Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Jaloers op de natuur || Anaïs

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Jaloers op de natuur || Anaïs op za 9 jun - 0:19

Jutta

avatar
[[ Anaïs ]]

_____________________________________

De lange natte staart klampte tegen de vochtige vacht van Jutta, verwilderd begon ze met haar achterbeen te zwaaien. Grr, ze haatte regen. Ze haatte een lange staart, en de combinatie daarvan was nog het ergste! Een diepe zucht verdween uit haar mond. Man, ze moest echt wat aan die lange fluwelen staart gaan doen, dit was nog wel het laatste waaraan je kon zien dat ze een badass was.. Zoekend naar een oplossing, bekeek ze haar omgeving. Grote puntige rotsen met een scherpe rand staken boven het gras uit, de ene groot de ander kon misschien nog net tot Jutta‘s buik reiken. Hmm, puntige rotsen met een scherpe rand die net tot haar buik reikte.. Voordat ze goed over haar idee had nagedacht liep ze al naar achteren om een grote aanloop te nemen. Ze vormde met haar benen een sierlijk galopje, en galopeerde vlak langs de rots precies op het goede moment zwiepte ze eenmaal met haar staart richting de rots; een hard scheurgeluid klonk scherp in haar oren. Misschien van schrik, misschien van nieuwschierigheid; maar ze keek achterom. Zeker de helft van haar staart was verbonden om de rots. De merrie zwiepte haar staart naar haar toe en bekeek de ruw, afghakte uiteinden van het deel dat nog over was, een tevreden grijns verscheen op haar gezicht. Een ijzige pijn schokte door Jutta‘s been, met een vermoeide blik keek ze naar haar achterbeen. Bloedrood snee was een aftekening op haar achterbeen geworden. De merrie speurde haar omgeving af naar enkele druppels water. Een harde wind had de plek van de regen ingenomen. Het voskleurige paard besloot te wachten, te wachten op de regen. Ze hoefde nooit te wachten, iedereen paste zich maar aan haar aan. Maar de natuur doet wat zij wil, soms doet zij de aardbewoners pesten waarschijnlijk omdat ze iets verkeerd gedaan hebben, maar soms doet zij de aardbewoners verwennen verwennen met zon voor de wind in je rug. De merrie slaakte een zucht, ze was jaloers, jaloers op de natuur.

Anaïs

avatar
Regen. Dat was het enige dat je van ver uit kon zien. Alles was kletsnat door de hevige regen. De zon was verdwenen achter donkere wolken. Het kon nog wel een lang uur doorgaan met de regen, maar dat was geen probleem voor de bruine merrie. Ze had geen enkele last van de druppels die in haar vacht sneden. Ze sloeg met haar natte staart tegen haar flanken aan om nog een laatste vlieg weg te jagen. Een vreselijke geur kwam met haar mee, hengstigheid. Ze had hier gewoon geen zin meer in, maar ze moest nog een paar dagen hiermee verder leven. Bloedplekken die nog op haar lichaam te vinden waren, werden nu verwijderd door de regen. De wonde op haar keel werd schoongemaakt en al het bloed verdween. Alleen de open wonde kon je nog zien met een kleine rode schijn. De rest was verdwenen. Haar manen plakten tegen haar hals en voorhoofd net als haar staart die tegen haar achterhand plakte. Ze snoof kort en een onbekende geur drong haar neus alweer binnen. Ze schudde haar vacht uit en liep stevig door in de richting van het paard. Het natte gras maakte een geluid alsof ze door een moeras liep. Haar voorlok plakte boven het omgekeerde hart op haar voorhoofd en verborg haar ware identiteit. De bruine merrie had een vosse merrie zien lopen vanuit de verte. Het paard had haar staart afgesneden aan een rots en deed verder niets meer. Ook Anaïs had al een behoorlijk lange staart, maar ze schuurde de meeste delen er wel af aan bomen. Haar donkere ogen gleden over de omgeving en donkere wolken verdwenen langzaamaan, maar de regen was nog niet voorbij. Ze stapte rustig in de richting van het vosse paard dat verderop stond na te denken. Over wat wist ze niet, maar weten wilde ze toch niet. Anaïs stopte vlak voor de vosse merrie en liet haar blik even over haar heenglijden. Veel kenmerken zag ze niet meteen aan de merrie, maar iets deed haar denken aan het karakter slecht en lerend. Meer wist ze niet. Ze snoof kort en bekeek de merrie waarna ze haar donkere ogen in de ogen van de merrie boorde. Haar uitdrukking was kalm en emotieloos. Haar spieren stonden nog steeds lichtelijk opgespannen. "En wie mag jij zijn?" Haar stem was goed te horen, krachtig. Ook niet erg goedgezind was ze en voor de rest was er nog de kilte.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Soortgelijke onderwerpen

-

» Its time to train ~Anaïs~
» warrior cats x

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum