuurlijk nog niet zo lang, maar ze had wel de band gezien tussen haar en de raaf. “Het is dan maar hopen dat ze ons niet vinden,” vervolgde ze rustig. “En anders zullen we ze bevechten als dat echt nodig is,” vervolgde ze simpel. Ze zouden er waarschijnlijk niet tegen kunnen rennen en uiteindelijk zouden ze er toch tegen moeten vechten. Gelukkig waren ze met een groep en zouden ze in ieder geval weerstand kunnen bieden. Toen hield ze haar mond weer en keek om haar heen. Terwijl het landschap opnieuw veranderde.
Er lag een rustige glimlach om haar lippen. Ze vond het wel lekker een keer met een groepje op reis. Het geluid van hun hoeven en het idee dat je samen van het uitzicht kon genieten. Ook al moest je goed opletten waar je je hoeven neerzette, toch had ze ook nog tijd om om haar heen te kijken. Ze liep naar voren toen Saronse stil ging staan. Ze ging naast hem staan en keek om haar heen. Welke kant zou hij op willen. Ze volgde zijn blik naar de opening die uitmondde in een soort tunnel. Ze liep naast hem mee naar de opening. “Het is nog licht, dus het is niet zeer waarschijnlijk dat er roofdieren actief zijn.” Zei ze toen. Toen begon hij tegen Kai en meteen stelde iedereen voor om achteraan te lopen. Ze keek even naar Saronse. “Wat wil jij?” zei ze toen. “We gaan er samen in dus Kai kan op ons allemaal steunen als ze wil.” Ze keek Kai even aan en glimlachte naar haar. “Het lijkt mij inderdaad verstandig dat jij voorop loopt,” ging ze verder. “Ik wil dat ook wel doen, maar straks loods ik iedereen de verkeerde kant op,” Er klonk iets plagerigs door haar stem. Daarna knikte ze naar de ingang. “En laten we nu maar gaan, want hier buiten staan dubben wie er achter en wie voor loopt heeft ook niet zo veel zin. Het volgt zichzelf wel als we eenmaal gaan lopen. Iedereen kiest de plek waar ze zich prettig bij voelen lijkt me,” zei ze toen.

http://lostanimals.actieforum.com

Kai

avatar
VIP
De paarden waren al een paar uur op weg, richting de bergen die zich achter de heuvels schuilhielden. Vanaf dit punt, waar ze zich nu bevonden, zagen ze er niet heel angstaanjagend uit. Maar Kai wist wel beter. De merrie had een gruwelijke hekel aan bergen. Vooral puntige bergen. Ze rilde even, niet aan denken. Ze was veilig met een groepje anderen. Niet alleen dus, gelukkig. De merrie keek even naar de grond, waar zich allemaal vlijmscherpe keien bevonden. Je kon je lelijk verwonden eraan. Het was dus uitkijken geblazen en zeker voor Kai, die nogal onhandig was. Kai draaide haar oor naar Saronse toen die wat hardop mompelde. Ze richtte haar blik op met grote ogen op een soort van stenen muur, die zich recht voor hen bevond. Hoe zouden ze daar in vredesnaam overheen of doorheen kunnen komen? Saronse ging voor een kleine gleuf staan, blijkbaar was dat de enige doorgang. Een claustrofobisch gevoel bekroop de merrie langzaam. Het zweet brak haar uit. ''We moeten hierdoor... we moeten wel heel goed opletten want het is er soms echt ontzettend smal. En af en toe vallen er stenen naar beneden. Ik hoop dat de roofdieren nu niet actief zijn.'' sprak de krachtige stem van Saronse. De hengst had zijn prachtige, ijsblauwe ogen op Kai gericht. ''Kai, wil je liever voor mij lopen of achter mij? Ik weet dat je soms wat angsten hebt in kleine ruimtes.'' Zijn vriendelijke blik hield haar vast. Nog voor ze kon antwoorden, begon Ravena met praten: ''Ik was nog één ding vergeten. Een misschien wel cruciaal ding, excuses daar voor. Ten eerste, ik word soms achtervolgd door halve gare paarden die mij dood willen hebben vraag me niet waarom, ik heb namelijk geen idee. Maar goed, het was een leuk idee volgens een van mijn oude pleeg veulens om Amenia te vermoorden, dat was ze niet gelukt als een of ander halvegare slechtzak in DH het klusje niet uiteindelijk toen Amenia zwak was had geklaard. Dus tja. Daarom is Amenia er niet. Én nu, wees gewaarschuwd en ga maar als gekken gillen en rennen, natuurlijk in de goede richting, als je een groepje paarden op ons af ziet rennen. Oké, dat is dan ook weer geregeld.'' Kai keek haar zus even met een vreemde blik in haar ogen aan. Daarna richtte ze haar bruine ogen weer op Saronse. ''Saronse, het lijkt míj verstandig als jij voorop loopt. Als er iemand van ons is die de weg kent dan ben jij het wel. Ik wil op zich wel achteraan de groep lopen. Maar vind het ook niet erg om te zorgen dat Kai geen hartaanvallen krijgt door die kleine ruimte.'' weerklonk de stem van haar zus. Kai keek weer naar Ravena. Ze knikte instemmend. Het was inderdaad verstandiger als Saronse voorop ging, hij wist immers de weg. ''Ga jij maar voorop, Saronse.'' antwoordde Kai. Ze probeerde zo geloofwaardig over te komen als maar kon. ''Ik zou natuurlijk geen hartaanvallen willen hebben.'' grapte ze met een waterig glimlachje. Toen mengden V isual en Merle zich ook in het gesprek. Ze boden allebei aan om naast achteraan bij Kai te lopen. De witte merrie keek hen dankbaar aan. ''Ravena komt wel naast me lopen. Ik vertrouw blindelings op haar, niet dat ik dat niet bij jullie zou doen, maar Raaf is mijn zus. En ik ken haar al mijn hele leven, dus..'' eindigde Kai haar zin. Ze knipoogde even naar Ravena. Daarna richtte ze haar aandacht op Merle, V isual en Saronse. ''Zullen we dan maar?'' sprak ze, dit keer een stuk zachter. Ze keek naar de kleine, benauwde gleuf.

-inspiloos-

http://coconutts.deviantart.com/

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Onderweg

Saronse liep rustig iets voor de groep. Saronse keek lichtjes op toen hij iemand naar hem toe zag naderden. Hij glimlachte zachtjes en richtte uiteindelijk even zijn hoofd naar Ravena. Hij knikte haar begroettend en richtte zich daarna weer aandachtig naar de weg. Hij wilde niets missen. Maar hij luisterde wel alert naar haar. ,,Ik was nog één ding vergeten. Een misschien wel cruciaal ding, excuses daar voor. Ten eerste, ik word soms achtervolgd door halve gare paarden die mij dood willen hebben vraag me niet waarom, ik heb namelijk geen idee. Maar goed, het was een leuk idee volgens een van mijn oude pleeg veulens om Amenia te vermoorden, dat was ze niet gelukt als een of ander halvegare slechtzak in DH het klusje niet uiteindelijk toen Amenia zwak was had geklaard. Dus tja. Daarom is Amenia er niet. Én nu, wees gewaarschuwd en ga maar als gekken gillen en rennen, natuurlijk in de goede richting, als je een groepje paarden op ons af ziet rennen. Oké, dat is dan ook weer geregeld.’’ Saronse dacht even na over haar uitleg. Over wat ze mogelijk last van kunnen hebben. Amenia is dus vermoord? En haar pleegveulen. Wat voor verhaal heeft die te bieden. Er spookten allerlei vragen door zijn hoofd. Maar hij besloot het gewoon weg te laten varen. "Nou Ravena, ik heb het je al gezegd. Ik zal aan je zeiden staan. En mooi niet dat ik ga vluchten. Daar ben ik helaas iets te koppig voor." Hij keek haar ondeugend aan. "Al word ik omsingeld door 1000 paarden. Ik zal gewoon blijven vechten." Het lag gewoon niet in zijn aard om te vluchten. Hij bleef staan waar hij stond en behoud zijn rang die hij ooit eens had mee lopen pronken. Saronse richtte zich weer aandachtig op de weg. Nog steeds met zijn knappe glimlach. “Wat erg dat Amenia dood is,” Weerklonk de stem van Merle. Hij keek even achter zich en keek haar eventjes aan en knikte instemmend. "Ja inderdaad, waarom willen ze je zo hard raken Ravena? Omdat je de belofte had gebroken?" Hij wierp even en bezorgde blik naar Ravena. Hij hoorde Merle nog enkele dingen bijvoegen. “Het is dan maar hopen dat ze ons niet vinden,” Dat baarde hem ook zorgen. Hij hoopte maar dat die niet teveel voor problemen zouden zorgen. “En anders zullen we ze bevechten als dat echt nodig is,” Saronse grijnsde eventjes. Merle leek duidelijk tot alles bereid te zijn. "Ja inderdaad. Maak je maar geen zorgen Ravena." Hij keek zacht in haar ogen en zijn stem weerklonk heel kalm.

Ondertussen

Saronse wierp even zijn aandacht op de smalle doorgang. Het zag er duister en kil uit. Dit gebied straalde een niet zo'n warmte uit. De muren van bergen waren groen/grijs en glibberig. Saronse rook een duffe geur. Maar Saronse had enkel moed in zijn hart. Hij was bereid om gewoon de duisternis in te gaan. Uiteindelijk keek hij naar Ravena. Die als eerste sprak. ,,Saronse, het lijkt míj verstandig als jij voorop loopt. Als er iemand van ons is die de weg kent dan ben jij het wel. Ik wil op zich wel achteraan de groep lopen. Maar vind het ook niet erg om te zorgen dat Kai geen hartaanvallen krijgt door die kleine ruimte.’’ Saronse knikte. "Ja dat is misschien het beste ja." Sprak hij met een knik. "Ik bied me ook aan achteraan te lopen, mij maakt het niet zoveel uit." Antwoordde Gemuteerde Teddybeer toen. Saronse knikte naar haar. Merle stond ondertussen al een tijdje bij hem. “Het is nog licht, dus het is niet zeer waarschijnlijk dat er roofdieren actief zijn.” Saronse knikte. Maar was er nog niet zo zeker van. "Misschien, vooral de katachtigen zijn overdag niet actief. Maar de wolven en honden. Die zie je vaker over dag naar mijn weten..." Antwoordde hij kalm. Hij glimlachte naar haar. Een beetje bezorgd. “Wat wil jij?” Vroeg Merle uiteindelijk bij het 'vergaderen' :'). Saronse haalde zijn schouders een beetje op. "Nou, ik loop vooraan. Dat is het verstandigste van allemaal." Sprak Saronse beslissend. Zijn besluit stond al vast. De rest van de groep zullen wel snel hun plaatsen nemen. “We gaan er samen in dus Kai kan op ons allemaal steunen als ze wil.” Saronse glimlachte geheimzinnig. Grappig dat Kai alle steun kreeg die ze nodig had. Ze kon op iedereen rekenen. “Het lijkt mij inderdaad verstandig dat jij voorop loopt,” Saronse knikte hierbij enkel. “Ik wil dat ook wel doen, maar straks loods ik iedereen de verkeerde kant op,” Saronse keek haar ondeugend aan. "O, nee laat dat maar. Kom maar achter mij aan. Dan ben ik er zeker van dat dat niet zal gebeuren." Hij keek Merle schijnheilig aan. Ook Kai stemde in dat hij vooraan moest lopen. ''Ik zou natuurlijk geen hartaanvallen willen hebben.'' Hij keek haar even bezorgd aan. Ook al bedoelde ze het grappig. Saronse had het gevoel dat ze onzeker was. Hij wierp haar een geruststellende glimlach toe. ''Ravena komt wel naast me lopen. Ik vertrouw blindelings op haar, niet dat ik dat niet bij jullie zou doen, maar Raaf is mijn zus. En ik ken haar al mijn hele leven, dus..'' Saronse keek de twee merries verast aan. Zussen? Nee maar, dat wist Saronse niet. Wat een verassing. Maar hij besloot er niet op te reageren. Ze moesten nu echt gaan. Ze hadden tijd genoeg om te praten. "Nou, naast elkaar lopen is haast onmogelijk vrees ik. Het pad is veel te smal. Kies daarom verstandig je plek. Want je kan maar zeer weinig van plaats veranderen." Zei hij waarschuwend. Het pad was echt smal. Dat ze soms bijna er niet door zouden kunnen. De twee muren waar ze in liepen waren immens hoog. Dat maakte de omgeving duister en koud. Het was best een onprettige plek om door te lopen. Maar ze hadden geen keus. ''Zullen we dan maar?'' Hoorde hij Kai zeggen. Ook Merle zei. “En laten we nu maar gaan, want hier buiten staan dubben wie er achter en wie voor loopt heeft ook niet zo veel zin. Het volgt zichzelf wel als we eenmaal gaan lopen. Iedereen kiest de plek waar ze zich prettig bij voelen lijkt me,”

Saronse knikte enkel en liep zwijgzaam naar de opening waar zei in moesten lopen. Zonder nog achter zich om te kijken liep hij de donkere opening in. Hij was nu zeer alert. Zijn ogen gleden alle kanten open en zijn oren en neus stonden scherp. Hij pikte elke geur op en ving elk geluid op. Het was zeer stil. Zijn hoeven hief hij heel goed op. En zette ze voorzichtig neer. De grond was bezaaid met scherpe stenen die je hoeven lelijk konden beschadigen. Er spookten allerlei dingen door zijn hoofd. Oude herinneringen die bij hem opkwamen. Maar die drukte hij meteen uit zijn gedachten. Dat was één van de ergste beelden die hij wenste nooit meer te zien. Die storm, zijn pad dat maar enkele keren werd verlicht door de donder en bliksem. En de skeletten de stank. "Verdomme!!" Mompelde Saronse bijna hees. Hij kon het niet tegen houden. Hij versnelde zijn pas een beetje. Opeens enkele meters boven hen hoorde hij iets. Meteen stond hij stil en hief alert zijn hoofd omhoog. Er vielen juist vlak voor hem stenen op de grond. Het waren best wel wat keien. Hij had geluk gehad en dat wist hij. Gelukkig stond zijn gehoor scherp. Saronse keek even nadenkend naar boven. Hoe kwam het die stenen naar beneden vielen? Door de trillingen? Of door één of ander roofdier dat hen aan het besluipen was? Saronse keek peinsde naar boven. En besloot maar verder te gaan. Hij vertrouwde het maar niet. Zijn gevoel sloeg alarm. Maar hij rook of zag verder niets.

Leef je nu maar uit Very Happy Dit is nu de wolven deel Very Happy

Ravena

avatar
VIP
Gelijk zeiden sommige paarden wat op haar verhaal, nou ja, enkel Merle en Saronse. Ze knikte naar beide paarden en luisterden naar hun woorden. Saronse sprak als eerste, dat hij altijd zou blijven vechten. Ja, dat geloofde Ravena wel, Saronse was een vechter daar was ook zij inmiddels achter gekomen. Ze knikte dankbaar naar hem en Merle. Saronse was, wat ze al had verwacht, natuurlijk de eerste die een vraag stelde. Merle trok alleen conclusies dat merkte ze, niet altijd dat had ze ook gemerkt maar nu wel eventjes. ,,Ja, precies daarom. Ze vermoorde andere omdat iemand een belachelijke belofte heeft verbroken en de gene die zich aan die belofte heeft gehouden de ander niet vermoord. Waar gaat het een met de wereld.'' Dat laatste zei ze peinzend en zachter haast mompelend. Waarna ze voor haar uit staarde en nog wat dingen mompelde, verwensingen en andere termen die ze vaak gebruikte, maar er zaten ook wat nieuwe bij. Daardoor hoorde ze de laatste woorden van Saronse en Merle niet die zeiden dat ze mee zouden vechten, maar als ze die wel gehoord zou hebben had ze hun dat meteen verboden. Ze wou niet dat zij in gevaar kwamen door die belachelijke kudde waar ze vroeger in leefde, met die stomme regels. Ze had de pest aan regels, standaard regels als gij zult niet vechten, regels in Utopia ja, die kon ze waarderen en begrijpen. Maar al dat gezeik en gedoe van haar oude kudde, dat begreep ze nou echt totaal niet. En niemand werd er blij of gelukkig door dat was een ding wat duidelijk was. Toen ze bij de berg aangekomen waren stemde iedereen het er mee eens dat het Saronse was die voorop moest lopen. En eindelijk zij ook Gemuteerde Teddybeer wat, uiteindelijk na veel dubben spreken was het duidelijk dat zij bij Kai zou lopen en dat Saronse vooraan liep wie er achter zou lopen wist niemand dat kwam vanzelf wel. Zij zou met Kai ergens in het midden lopen schatte ze in. ,,Ik denk dat het pad later wel breder gaat lopen en anders... Dat zien we dan wel weer. En nou, vooruit met de geit!'' Het laatste kwam er licht opgewekt uit en zo liepen ze met zijn allen de berg in, de wanden waren groen grijsachtig vol met van dat glibberige spul en het rook er verschrikkelijk duf. En het grootste probleem was, dat je amper iemand zag enkel silhoueten in het donker afgetekend tegen de donkere muren. Vaak richtte ze een blik op Kai, plots stopte Saronse waardoor ook zij moest stoppen. Ze keek met zijn blik naar boven, maar Saronse liep al weer verder, Ravena liep achter Kai en bleef naar boven kijk haar ogen gespitst. Zag ze daar nou iets bewegen? Ja hoor, een kleine beweging een flits van iets wat donkerder was dan de wand en gelijk wist ze wat het was of waren. Wolven. ,,Uh... Saronse, klein probleempje. Groot probleempje. RENNEN!'' Dat laatste kwam er licht paniekerig uit toen haar vlucht instinct de overhand nam en net na haar woorden sprongen de wolven van de afgrond die boven de bergen uit staken. Ravena zag ze niet maar merkte dat sommige behoorlijk groot waren maar mager. Hongerig, nog gevaarlijker. Haar hoeven denderden over de stenen en lieten een hol geluid weerklinken scherpe rotsen staken tegen haar hoefijzers en deden haar soms pijn, maar ze negeerde het en langzaam probeerde ze weg te komen van de wolven. Uiteindelijk was er niets meer dat haar tegenhield alsof een onzichtbare muur was verdwenen in het niets probeerde ze weg te komen, maar plots deinsde er iets reusachtigs voor haar op een grote wand. De weg liep dood, dat betekende dat ze een zijweggetje in gerend was. Ze draaide zichzelf om, wat verschrikkelijk moeilijk was en keek om haar heen. ,,Kalm blijven nu Ravena, kalm blijven.'' Mompelde ze tegen haarzelf, en min of meer hielp het, ze kon tenminste weer een beetje helder nadenken. Maar toen schoot er haar een ding te binnen, ze had beloofd op iemand te passen maar was haar belofte niet nagekomen. Gelijk stoof ze naar voren de kronkelende weg weer af nemend, uiteindelijk kwam ze bij die splitsing en keek naar links en naar rechts. Maar niets of niemand te bekennen, geen wolven, geen paarden helemaal niemand. ,,KAI! SARONSE! MERLE! Gemuteerde Teddybeer?!'' Het laatste kwam er licht vragend en wanhopig uit, als ze hier de weg kwijt was geraakt kwam ze er nooit meer uit. En toen deed ze misschien wel een van de meest domme dingen die ze ooit gedaan had, ze ging naar links de kant die ze op zou moeten gaan zonder dat de wolven hun achtervolgd zouden hebben. Ze sprong aan in galop en keek overal om haar heen wanhopig opzoek naar een van haar metgezellen. ,,Verdomme.'' Mompelde ze zachtjes, waar waren ze nou toch? Waar waren ze in 's hemelsnaam? Een licht gevoel van angst en wanhoop overdekte haar, maar ze probeerde het weg te drukken wat enigszins lukte.

Visual

avatar
VIP
Na een heftige discussie over wie er waar mocht lopen, -het was eigenlijk geen heftige discussie, eigenlijk ook helemaal geen discussie-, liepen ze achter elkaar door de grotdinges heen. Ze noemde het maar een grot. Maar na een tijd begon ze zich te vervelen. Het stonk naar roofdieren, ze had geen flauw idee waar ze waren en ze wilde wat actie. Het was niet rottig bedoeld, maar zo zat ze nou eenmaal in elkaar. Ergens was ze wel blij dat er niets was gebeurd, tot nu toe. Het enige wat ze zag waren de paarden voor haar, ze liep helemaal achteraan, zoals ze zelf had aangeboden. Toch voelde ze aan de sfeer dat er iets niet klopte. Het enige wat ze hoorde was het getik van hun hoeven tegen de veel te scherpe bodem van rotsen aan, maar ze voelde de aanwezigheid van anderen. Ze rook het, haar ervaring kon het zeggen. Het rook naar wolven. Saronse stopte plotseling, en meteen daarna hoorde ze een paar bonken. Toen ze verder gingen, zag ze een paar rotsen. Dat kon niet zomaar veroorzaakt zijn. De wolven waren actief, onzichtbaar als ze waren. Meteen voelde ze een boost van energie door haar lichaam stromen, actie! Het was geen leuke actie. Ze hoorde Ravena: ,,Uh... Saronse, klein probleempje. Groot probleempje. RENNEN!'' "Het zijn wolven, blijf rustig!" zei ze vlak daarna op een strenge toon, wetend dat uitlevering aan het vluchtinstinct een grote puinhoop kan opleveren. Ze hoorde snel hoefgetrappel, en besloot zelf ook haar snelheid te verhogen. Ze moesten de wolven zien aankomen, ze konden elk moment, wist zij veel, naar beneden springen van waar ze ook vandaan kwamen, en veel wonden opleveren. Waarom moest zij nou weer zeuren om actie? Ze werd om de seconde iets gehaaster door de adrenaline in haar bloed, elke keer dat ze een stap zette schoot haar blik omhoog, hopend dat die dingen niet naar beneden kwamen, of waar ze ook zaten. Wolven waren nooit goed. De laatste keer dat ze was gebeten door een wolf was er een lelijke plek voor twee weken, in het speeksel zaten zoveel bacteriën, het leek haast vergif. Ze hoorde een zachte 'bonk' achter haar, en wat krasjes tegen de stenen aan. Meteen draaide ze zich om, en er stonden twee wolven voor haar. "Wow!" zei ze verschrikt, maar ze dwong haarzelf meteen in aanvalshouding over te stappen. Mochten die dingen willen knokken, konden ze haar krijgen met haar Epic Vis Manoeuvres. Ze besloot niet verder te vluchten, misschien zouden de wolven hen insluiten, misschien besloten ze hen van achteren aan te vallen. "Ga verder." riep ze naar de anderen, geen idee wie er luisterde, en of ze er wel nog stonden. Ze richtte zich tot de wolven, grijnzend. "Er zijn hier twee kanten, en ik weet welke pups jankend naar huis gaan vandaag." Ze deed snel een paar stappen naar voren, en meteen zag ze dat de wolven naar haar nek wilden springen. Ze steigerde om de klap op te vangen met haar been, en natuurlijk meteen terug te schoppen met haar glanzende hoeven. Ze snoof, realiserend dat dit niet zwakke wolven waren, en ze zag dat de wolven een tweede poging waagden. Waren ze niet origineler? Dit keer deed ze een paar stappen naar achteren, leve haar behendigheid, zodat de wolven op hun bek vielen en een paar seconden zich niet konden verdedigen. Ze stormde meteen naar voren en greep haar kans, hield haar hoofd laag, en knalde met haar hoofd tegen de flank van een van de wolven op. Ze gooide haar hoofd woest in de lucht, waardoor de wolf op haar rug belandde met behulp van haar hoofdkatapultdinges. Epic Vis Manoeuvre go! dacht ze, terwijl ze eerst licht steigerde zodat de wolf achter op haar rug belandde, en daarna haar spieren aanspande voor een heftige bok. De wolf vloog door de lucht, zijn poten zochten houvast, maar vonden alleen de harde wand, gevolgd door de puntige stenen. Ze had dan wel geen scherpe tanden, ze kon nog steeds gevaarlijk zijn. Tijdelijke KO, al right! De tweede wolf kwam op haar af, maar ze had geen zin om origineel te zijn, dus steigerde ze, en vlak voordat de wolf naar haar nek sprong, liet ze haar hoeven zakken, zodat ze zijn hoofd de grond in boorde. Daar waren die rotsen dus voor. Het zag er afschuwelijk aan, dus Vis draaide meteen haar hoofd om, en gaf nog een trap. De schedel van de wolf was doorboord, en hij leefde niet meer. Wat betreft de eerste wolf, die begon overeind te komen, ze kon maar beter verder gaan. Zo snel als ze kon volgde ze haar zintuigen om zich weer bij de rest van het groepje aan te sluiten, wat er nog van over was.

[EPIC VIS MANOEUVRE GO Yay ]

Kai

avatar
VIP
Kai had de hele tijd een naar voorgevoel. Alsof er iets ging gebeuren. Dat had de merrie wel vaker, meestal was klopte haar voorgevoel dan ook. Niet altijd, maar meestal wel. Kai hield haar oren en ogen scherp open, voor het geval er iets ging gebeuren. Ze hoopte dat haar voorgevoel niet klopte en er niks zou gaan gebeuren. Om niet aan haar voorgevoel te denken, focuste ze zich op de omgeving. Het werkte nauwelijks. Het gebied waar ze zich in bevond stond eerder aan de kant van haar slechte voorgevoel. Kai richtte haar blauwe ogen op de vieze, steile wanden die haar een claustrofobisch gevoel bezorgde. Soms vroeg de merrie zich wel eens af waarom ze in hemelsnaam mee was gegaan. Het antwoord wist ze allang; ze deed het voor een vriend. En vrienden hielp je. Kai hoorde maar half de andere paarden praten, het boeide haar niet zoveel. Ze keek even verbaasd op toen ze Saronse zijn pas zag versnellen, al snel werd haar aandacht door een vogel in de lucht getrokken. Een van de vele nadelen van haar concentratieprobleem; ze werd snel afgeleid. ''Uh... Saronse, klein probleempje. Groot probleempje. RENNEN!'' Kai keek naar Ravena, toen die een paniekerige toon opzette. Er was iets niet helemaal pluis. ''Wat is er aan..'' Nog voor ze haar zin kon afmaken, zag de merrie donkere schimmen van via de bergwand naar beneden stormen. Kai zette grote ogen van paniek op. Wolven! spookte door haar hoofd. De wolven waren zo te zien uitgehongerd. Hun vachten waren vies en ze keken met bloeddorstige ogen naar het groepje paarden, een lekker maaltje in hun ogen. Kai steigerde hoog uit angst. Een paniekerige geluid steeg op uit haar keel. Dit werd haar dood als ze zich niet snel uit de voeten zou maken. Ravena dacht daar blijkbaar hetzelfde over, want ze was nergens te bekennen. Kai hoorde de stem van V isual: ''Het zijn wolven, blijf rustig!'' Hoe konden ze nou rustig blijven als ze op het punt stonden opgegeten te worden door een stel hongerige wolven?
Kai werd uit haar waas van paniek gehaald door een felle pijn in haar rug. Een wolf was via achter op haar rug gesprongen, nou ja hij hing er half op, alleen met zijn voorpoten. Instinctief begon ze te bokken om het roofdier van haar rug te krijgen. Het lukte, maar de wolf had wel schade aangericht. De wonden die de klauwen hadden aangericht bloedden best erg. Rood helder bloed doordrenkte Kai's smetteloze witte vacht. De merrie keek een keer snel naar haar wonden en verloor daarbij bijna haar bewustzijn. Ze kon niet goed tegen bloed, ze werd er misselijk van.
Een tweede wolf wilde op haar rug springen, maar dit keer had Kai het op tijd door. Ze gaf de wolf een harde trap met haar achterbenen. De wolf kwam bewusteloos op de grond terecht, een meter verderop. haha, die zou voorlopig niet meer hulpeloze dieren aanvallen. Nog een andere wolf viel Kai aan, dit keer greep deze naar haar voorhoef. De wolf, een reu, beet erin. Kai moest op haar kiezen bijten om het niet uit te schreeuwen van de pijn die haar bijna verlamde. De merrie wist zich te bevrijden uit de greep van de reu. Zwarte vlekken dansten voor haar ogen, ze begon haar grip op de werkelijkheid te verliezen. Kai wankelde op haar benen. De merrie zag dat de wolven het niet meer op haar gemunt hadden. Gelukkig, want ze wist niet of ze het nog wel langer uithield. Als uit het niets viel ze op de grond, bewusteloos. Haar been bloedde hevig. Was dit haar einde?

-Ik weet het; het is heel dramatisch allemaal-

http://coconutts.deviantart.com/

Saronse

avatar
Your Hero ♥
Saronse had al die tijd wel iets verwacht. Het kon ook niets anders. Duisternis zorgde voor een koude sfeer tussen die glibberige gleuf waar ze door liepen. Het leek zo eindeloos lang. En het leek wel een doolhof. Maar er schoten vage herinneringen door zijn hoofd. Ze liepen voorbij een herten skelet. Die had hij eerder gezien. Hier en daar waren er botten te zien. Van allerlei dieren afkomstig. Het was hier een ware kerkhof. En hier was Saronse ooit eens helemaal alleen. Tijdens een storm. Hij was verblind door paniek. Neen, hij had geen angst. Hij was gewoon zo volkomen gefocust geweest op het zoeken naar zijn kudde. Niet wetend dat hij juist verder en verder liep van zijn kudde. Verblind. Saronse huiverde even bij de gedachten. Hij had zich kapot gelopen en had gruwelijke dingen gezien waardoor hij nog steeds slechte dromen van had. Saronse drukte de onaangename beelden weg. Zijn oren draaiden alert alle kanten op. ,,Uh... Saronse, klein probleempje. Groot probleempje. RENNEN!'' Saronse keek vanuit zijn ooghoek naar Ravena. Zijn ijs blauwe ogen vlogen wijd open toen hij deze wolven naar beneden zag klauteren. Het leken wel duivels. Of beter gezegd demonen. Graat mager en smerig. Hun ogen weerkaatste de zwakke zonlicht. Het leek alsof ze licht gaven. Ravena schoot in paniek. En hij hoorde de rest ook best wel zich ook opgefokt te gedragen. Saronse bleef helder nadenken. Hij schoot in rengalop. "Het zijn wolven, blijf rustig!" Hoorde hij Gemuteerde Teddybeer zeggen. Hij probeerde iets te verzinnen. Hij heeft vaker met een kudde moeten vluchten en hij kende die plannen uit zijn broekzak. Niet dat hij dat heeft :'). Saronse wist dat ze niet voor eeuwig konden rennen. één voor één werd er iemand uit de kudde gesleurd. Saronse liep in de doolhof. Hij draaide zich nu met een ruk om. Deze keer zou hij de wolven opjagen. Iedereen leek wel verspreid te zijn. Zijn ijs blauwe ogen flitsten alle kanten op. Zoekend naar Ravena, Kai, Gemuteerde Teddybeer en Merle. Hij kreeg Gemuteerde Teddybeer in het oog. Die oog in oog stond met twee van die rotbeesten. "Ga verder." Riep Gemuteerde Teddybeer. Die zich duidelijk kon redden. Maar Saronse was echter niet van plan om haar achter te laten. Hij wilde naar haar toe gaan. Plots botste iets tegen hem. Hij werd in één van de gleuven geduwd. Hij probeerde zich ruw te verzetten. Hij haalde het eens uit met zijn hoeven. Hij hoorde woest gegrom. Saronse hief zijn hoofd op en richtte het naar boven. Daar zag hij vlak voor zijn neus welgeteld vier hongerige wolven. Die boven hem hem omsingelde. "Sh*it, shi*t, Shi*t" vloekte hij heftig. Er droop wat speeksel in het gezicht van Saronse. Saronse bleef best kalm. Hij hield zijn vlucht instinct onder controle. Hij wist echter niet wat hij nu moest doen. Vluchten? ,,KAI! SARONSE! MERLE! Gemuteerde Teddybeer?!'' Hoorde hij plots. 'Ravena?' Schoot er door zijn gedachten. Door haar wanhopige oproep ging zijn leidersintinct op pijl staan. Hij moest haar helpen. De wolven keken verast op. Saronse richtte zijn ijskoude ogen op één van de wolven. Ze schoten tegelijk op Saronse zijn lichaam. Saronse vloog de lucht in en sloeg zijn hoeven woest alle kanten op. Zijn bloed kleurde de ijs koude rotsige muren. Heftig gejank weergalmde meerder maals. Het leek wel of Saronse danste. Hij was zo in zijn element alsof het niets was. Zijn lange manen dansten prachtig en proefden wolvenbloed. Er bleven nu twee wolven over. Zijn ijs blauwe ogen richten zich strak op deze taaie beesten. Ze schoten nogmaals in de aanval. Die beesten geven het ook nooit niet op. Saronse schoot ook in de aanval en schoot voorbij één van de wolven greep ze bij de staart en gooide die zo omhoog. Het hongerige dier kwam ongelukkig terecht op puntige stenen. De verwondingen waren dodelijk. De ander was ondertussen ongezien gevlucht. Saronse schoot al meteen weer verder. Hij moest de rest vinden! En snel! Zijn verwondingen vielen best mee. Hij was erg goed in ontwijken. Hij liep haastig tussen de gleuven heen. Hij wist perfect waar Ravena was. Hij had haar oproep onthouden. Hij kreeg een witte schim in het oog. Het kon Kai of Ravena zijn. Maar hij kon zich er niet volledig op richten. Een wolf schoot in haar richting en ze leek te veel bezig te zijn met haar paniekaanval. (lekker overdreven uitgedrukt.) Saronse schoot op het dier af. Eerst leek hij het niet te halen. De wolf wou juist een dodelijke zet toen totdat Saronse zijn aanval kon dwarsbomen. Hij beukte met zijn stevige borst de wolf weg en sleurde hem mee en plette die tegen de rotsen muur. Saronse hijgde vermoeid. Maar hij moest blijven doorgaan. Hij zijn gevoelige ijs blauwe ogen gleden geruststellend naar die van... Ravena! Opgelucht dat hij was. En Gemuteerde Teddybeer sloot ondertussen bij de ander twee aan. Hij verwachte wel dat deze taaie merrie zich wist te redden. Hij duwde Ravena mee. "Blijf nu heel goed bij me Ravena. Deze vuile beesten blijven nu wel even op afstand." Hij liet zijn zachte neus over haar hals glijden. Bij de meeste paarden hielp zijn aanraking om gerust te stellen. Maar of het bij Ravena zo wel was. Dat wist hij niet. Uiteindelijk trokken ze gehaast verder. Deze keer verloor hij de twee merries niet uit het oog. Na een tijdje vonden ze Kai. Die op de grond languit lag. En weer stonden een paar wolven klaar om Kai te verscheuren. één stond al op Kai om haar af te maken. Saronse brieste woest en schoot op de wolven af. Soepel sleurde hij de wolf van Kai af en worp die met gemak tegen enkele andere wolven. Waar was Merle eigenlijk? Maar hij had geen tijd om aan haar te denken nu. Zijn oog viel in een grote opening. Dat kon hun redding zijn! Maar ze moesten nog even wachten. Ze moesten eerst Merle zoeken. Saronse liet even zijn neus over het gezicht van Kai glijden. "Hou nog even vol Kai, ik weet een uitweg. Probeer recht te staan." Saronse voelde hoe tanden zijn flank doorboorde. Hij beet woest op zijn lip van de helse pijn die hij doormaakte. In plaats van het uit te schreeuwen werkte hij het uit op die valse beesten. Hij greep de snuit beet en klemde zijn tanden stevig vast. De mond van de wolf was het enige wapen. Oké de klauwen ook maar die beschadigden niet zo hard. De wolf verzette zich heftig. Maar Saronse hield het met gemak in bedwang. Uiteindelijk duwde hij de wolf achteruit. Ze gingen steeds sneller en sneller. Tot de wolf niet meer kon volgen. Saronse smeet het de lucht in en het beukte tegen de rand van een scherpe berg. Het lande met een plof weer op de grond. Saronse had een verschrikkelijke hekel aan deze gruwelijke gevechten. Hij wilde geen enkel levend wezen pijn doen. Maar hij had gewoon geen keus. Het is de wolven of hij en zijn vrienden. Saronse bleef beschermend voor Kai staan. Hij hoopte maar dat Merle hier snel was.


Saronse HERO STYLE Very Happy

Oké we zijn bijna in episode 2 nu alleen nog geduldig wachten op Merle zodat ze veilig de grot in kunnen vluchten Very Happy Come on Merleeee!!

Ravena

avatar
VIP
Ze sloot haar ogen en zuchtte weer tot kalmte gebracht door haarzelf, ze had trauma's aan wolven en wist ook wel dat ze niet allemaal even erg waren en dat je het beste kalm kon blijven, maar het lukte haar niet, het lukte haar helemaal nooit eigenlijk. En dat allemaal door die ene verschrikkelijke storm achtige nacht, net toen ze opzoek gingen naar een schuil plaats voor die vreselijke storm. Het waaide en regende, het onweerde en licht flitsen verlichtte het woeste landschap, takken die krakend de strijd met de zwaarte kracht opgaven en overal geroep om hulp en angstig gehinnik. En toen daar uit het niets kwamen schimmen te voorschijn, donkere silhouetten die duister tegen de zwartheid van de nacht opstaken kwam langzaam pas voor pas naar voren, ze lieten een dreigend en diep gegrom horen van diep binnen hun borstkas. Gehuil vulde het gebied op als een vreselijk lied werd dit weer aangesterkt door de wind die zijn droevige en verschrikkelijke lied liet horen terwijl het door de bomen heen drong. Hier en daar viel een boom krakend om de strijd met de wind verloren. De wolven sprongen het waren er minstens tien, en uit alle macht probeerde Ravena samen met haar veulen weg te komen, want ja, toen had ze een veulen, een hengstje van drie maanden. Ze probeerde te vluchten en weg te rennen maar de wolven grepen Concess en sleurde ze mee. Ravena's ogen schoten open en ze snakte naar adem toen gleden haar ogen naar links ze wou niet meer aan die pijnlijke herinnering denken een wolf kwam links naar haar toe en weer was dat diepe grommende geluid hoorbaar. Ravena keek ernaar en wou hem toeschieten weer kalm en zelfverzekerd. Maar ze keek naar Saronse eventjes keek ze hem aan toen sloeg ze haar ogen naar beneden niks deed ze tegen die wolf. Weer verzonk ze in gedachte. De wolven sleurde Concess mee en ze herinnerde zich het angstige geroep om hulp en het verdriet van het jonge hengstje nog. En toen verdween hij in de duisternis en zij, zij stond daar machteloos zijn naam roepend terwijl tranen over haar wangen biggelde ze wilde nog achter hem aan gaan maar andere paarden sleurde haar mee in een poging weg te komen. Machteloos had ze geroepen en geroepen en de dag daarna had ze naar hem gezocht op dezelfde plek waar nu overal bloed lag en omgevallen bomen en er afgewaaide takken. Het was een vreselijk schouwspel, maar het woud was verdronken geweest, overstroomd voor een langere tijd door de rivier die door de vallei liep en het water kon toen nergens heen. De bomen waren dood en braken gemakkelijk af. En toen volgde ze het spoor van bloed, ze haalde zich alles voor de geest, Concess vooral en zijn geroep zijn kleine beentjes die trilde van angst, en hoe ze hem hopeloos tot kalmte maande en toen zag ze hem. Ze herkende hem uit duizenden, zelfs nu hij half aangevreten was door de wolven. En daar was ze een langere tijd geweest ze had gehuild tot ze na twee dagen tegen haarzelf zei dat het genoeg was, dat ze verder moest en dat ze het moest vergeten. Concess was er niet meer en ooit zou ze hem weer terug zien in de hemel, hij was nu niet meer dan een herinnering. Een zachte neus duwde tegen haar vacht, waardoor ze uit gedachte gerukt werd. Saronse hier en daar bloed stond voor haar maar eerst dacht ze dat het Concess was, die had ook altijd van die prachtige vlekken gehad. ,,Concess, pas op voor de wolven.'' Zei ze, zoals ze tegen hem had gezegd die nacht. Toen werd ze door de stem van Saronse weer bij de werkelijkheid gebracht. Ze keek hem aan, haar ogen traande licht en het beeld was wazig, ze knipperde een paar keer met haar ogen en keek hem aan een aardig lange tijd toen draaide ze haar hoofd weg. Een wolf stond daar voor Kai, klaar om haar aan te vallen. En toen wist ze plots wat haar plicht was, haar plicht was om andere te helpen, om andere te beschermen tegen het verdriet dat zij gevoeld had had gehad toen haar zoon gestorven was. Het verdriet dat wolven veroorzaakte ten alle tijden. Dus stoof ze naar voren sprong zowat over Kai heen tegen de wolf aan die haar hongerig naar haar been vloog maar ze was hem te snel af, ze steigerde en danste weg om weer toe te slaan haar benen kwamen met een klap op zijn lichaam en ze hoorde de botten breken het gaf haar een misselijk gevoel om te horen hoe die botten een voor een braken, door niemand minder dan haarzelf. En toen klonk er een gejank, lang aanhoudend en er leek geen eind aan te komen. En toen een helse stilte de wolf was dood. Ravena opende haar ogen langzaam die ze dichtgeknepen had. Ze draaide zich om, straaltjes bloed sijpelde uit haar been maar ze negeerde de stekende pijn terwijl ze naar Kai liep, waar inmiddels ook Saronse al was. ,,Kai... Het spijt me ik had je moeten beschermen. Ik had het beloofd en ik kwam mijn belofte niet na, door herinneringen aan pijn en verdriet.'' Verontschuldigde ze zichzelf. Langzaam tilde ze haar hoofd op nu keek ze Saronse aan. ,,Ik had niet moeten vluchten, ik had sterk moeten zijn, de kalme en zelfverzekerde Ravena zoals jullie mij wellicht kennen, maar trauma's en herinneringen aan deze bloeddorstige beesten namen de overhand van mij, gemengd met mijn vlucht instinct.'' Ze stopte eventjes met praten toen ze de groep rondkeek. Merle, waar was Merle? ,,Waar is Merle?'' Mompelde ze zachtjes terwijl ze haar wenkbrauwen fronste.

Merle

avatar
Ze liep achter Saronse aan de opening door. Meteen was het een stuk donkerder en haar ogen stelden meteen scherp. Er lag een kalme blik in haar ogen terwijl ze oplette waar ze haar hoeven neerzette en ondertussen ook in de gaten hield of ze geen stenen op haar hoofd kreeg. Ze vond het niet erg ze was wel wat gewend. Toen opeens ontstond er allemaal verwarring. Ze had haar hoofd opgeheven en snoof de geur van de wolven in haar op. Meteen stond ze stil en spitste haar oren. Dat was altijd haar eerste reactie, het was instinct. Ze rende niet weg, nam altijd eerst alles goed in zich op. Dat moest ook wel als bergpaard, aangezien je anders van een klif af viel als je er in blinde paniek vandoor ging. Toen hoorde ze opeens de stem van Ravena, dat ze moesten rennen. Voordat ze er op kon regeren was de merrie er al vandoor.”Wie rent is zwak, wie blijft staan is sterk. Zo is het in de ogen van de wolven.” Dat had een paard ooit tegen haar gezegd, een oud paard die op sterven had gelegen. Het liefste gaven zij hun wijsheid door en zei hoorde het altijd maar wat graag aan. Het was al te laat om wat te zeggen, voordat ze het wist was iedereen weggerend met de groep wolven achter hun aan. Ze begon binnensmonds te vloeken. Ze schrok op toen er voor haar een jonge wolf verscheen, een wolf van nog geen jaar. Duidelijk vragend om aandacht en om de uitdaging. Ze staarde het dier moeiteloos aan. Toen deed ze een stap naar voren. Ze snoof dreigend. Ze wist hoe groot het geduld van wolven was, ze gaven nooit op. Als je een uitweg gevonden had, wachtend ze net zo lang totdat je eruit kwam. Als je wegrende volgden ze je net zo lang totdat je lichaam niet meer kon.
Er kwam een gerommel diep uit haar keel terwijl ze nog een stap naar voren deed. Ze wachtte, wachtte op het moment waarop hij in zou krimpen. En dat deed hij een minuscule beweging naar beneden, maar dat was genoeg voor haar. Ze bracht haar benen onder haar lijf en schoot naar voren, pal voor de wolf remde ze af. De wolf begon te piepen en schoot er toen vandoor. Ze stond hem snuivend na te staren.”Staat er een jong dier voor je, laat zien dat je niet bang bent. Dan is het hopen, hopen dat hij dan afdruipt. Anders heb je pech.” Ze draaide zich naar de kant toe waarin de anderen verdwenen waren.”Het belangrijkste is bij elkaar blijven,” Ze mopperde op zichzelf. Waarom had ze het niet gewoon zien aankomen. Ze spitste haar oren en hoorde in de verte het geluid van gevechten. Alleen vanwaar zij stond waren ze verdwenen. Dus schoot ze weg in tölt waarbij ze nog steeds kon opletten of ze haar hoeven wel goed neerzette. Ze remde af toen ze de geluiden dichterbij hoorde komen. Meteen schoot haar hoofd opzij naar een wolf die haar vanuit een hoekje aan zat te staren. “Sukkel,” mompelde ze zacht. Hij had zichzelf opgesloten tussen de wand en haar. Ze wist wel welke kant hij zou kiezen om uit zijn benarde positie te komen, maar zij was sneller. Simpelweg om het feit dat ze hem eerder gezien had. Ze stond al op haar achterbenen en liet haar voorhoeven precies op zijn ribben belanden, waardoor ze het hoorde kraken. Hij zou er niet dood aan gaan, alleen hij zou wel afdruipen. Ze wist dat wolven moeilijk te doden waren, omdat ze sterker waren. Ook wilde ze niet onnodig doden, alleen als ze het anders zelf met de dood moest bekopen.
Ze liep verder, op haar hoede. Haar oren draaiden oplettend alle kanten uit.”Als ze honger hebben zijn ze het ergste.” Weer begon ze op zichzelf te mopperen, ze had beter moeten weten. Toen kwamen de anderen in zicht. Snel liep ze er heen, mat de schade. “Ver…” ze slikte de rest in. Aan schelden hadden ze niks. Het enige wat ze kon doen is proberen de rust over te brengen. ,,Waar is Merle?'' Er waren tenminste geen doden, nog niet. “Hier ben ik,” zei ze toen. Ze liep naar Kai en keek om haar heen. Toen liet ze zich door haar benen zakken en zette haar lichaam onder die van Kai. “Saronse, wil jij de andere kant doen.” Vervolgde ze rustig. Ze duwde Kai omhoog en bleef haar aan een kant ondersteunen. “Nu ze bloed ruiken worden ze helemaal dol,” Er lag een schuldbewuste blik in haar ogen, ze had eerder haar mond open moeten trekken. Hoe moesten ze nou in vredesnaam verder komen.”Wolven geven niet op,” Het bleef door haar hoofd spoken. Ze zouden hen achtervolgen

[Sorry voor het wachten]

http://lostanimals.actieforum.com

Saronse

avatar
Your Hero ♥
http://www.youtube.com/watch?v=0T2jHES53D0&feature=BFa&list=PL74641148A2B31209 Inspiratiesong :p

Er gebeurde allerlei heftige dingen. Ravena dacht dat Saronse een ander paard was voor even. Wie ze dacht dat het was bleef hem een raadsel. Maar hij had geen tijd om haar vragen te stellen. Saronse voelde bloed over zijn gevlekte vacht glijden. De wolven werden echt woest, gek en opgewonden. De geur van bloed beviel ze goed. Kai lag daar bewusteloos op de grond. Hij wilde haar helpen. Maar hij moest de wolven tegen houden. Gelukkig zorgde Ravena terwijl voor Kai. (Visual hangt ergens wat rond geen idee wat die allemaal aan het doen is. :')-) Iedereen leek wel volkomen gek geworden te zijn. Ravena had één of andere trauma, Kai lag daar bewusteloos op de stenen grond dat koud en nat was. God weet waar Visual en Merle rondhingen. De wolven wisten dat Kai nu een zeer makkelijke prooi was. Ze hadden het duidelijk op haar gemunt. Maar Saronse zorgde ervoor dat ze op afstand bleven. Hij snoof waarschuwend en trapte hard alle kanten op. Hij paradeerde alle kanten op. Elke wolf die TE dicht bij kwam kreeg een goeie mep. "Waar is Merle?" Saronse kon geen antwoord geven. Hij was te druk bezig met vechten. Maar vlak na de vraag hoorde hij Merle. “Hier ben ik,” Zijn ogen vlogen opgelucht naar de hare en staarde een tijdje naar haar. Hij glimlachte zacht. Hij was gewoon zo blij dat ze het goed stelde. Ze had geen schrammetje. Fraaie merrie was dat. Saronse had geen tijd om nog maar een woord uit te brengen. Hij voelde een heftige stom tegen zijn buik waardoor hij een paar stappen opzei vloog. Hij kreunde even van de pijnlijke stoot. Er liepen twee wolven juist voorbij Saronse. Saronse liet ze mooi niet gaan. De één greep hij bij de staart en worp die naar de andere. De twee wolven vlogen enkele verre meter van hen vandaan. Saronse herstelde zich snel en hield de aanvallende wolven weer tegen. Het koste verschrikkelijk veel moeite om zo'n grote aantal wolven tegen te houden. Maar hij bezat voldoende kracht om het vol ze houden. Saronse schudde zijn hoofd wild alle kanten op. Zijn benen werden hoog getrokken. Iedereen leek in paniek te zijn. Nou ja, Ravena en Kai dan. De taaie Visual deed vast wel iets nuttigs. En dat gold ook voor Merle. Die aangenaam kalm bleef onder deze situatie. Natuurlijk konden Ravena en Kai er niet aan doen. Ze moesten gewoon maken dat ze weg waren. Dit kon hij niet voor eeuwig volhouden. En de wolven zouden niet opgeven. Hun honger was te sterk. Hij had medelijden met ze. Hij vond het afschuwelijk om tegen ze te moeten vechten. Maar hij had gewoon geen keus. De wolven hadden paardenbloed geproefd en geroken. Ze werden opgewonden. Saronse deed zijn best om die vlijmscherpe tanden te ontwijken. “Saronse, wil jij de andere kant doen.” Saronse richtte zijn hoofd naar haar en begreep wat ze van hem vroeg. Hij moest helpen om Kai te ondersteunen. "Wacht heel even Merle. Ik probeer wat tijd te winnen." Sprak Saronse op een kalme toon. Terwijl hij enkele pogingen deed om de wolven te verjagen legde hij een plan uit. " Ik denk dat ik weet hoe we kunnen ontsnappen." Saronse zweeg even omdat hij waarschuwend naar een wolf hapte. Daarna ging hij verder. "Zie je die grot daar?" Hij wees naar een zeer kleine opening. Het was voldoende groot om er door te lopen. "Dat is onze enige uitweg. Ik vrees dat we niet anders kunnen." Opeens sprong Saronse de lucht in. Een wolf probeerde naar zijn benen te happen. Dat scheelde weinig. Hij lande weer veilig op zijn hoeven en de wolf kwam ongelukkig onder hem terecht. Het jankte van pijn en kroop ver van Saronse weg. Saronse hijgde. Maar hij bleef doorzetten. De hengst moest zoveel dingen ter gelijk doen. "Als we eenmaal in de grot zijn moeten we proberen de ingang te laten instorten door met onze hoeven zo hard mogelijk tegen de stenen muren te slaan. Met wat geluk vallen de stenen beneden en worden we gescheiden van deze hongerige vleeseters." Het lukte uiteindelijk om de wolven op voldoende afstand te houden. "Ravena, Visual geef ons rugdekking!" Saronse schoot als de bliksem naar Kai en Merle en hielp Kai overeind. "Kom op Kai, je bent een sterke jufvrouw. Hou nog even vol. We brengen je in veiligheid." Hij fluisterde hij kalm. Hij probeerde evenwicht te bewaren tussen hij en Merle. Ze moesten echt maken dat ze in die grot zaten. Met een goed tempo bereikten ze de grot moeizaam. "Visual, Ravena probeer het nu! Ik en Merle zullen zo komen. Eerst Kai in veiligheid brengen." Ze gingen wat dieper de grot in en zorgden dat Kai daar veilig lag. Saronse schoot haastig naar Visual en Ravena om te helpen. Geen idee wat Merle zou doen. Blijven bij Kai of ook helpen.


Geeft niet Merle <3

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 2]

Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum